Droom duur voort, droom duur langer….Ik heb het niet vaak gewenst. Maar de ene bijzondere droom die deze wens opriep vergeet ik nooit. Ik heb hem ook meteen opgeschreven, ook daarin was hij uniek. Helaas, ik weet niet meer waar ik die notitie heb gelaten. Maar ik droom hem graag opnieuw vandaag met mijn vingers op de toetsen. Op een paradijselijke plek bevind ik me met aan mijn linkerhand de zee. De leeftijd kan ik niet schatten, maar mijn gevoel zegt tamelijk jong. Hoewel ik op een behoorlijk smalle richel loop en de zee honderden meters lager ligt, zonder ook maar een struik ertussen, voel ik absoluut geen angst. Ik ben op blootsvoets en heb een hele dunne jurk aan. Het stenen pad doet niet zeer aan mijn voetzolen. Ik voel een wind langs me waaien van een soort die je alleen op zomeravonden in het zuiden meemaakt : als een lauwe föhn. Allerlei geuren komen me in die wind tegemoet: kruidig, exotisch. Ik geloof iets van kaneel, kardamom en goud te onderscheiden, hoewel ik eigenlijk niet weet hoe goud ruikt.
De hele sfeer ademt oosters. Ik hoor er wel thuis en voel me volledig op mijn gemak.

Dan word ik me bewust van de andere kant van het pad. Ik had het nog niet echt gezien. Hoog en steil moet ik er tegenop kijken. Hij is zò hoog dat ik van hier uit de lucht niet zie. Schuin naar achter loopt het als bij een foto vanuit een groothoeklens. De steensoort zo oogverblindend geel dat ik even met mijn ogen knipper. Het lijkt of ik tegen de zon inkijk.
Een hele tijd blijf ik zo staan, opkijkend tegen deze reus. Heel langzaam wordt het beeld rustig en scherp. Tot mijn verwondering zie ik nu pas dat de wand bestaat uit reliëfs . En nog scherper kijkend worden het gestileerde menselijke figuren, alleen vele, vele malen groter.
Ze zouden beangstigend kunnen zijn, maar dat zijn ze totaal niet.
Vriendelijk bijna welwillend kijken ze op me neer.

Als ik door wil lopen, hoor ik een vreemd geluid dat eerst op ruisen lijkt. Ik luister scherper: het zijn woorden.’ Wij zien je hier elke dag, wij kennen je al heel lang, Wij letten wel op je. Want we hebben gezien hoe voorzichtig jij altijd over ons heen loopt ‘.
Ik kijk naar het pad onder mijn voeten en zie nu pas dat het ook allemaal figuren zijn, voornamelijk gezichten. Ze glimlachen vertrouwenwekkend naar me. Ik glimlach terug.
Ga nog voorzichtiger lopen om de neuzen en ogen heen.
Dagenlang lijkt het, eindeloos. Het kost geen moeite, ik word niet moe.
Een ongelooflijk blij gevoel stroomt door me heen. Geruststellend. Bevrijdend. Ongebonden.
Alsof ik nooit meer ergens werkelijk angst voor hoef te hebben.

In de volgende eeuw word ik wakker en zie dat het een dag later is. Teleurgesteld dat het voorbij is, het blije gevoel blijft nog een tijdje hangen vermengt met weemoed.

Ik denk: Droom duur voort, droom duur langer……..

Categorieën: Thema column

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

12 reacties

arta · 17 februari 2007 op 23:44

[quote] Maar ik droom hem graag opnieuw vandaag met mijn vingers op de toetsen.[/quote]
Gelukkig maar, nu kunnen wij jouw prachtig beschreven droom meebeleven!

Chantalle · 18 februari 2007 op 07:26

Heel mooi, Pally. Ik droomde hem graag met je mee.

Liefs, Chantalle

SIMBA · 18 februari 2007 op 12:33

Jaaa! Zo wil ik wel elke nacht dromen!
Mooie droom en mooi opgeschreven.

Li · 18 februari 2007 op 13:29

Knijp me even wakker. Beslist geen slechte column maar toch mis is ik het specifieke Pallyhaakje dat mij zo vaak meesleept in het verhaal.

Komt het omdat dromen ongrijpbaar zijn?

Li

pally · 18 februari 2007 op 16:00

Klopt absoluut, Li!
Gewoon teveel geperst in het keurslijf van precies 500 woorden en identiek begin + eind.
Vrijheid ligt me meer.
Was toch wel een leuke uitdaging

Groet van Pally 🙁

DreamOn · 18 februari 2007 op 17:31

Toch vind ik het een hele mooie column, waar ik heel blij van word!
Ik vond het ook zo moeilijk, om me aan 500 woorden te moeten houden. Eerst zat ik op 760 woorden, dus dat werd schrappen, samenvatten, enz. Maar wel een goeie oefening!

Leuk dat je hebt meegedaan lieve Pally! En ook leuk, dat ik je nu in het echt heb gezien, waardoor zo’n reactie veel persoonlijker lijkt! 😉 Liefs DO

pepe · 18 februari 2007 op 18:32

[quote]De hele sfeer ademt oosters. [/quote]

Mooie column, hoewel ik wel een beetje het Pally-gevoel miste.

Het is ook absoluut niet makkelijk je aan strikte regels te moeten houden. I know.

Prlwytskovsky · 18 februari 2007 op 18:38

[quote]In de volgende eeuw word ik wakker en zie dat het een dag later is[/quote]
Tijd is relatief Pally, maar schrijf aub door; heerlijk.

DriekOplopers · 18 februari 2007 op 19:05

Lieve Pally, wat een prachtig verhaal. Ik ben er stil van…

Driek

KingArthur · 19 februari 2007 op 10:31

Ik zou kritisch zijn. Een droom vind ik per definitie iets om magisch sur-realistisch te beschrijven. Dat mis ik hier een beetje. Het is voor mijn gevoel te veel beredeneerd en ik krijg hier te weinig vrijheid om te fantaseren. Beschrijf het vaag of geef de lezer de mogelijkheid om n.a.v. jouw verhaal zijn/haar eigen droom beleven.

Bijvoorbeeld de opmerking dat je niet weet hoe goud ruikt. Wat mij betreft had je deze zin weggelaten of juist sterker door je droom heb je geleerd en weet je nu hoe goud ruikt. Dat wekt nieuwsgierigheid waardoor ik mij af zal gaan vragen waar die geur op zou kunnen lijken.

Neemt niet weg dat deze droom, als de meeste, toch ook een vreemd verhaal is.

pally · 19 februari 2007 op 12:43

Kijk, King, dat vind ik nou leuk, jouw onopgesmukte strenge commentaar.ik ben het gedeeltelijk met je eens.Jij vindt dat de lezer genoeg vrijheid moet hebben om te interpreteren en dat het meer magisch beschreven zou moeten zijn, Tja, dan denk ik: dat is toch meer jouw stijl en niet de mijne.
Maar toch zit er wel iets in : Dat uitleggen van het goud ruiken had niet gehoeven. daar heb je gelijk in.
Zelf vind ik het niet een van mijn sterkste columns, maar dat zei ik je aan tafel al…
In elk geval bedankt en blijf streng!
groet van Pally

Anne · 19 februari 2007 op 20:06

Pally, voor mij is dit een droom. punt. Een echte, wellicht ook een metafoor voor een sterk verlangen, maar op de meest zuivere manier mogelijk tot stand gekomen. Dit is een droom, een echte, van begin tot eind gevuld met droommateriaal. Dus met authenthieke beelden. Fantastisch, die gezichten, dat warme briesje, die zee, de geuren; de beelden.

Mij lijkt dit juist een heel basaal iets in jouw persoonlijkheid te onthullen, zonder dat daarop precies de vinger te leggen is.

Geef een antwoord