Op een avond, zappend door TV land, stuit ik op een nieuws item van Connie Mus “over de verdedigingsmuur van Israël “.
Hij interviewt een Palestijn, die terecht kwaad is, omdat hij alleen via een deur in de muur, zijn huis kan bereiken. Als zijn kinderen uit school komen mag alleen “hij“ sinds kort de deur openen, daarvoor werd dit gedaan door soldaten.
Om zijn land te bewerken, moet hij een flink eind omrijden, terwijl de Israëli’s uit de omliggende nederzettingen via een doorgang zo naar hun land kunnen. Terecht dat de man boos is, heel boos. Een buurman van de andere kant van de muur ziet dat de Palestijn geïnterviewd wordt en begint een ruzie, over en weer wordt gescholden. Het is een emotioneel gescheld van beide zijden, en ik kan me de terechte woede van de Palestijn goed voorstellen. Het is niet goed te praten dat de burger door een muur heen moet om huis en haard te bereiken. Hij wordt daardoor belemmerd in zijn leven en bestaan.
Is een de muur is te begrijpen? Ja, als je constant leeft met de bedreiging van moordaanslagen en bommen, word je in je leven en bestaan belemmert. Dan moet je als land burgers beschermen, maar is de muur een de enige oplossing?

Ik zap verder, kom terecht bij de opvolger van Pauw en Witteman, Knevel en Brink, alwaar een oude Dries van Agt zit, een man die de Nederlandse taal prachtig en bloemrijk gebruikt.
De goede man betoogd dat de Palestijnen het recht moeten hebben om een eigen staat te stichten en het recht op vrede, scholing en welvaart, dit ben ik volledig met hem eens, maar dit geld ook voor de Israëli’s.

Hij heeft het over bezetting van Palestina, en vindt het daarom logisch, dat de Hamas, PLO, in hun handvest hebben staan dat Israël niet erkend behoeft te worden en gaat volkomen aan het feit voorbij, dat Hamas naar een totale vernietiging van Israël en haar inwoners streeft.
En vindt, de aanbieding van Hamas om het vernietigings punt een jaar of 10 op te schorten, voldoende is om de vredesonderhandelingen te starten.

De genoemde bezetting van gebieden door Israël waarover van Agt het heeft is misvatting. De Westbank en Gaza zijn geen bezette maar betwiste gebieden, waarover tijdens onderhandelingen een akkoord kan worden gesloten.
Tijdens de onafhankelijkheidsoorlog in 1948 veranderde de situatie, De Israëli’s aanvaardden de voorstellen van de V.N., de Arabieren gingen niet akkoord met resolutie 181.
Met deze voorschriften werd het gebied dat door de Engelsen werd beheerd als mandataris, verdeeld. Na het uitroepen van de onafhankelijkheid van Israël op 15 mei 1948, begonnen de Arabieren een oorlog, waarbij Egypte Gaza bezette en Jordanië de Westbank (Judea en Samaria).

Die gebieden werden toen verboden gebied voor Joden. Aangezien er tot 1967 geen soevereine staat was in het betreffende gebied, kan er dus ook niet gesproken worden van bezet gebied. Men kan hooguit spreken van “betwist” gebied..
Bezette gebieden zijn gebieden, die tijdens een oorlog veroverd zijn door een bestaande staat op een andere erkende entiteit.
Ondanks door de PLO geformuleerde claims op dit stuk land, is er geen sprake van onwettige handelingen uitgevoerd door Israël, waarbij het de internationale wet zou hebben geschonden. Het zijn duidelijk politieke en geen historische motieven, waardoor de PLO haar claims op deze gebieden meent te kunnen rechtvaardigen.

Na de 6-daagse oorlog in 1967 werd door de Verenigde Naties resolutie 242 aangenomen. In deze resolutie wordt omschreven wat de verplichtingen van beide partijen zouden zijn. Deze resolutie eist ook geen terugtrekking op de grenzen van 4 juni 1967 maar wel op grenzen, welke de veiligheid van Israël moeten waarborgen.
Eveneens wordt gevraagd om erkenning van het Joodse land en het recht voor beide partijen om veilig te kunnen leven. In 1973, na de oktober -oorlog, werd deze resolutie nogmaals bevestigd met resolutie 338

De aanwezigheid van Israël in deze gebieden blijft een gegeven. Belangrijkste reden: het niet willen onderhandelen van de diverse Arabische regeringen met Israël. Het roepen om vrede is pas gehoord in november 1977:
Anwar Sadat, de toenmalige president van Egypte, bezocht Jeruzalem. Dit bezoek resulteerde in de Camp David Akkoorden van september 1978 en de vredesovereenkomst tussen Egypte en Israël in maart 1979. Israël trok zich terug uit de Sinai en hiermee werd een periode van 30 jaar oorlog voeren afgesloten.

Hoewel deze akkoorden een opening maakten voor onderhandelingen met de PLO bleek dit een onmogelijke missie te zijn. Pas na het instorten van de voormalige Sovjet Unie en het verloop van de Golfoorlog (1991) was het mogelijk om in 1991 een vredesconferentie in Madrid te hebben en in 1993 de befaamde Oslo akkoorden.
Israël, als erkende democratie, heeft er geen belang bij om de Palestijnen te regeren. Het heeft ondermeer in 1993 vergaande concessies gedaan om tot een voor beide partijen acceptabele overeenkomst te komen. Maar als men historische feiten weglaat, continu hamert op onrechtmatige bezetting en zich daarmee het recht van moorden aanmatigt dan verkracht men de internationale wetten en beschouwt men Israël dus als een land dat onrechtmatig een gebied beheert.

Op 4 juni 1967 viel Israël Egypte aan. Daartoe gerechtigd door artikel 51 van het Charter van de V.N. Deze waarschuwingsaanval werd gevolgd door een oproep van toenmalig 1e minister van Israël Eshkol om vrede te sluiten.
Het antwoord was een bombardement van Syrië. Ook koning Hoessein van Jordanië, die van Nasser de mededeling had ontvangen dat de vliegtuigen welke bij hem op het beeldscherm kwamen, Egyptische toestellen waren, ging mede daardoor over tot de aanval.
Als Jordanië dus naar de Israëlische stem zou hebben geluisterd zou er niets zijn veranderd en b.v. Jeruzalem niet herenigd en de Westbank in handen van Jordanië gebleven.. Deze oorlog eindigde na 6 dagen, op 10 juni 1967. Israël kreeg verdedigbare grenzen en kon tevens gebruik maken van haar havens. De duidelijke Israëlische wens om vrede te sluiten, werd vlug de kop ingedrukt.
Een conferentie tussen de Arabische landen kwam niet verder dan”NEE” tegen vrede met Israël, “NEE” tegen erkenning van de joodse staat Israël, EN “ NEE “ tegen onderhandelingen met Israël.

En na 40 jaar is er slechts vrede met Egypte, terwijl erkenning van Israël door de Palestijnen en het schrappen van de regel om Israël te vernietigen, de deur, de weg naar Vrede zal openen en niet alleen de Israëli’s, maar iedereen zal dan de vruchten kunnen plukken van de vrede, ook de Palestijn zal dan zonder deur zijn huis kunnen bereiken en in plaats dat een buurman ruzie zoekt zal er koffie gedronken kunnen worden.

Het enige dat nodig is, is begrip en erkenning van en voor elkaar “de deur op een kier te zetten” dat is het begin naar een lange en moeilijke naar vrede en een open deur.

Categorieën: Politiek

5 reacties

Avatar

Prlwytskovsky · 16 juni 2007 op 13:17

Heet gebakerd en een kort lontje moeten plaatsmaken voor een dialoog en rationeel denken.
Ijle hoop heb ik, dat dit ooit bereikt kan worden.

Goed om weer van je te lezen.

Avatar

KawaSutra · 16 juni 2007 op 14:50

De Berlijnse muur heeft ook heel lang stand gehouden. Misschien dat de Israëlische muur een status quo kan bewerkstelligen tot het moment dat nieuwe generaties de oude kloof kunnen overbruggen.
Inmiddels is de Palestijnse staat ook al zo goed als opgesplitst dus ik ben bang dat ik die blijvende vrede niet zal meemaken.

[quote]Het enige dat nodig is, is begrip en erkenning van en voor elkaar “de deur op een kier te zetten” dat is het begin naar een lange en moeilijke naar vrede en een open deur.[/quote]

Een gedreven betoog. Wel wat slordig geschreven hier en daar en dat haalt de kracht er een beetje uit.

Avatar

Trukie · 17 juni 2007 op 12:08

Deze column is bijna een heel artikel, een hoofdstuk in een geschiedenisboek. Een verhelderend betoog over een complexe situatie. Er zijn er nog maar weinigen die inzicht hebben in de gebeurtenissen daar. Ik ben er van overtuigd dat er ook mensen zijn die het heel anders zouden uitleggen. Maar met de ijzerserke uitsmijter zal iedereen het toch eens moeten zijn.

En dan het openen en sluiten met (van) de deur:

[quote]Hij interviewt een Palestijn, die terecht kwaad is, omdat hij alleen via een deur in de muur, zijn huis kan bereiken. Als zijn kinderen uit school komen mag alleen “hij“ sinds kort de deur openen, [/quote]
[quote]de weg naar Vrede zal openen en niet alleen de Israëli’s,maar iedereen zal dan de vruchten kunnen plukken van de vrede, ook de Palestijn zal dan zonder deur zijn huis kunnen bereiken en in plaats dat een buurman ruzie zoekt zal er koffie gedronken kunnen worden.[/quote]

Avatar

arta · 17 juni 2007 op 12:14

Ik sluit me bij Kawa aan!
Mooi betoog.
🙂

Avatar

Siebe · 18 juni 2007 op 09:15

Alleen al het feit dat je de moed hebt opgebracht om hier over te schrijven – en dan ook nog te proberen het ‘compleet’ te vertellen – verdient een compliment.

Ik denk wel eens dat er teveel andere belangen een rol spelen om tot een oplossing te komen. Hoewel andere landen het misschien niet letterlijk in hun beleidsplannen hebben opgenomen, is landen als Iran en Syrië er denk ik teveel aan gelegen om het conflict te laten voortbestaan. Grootste slachtoffer is het Palestijnse volk dat niet alleen het slachtoffer is van dat soort inmengingen, maar vooral ook van hun eigen bestuurders. Arafat heeft alleen voor zijn eigen clan gezorgd, de stem van Palestijnen voor Hamas was vooral een afrekening met de corruptie en incompetentie van Fatah. Dat echter doet niets af aan het feit dat Hamas een ordinaire fascisitische beweging is. Hier in de westerse hangmat zien we nu dat ineens heel veel mensen het doen voorkomen alsof Hamas een democratische organisatie zou zijn en wij vanuit de hangmat dat toe zouden moeten juichen, het is natuurlijk de omgekeerde wereld. De kool en de geit kun je niet beide sparen, niet zolang de geit op de kool loert tenminste. Hamas wenst de vernietiging van Israël en wenst de Israëlische staat niet te erkennen. Dat is geen begrip, geen erkenning. Dat is niet de deur op een kier zetten. Dat is niet eens het begin van iets als een dialoog. Een dialoog begint met wederzijds respect, dat is er niet. En de Arabische wereld laat Israël in zijn eentje ervoor opdraaien om een probleem op te lossen dat mede door hun toedoen bestaat. In het midden-oosten zijn de Palestijnen de regionale verschoppelingen. Die bovendien nu ‘mooi’ gebruikt kunnen worden om Israël te dwarsbomen, het land dat daar niet mag bestaan omdat de Koran dat (uit mijn hoofd) op drie plaatsen zegt. Die zogenaamde bezetting heeft vooral de Palestijnen tenminste nog enige vorm van voorspoed gebracht; werk en inkomen. Israël vraagt in feite niet meer dan erkenning en veiligheid. Zolang dat respect al niet kan worden opgebracht is de situatie behoorlijk uitzichtloos. In dit conflict zijn er alleen maar verliezers. Je houdt je hart vast als je denkt aan wat Israël de komende tijd kan gaan doen met de Gaza-strook. ‘Eén raketaanval is genoeg’ werd al gezegd. Natuurlijk is er in de Gaza-strook wel iemand te vinden die zo’n waarschuwing opvat als een uitnodiging. Dan moet Israël weer ingrijpen met alle gevolgen van dien, met name met betrekking tot de wereldwijde publieke opinie. De steun voor Israël kalft langzaam af terwijl de Gretta Duisenbergs zich laten fotograferen (Leeuwarder Courant) met een arabische sjaal om de schouders gedrapeerd met daarop een afbeelding van een Palestijnse staat zónder Israël, met uberhaupt geen Israël meer. Groenlinksers en SP’ers hebben het met mooie woorden over een dialoog zoals dat dan heet en laten hun democratisch west-europees denkraam met alle liefde los op de fascisten van Hamas. How silly. Je zou er om moeten lachen als het niet zo ernstig was. De vergelijking met Chamberlain in 1938 heb ik de afgelopen weken meermaals voorbij zien komen en het is bijna stuitend te zien hoe snel en gemakkelijk bepaalde lieden met een patent op ‘het goede’ de geschiedenis vergeten zijn. En dat terwijl de bijna totale Palestijnse incompetentie om zichzelf te besturen het aller, allergrootste probleem is waarvan bovendien schaamteloos gebruikt wordt gemaakt door een aantal arabische landen die om een paar Palestijnen meer of minder, in het geheel niet malen. Zij weten immers dat de wereld Israël daar in steeds meer toenemende mate verantwoordelijk voor zal houden en zien dat steeds vaker bevestigd worden door de toenemende roep van mensen met een patent op ‘dat wat goed is’ die onder andere in landelijke dagbladen adverteren. De tragiek is immens, net zoals de impasse die maar voortduurt. Appeasement is geen oplossing net zoals dat het in het verleden ook al niet was. Het wordt steeds moeilijker om niet cynisch te zijn. En dan lig ik ook maar comfortabel in de west-europese hangmat. Hoe moet dat dan wel niet voor Joden en Palestijnen zijn?

In je column is jou dat in ieder geval wel gelukt Senahponex. Sterker nog, ik zou bijna denken dat ik enig idealisme las. Ach goed, zonder tenminste enig idealisme is alles bij voorbaat verloren natuurlijk.

S.

Geef een antwoord