De berg lonkt. Groen is zijn voet, grijs zijn rug en wit de nek. Ik rijg mijn veters nog eens stevig aan en gooi een kleine rugzak op de rug. Van Karrimor, of hoe heet dat merk ook alweer? Genoeg bevoorrading voor een zonnige dag. Twee liter water en een hele hoop koeken. Noten en dextro bij de hand. Eigenlijk nog nergens voor nodig. Maar het hoort bij de spanning. De spanning en de weet van het wordt weer een mooie dag.

Het eerste stuk is een verharde weg met vals plat. Deze berg kent geen binnendoor. Helaas. Vol verwachting speur ik de berm af naar het eerste rood-wit. Een versleten redder in de nood op grote hoogte, in het dal twee gelikte strepen verf op een hardhouten richtingwijzer. De richtingwijzer kent halverwege plots meerdere rood-witten. Zonder kaart weet je bijna nooit waaraan en waaraf. De rugzak klotst nu tegen de groene vegetatie van den en spar. Mijn benen worden nat van het struikgewas. Het is nog ochtend. Op en neer en op en neer.

Heel langzaam wordt het zompig pad hard. De eerste kiezels verschijnen. De kiezels worden steeds groter. Het grijs blinkt wit. Tijd voor de zonnebril. Ik klok. Water en tijd. Kleine pauze met banaan en boterham. Ik loop nu van ontspanning naar inspanning. Mijn blik gaat omhoog. Ik vrees heel even voor de uitspanning. Die wordt plots donker. Nee, niet nu. Alsjeblieft. Geen duistere sfeer op deze mooie dag. Niet nu.

Ik doe mijn rugzak af en duik naar de bodem. Een lullig plastic opvouwjasje, knaloranje, moet de weergoden verzoeken zo snel mogelijk op te zouten. Het helpt. Hup, hup, Holland hup … staat op mijn rug geschreven. De stortbui geeft een aangename cooling-down. Head up naar de piek. Ik kan hem nu zien. Soms, heel soms. Om de hoek. Hij prikt de zon haast lek. Sounds of music.


Mien

Bewonder luidruchtig en verwonder in stilte

12 reacties

Snarf · 7 maart 2016 op 10:51

Mooi en compact geschreven. Heel sfeervol!

pally · 7 maart 2016 op 14:42

Lekker sfeertje, Mien, ik loop met je mee naar boven. Mag ik ook een koek/ Ik ben de mijne vergeten…

Mien · 7 maart 2016 op 14:56

Appel of rozijnen? 😆 😉

pally · 7 maart 2016 op 15:40

Rozijnen( en noten)…knipoog

Lianne · 7 maart 2016 op 15:56

Ik kijk van beneden toe en zie je lopen. Het meelopen laat ik aan Pally over. 🙂
Fijn stukje, ik zie het voor me.

Mosje · 7 maart 2016 op 16:12

Met weemoed denk ik terug aan alle lange bergtochten die ik maakte…..

Novelle · 7 maart 2016 op 17:03

Ik zie je lopen

Mien · 7 maart 2016 op 17:07

Dank voor al jullie reacties.
We zijn ook bijna compleet.
Wanneer zullen we vertrekken?
Ik heb ook al een naam voor ons reisgenootschap.
‘In de ban van de bergen’. 😆 😉

Hans Schoevers · 7 maart 2016 op 19:41

Ik ken dat gevoel. Mooi beschreven, Mien.

arta · 7 maart 2016 op 23:08

Een lekker stuk, Mien!

miepske · 8 maart 2016 op 08:35

heel mooi!

Odette · 8 maart 2016 op 08:58

Wat een heerlijk stuk, Mien. Ik zat ook onderin de rugzak. Ik zong zachtjes met je mee. 😉

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder