Wat had hem opgewonden? Hoe zou ze eruit gezien hebben? Schijnbaar achteloos had ik wel eens een Nieuwe Revue uit het rek bij een kiosk gepakt en hem van achteren naar voren doorge­bla­derd. Meiden keken me met grote vochtige ogen aan. Al­les was fel aan ze: de kleur van het haar en de lippen van hun weinig geopende mond. Hitsig staken sommigen het puntje van hun tong tussen hagel­witte tanden door naar buiten. Aan het eind, hangend aan een rag­fijn draad­je, glinsterde een drup­peltje spuug. Uitda­gend stootten ze hun welgevormde bor­sten naar voren. Met langgerekte vingers wezen ze de weg naar het gehei­me plekje tussen hun benen.
Zou hij – al was het maar een ogenblik – aan het kind hebben gedacht? Had Simon misschien gelijk toen hij schreef: ‘hoe stel je de reactie voor van een kind dat op zekere dag te horen krijgt, dat zijn vader een buisje anoniem sperma is geweest! Wat voor wereldbeeld, wat voor mensbeeld krijgt zo’n kind, om nog maar te zwijgen van het Godsbeeld?’ Het was de laatste brief die ik van hem ontving.

‘De voorafgaande dagen hebben donoren geen seks. Ze drinken ook geen alcohol. Na afloop leveren ze het potje bij de balie in. De complete staf is aanwezig om het aangeleverde sperma te verwerken. Met behulp van stikstof worden de limonaderietjes ingevroren. Diezelfde avond nodigen we ook een paar vrouwen uit voor inseminatie met vers sperma.’
Ik werd om half negen verwacht. Vers sperma gaf nog altijd betere resulta­ten. Ik moest wel precies op tijd komen, want het was niet de bedoeling dat ik de donoren zou ontmoeten. Te belastend voor beide partijen. Te belastend, voor een donor, was ook de kennis of er wel of geen kind uit zijn sperma geboren zou worden: donoren leverden alleen zaad. De dokter drukte het spuitje leeg en klemde het slangetje dicht. Het mengsel drong koud naar binnen. Het kapje moest ervoor zorgen dat de spermacellen direct het slijm van de baarmoeder­mond inzwommen. Daar konden ze een paar dagen blijven leven.

Ik stond op uit de stoel. Trok mijn slip en spij­ker­broek aan en wierp een blik in de microscoop. De toverachtige wereld die in mijn vagina woonde herinnerde mij aan het oude huis in mijn jeugd. Waar ik – net wakker – de ijsbloemen bewonderde die een strenge nachtvorst op het raam had achtergelaten. Waar mijn vinger voorzichtig tastte over de regelmatige patronen van ijskristallen: dat schoonheid zo ruw, zo koud kon zijn.

Een half uur later zat ik lui onderuitgezakt met een tijdschrift in de trein. Zo had ik het minste last van het slange­tje dat tussen mijn dijen lag. Acht uur liet ik het daar zitten. Daarna mocht ik het verwij­de­ren, schoonmaken en klaar­leggen voor de volgen­de insemina­tie.

Het ritmisch denderen van de wielen maakte me slape­rig. Ik sloot mijn ogen. Langgerekt als een reiger ontsteeg de trein de rails. Nam een steeds hogere vlucht, de onein­dige ruimte tege­moet. En in het centrum van die leegte ont­snapte mij een klein gebed: ‘oh God,’ bad ik, ‘laat de warmte van mijn schoot sterker zijn dan de kou van het bevroren zaad.’

Negen maanden later werd mijn zoon Aram geboren.


Avatar

Sagita

Het persoonlijke is politiek!

15 reacties

Avatar

Libelle · 9 augustus 2012 op 10:26

Met deze vertelkunst kun je alles aan!
Heel knap, ik heb ervan genoten en op een heel prettige wijze is het ook informatief en heel compleet en als er dan emotie wordt getoond, dan komt het ook aan. Ik ga je hele oeuvre lezen.
Omdat je voor vers zaad gekozen had moest ik wel even nadenken over de voorlaatste zin.

Avatar

Sagita · 9 augustus 2012 op 11:00

Dank voor je compliment! Ik voel me vereerd dat je mijn hele oeuvre wil lezen! :kus:
Even over wat je opmerkt over de voorlaatste zin. Het verhaal gaat over een inseminatie met bevroren zaad (zie deel 1). Dus die eindzin klopt wel. Je krijgt ook geen keus bevroren of vers zaad. Alleen word je af en toe ook met vers zaad behandeld n.l. als er een donor avond geweest is. De arts in dit verhaal nodigt de vrouw uit voor een nog komende donoravond.
groet! Sa

Avatar

Harrie · 9 augustus 2012 op 13:51

Knappe column. Leuke serie. Goed gedaan.

Avatar

Meralixe · 9 augustus 2012 op 15:10

Aram, een Bijbelse naam in dit intrigerende emoties en vragen oproepend verhaal.
Maar he… Wie is Simon?
Kleine opmerking, er gaat nog al veel aandacht naar de technische kant van het gebeuren maar misschien had je dat nodig om de lezer mee te nemen in een vreemde wereld.

Veel te vroeg slot? :eh:

Avatar

pally · 9 augustus 2012 op 16:56

Ook in dit slot weer een tamelijk klinische benadering van dit onderwerp, Sagita, maar ook met gevoelens onder de regels. Knap gedaan, mooi verteld en inderdaad ook nog eens informatief. :wave:

groet van pally

Avatar

Jip · 10 augustus 2012 op 12:35

Weet je waar ik nou zo opgewonden van word? Er loopt hier in de wijk een vrouw met wel zeven pekinezen aan een heleboel lijntjes en er is er altijd wel een loops.
Maar ik vind het toch wel een mooi verhaal hoor Sagita! Een beetje een sprookje. Zoiets als de Sneeuwkoningin. Echt mooi en koud!

Avatar

Sagita · 11 augustus 2012 op 14:07

Als de enige vrouw die een reactie geschreven heeft op een onderwerp dat – denk ik – vooral vrouwen aangaat wil ik je extra bedanken.
De titel; Winterse liefde, slaat natuurlijk ook op de klinische handelingen die de vrouw in kwestie ondergaat om haar grote liefde: een kind, waar te kunnen maken.
Dank voor de complimenten.
groet Sa

Avatar

Sagita · 11 augustus 2012 op 14:14

Dank aan alle lezers in het bijzonder zij die reageerden! Ik ben me er van bewust dat het een intiem en kwetsbaar onderwerp is. Vraag me af of dat de reden is dat relatief zo weinig vrouwen op dit laatste stuk gereageerd hebben. Jammer!
groet Sa

Avatar

sylvia1 · 11 augustus 2012 op 22:28

Late reactie inderdaad, maar niet door mijn vrouw-zijn maar vanwege een drukke werkdag en een kinderspeelhuis dat konijnenhok moet worden 😉
Persoonlijk kan ik me niet voorstellen dat ik voor dit pad zou kiezen, maar wie weet, onder andere omstandigheden… Het is wel een vraag die ik me heb gesteld na het lezen van je serie. Bovendien bleef ik ook met vragen over jou zitten. En als een column dat soort vragen oproept, dan is het gewoon echt goed geschreven.

Avatar

Sagita · 11 augustus 2012 op 23:07

Sylvia dank voor je alsnog reactie! Ja ik weet mensen zijn druk en het is schoolvakantie. (Grappig! Van kinderspeelhuis naar konijnenhok!) En daarbovenop reacties blijven een kadootje, je mag ze als schrijver niet afdwingen. Dat kan natuurlijk ook niet.
Ik heb overigens van de mannen plus Pally heel mooie reacties gekregen! Ik mag echt niet klagen. Alleen ik miste jou en andere vrouwen die toch heel vaak wel een reactie plaatsen. En die ik heel serieus neem! Dus fijn dat je er even tijd voor hebt genomen! 😉
Veel vrouwen durven of willen deze stap niet te nemen. Nu niet en ook toen niet. Het verschil is wel, dat in de tijd dat ik deze keuze maakte het maatschappelijk geaccepteerd werd. De ideeën over het alleenstaand moederschap zijn erg veranderd. Inseminatie is bijna niet meer mogelijk voor deze groep. Donoren mogen ook niet meer anoniem zijn, dat heeft er ook toe geleid dat er sperma tekort is. En het is nu ook toegelaten, dat een donor 25 nakomelingen mag hebben. Kinderen zoals mijn zoon mogen dus niet meer geboren worden. Iets wat hij zelf heel erg vindt.
groet Sa

Avatar

Ferrara · 13 augustus 2012 op 22:01

Op de valreep.
Sagita, ik heb niet gereageerd omdat ik je verhaal ken. Heb me dat onvoldoende gerealiseerd.
Want als vrouw zijnde en de jaren zeventig heel bewust ondervonden begrijp ik je oh zo goed.
Ik heb nooit zo bewust een kinderwens gehad, maar ik weet van mezelf dat als dat wel het geval was geweest ik dezelfde gang was gegaan.

Avatar

Sagita · 13 augustus 2012 op 22:54

Dikke kus! :kus:
Ik ben deze weg gegaan en heb er geen spijt van. Ik ben dol op mijn kids, maar het was soms een erg zware en eenzame weg. Daarom heel blij met je reactie!
groet Sa

Avatar

Mup · 14 augustus 2012 op 13:54

Behalve de mooie verteltrant vind ik het ook nog eens heel moedig dat je dit geshreven hebt. Ik denk dat het niet ‘typisch’ is voor vrouwen om op te reageren, wel voor ouders/verzorgers, zoals het altijd zo keurig genoemd wordt.
Ik ben zo laat omdat ik op vakantie af en toe even de wi-fi op zoek en toch wil lezen:-)

Groet Mup

Avatar

Sagita · 14 augustus 2012 op 15:43

Hé Mup, dank! En nog een fijne vakantie!
groet Sa

Geef een antwoord