Je gaf mij zoveel liefde, en ik gaf je zoveel terug. Jaren is het goed gegaan tussen ons, maar ineens was daar die brug, de balken werden rotter, de handvaten pulverden onder onze handen, die brug was die nog te maken? De brug van de liefde? Ik voel dat je van mij verwijdert, ik voel dat onze boot verder uiteen drijft. Wij zijn onszelf niet meer. Waarom denk je alleen aan jezelf? Waarom neem je nooit de moeite om met mij te praten? Ik heb verdomme toch het een en ander met je meegemaakt, samen kropen we vaak door het gaatje van de naald, maar we hebben het altijd gered, doordat wij samen één waren.
En nu zie ik een verscheuring in onze liefde. De kus is een gewoonte geworden,. De spontaniteit in onze relatie is ver te zoeken. Jouw prioriteiten liggen helemaal in en voor jezelf voorop. Jij bent teveel met jezelf bezig, en denkt dat ik dat allemaal maar goed vind.
Nee, mijn hart loopt over van pijn en verdriet, omdat ik niet jouw hand kan pakken om jou terug te trekken en jou aan mijn hart te duwen en te zeggen dat ik van je houd. Nog immer van je houd, het is nooit minder geworden. Maar ik zie de eentonigheid in onze liefde sluipen. De rek is uit het liefdeselastiek, de brug is aan het kraken onder het gewicht van ons samenzijn. Ons huwelijk is niet meer dan een trouwboekje, de ringen zijn al dof

En we zijn al maanden niet meer samen. Nog elke dag het verplichte “ik hou van jou’ Ja ik ook van jou. En dan lopen we door, ieder een kant uit. Jij wilt niet praten, zegt dat het je spijt.
Omdat je geen prater bent zeg jij dan.
Maar we hebben al zo vaak dit soort gesprekken gehad. Jij bent altijd alleen geweest, en ik had altijd iemand om voor te zorgen, om mee te delen, om lief voor te zijn, om er voor die persoon te zijn. Maar ik denk dat jij nu nog steeds na al die jaren moet wennen aan het feit dat er iemand is die echt om jou geeft, die ook echt van jou houd. Die jou neemt met al je negatieve karaktertrekken.. Zelfs die negatieve karaktertrekken kon ik vertalen naar positief.

Ik maakte mijzelf wijs dat jij zou veranderen. Maar na 2 dagen was jij weer de oude ik.
Jij kunt niet met een persoon samenzijn, jij bent echt een eenling. Maar als je dat al zo lang wist, waarom heb jij mij dan toegelaten in jouw leven?

Ik kan er niet meer tegen en ga weg. Ik laat je alles, want mijn weg zal de weg van de minste weerstand zijn. En verdriet, ach dat slijt wel. Ik weet dat je mij nooit zult vergeten, maar vergeef mij wel mijn daad. Ik leef nu met een ongelukkige, en ik wilde alleen maar gelukkig met je zijn. En aangezien dat niet lukt, blijf dan alleen gelukkig,. Ik zal het eindelijk ook zijn.

Je mag alles hebben wat we samen hebben opgebouwd, en als jij je medicatie zoekt, ik heb alles ingenomen, dus je kunt nu rustig nieuwe bestellen bij de huisarts….Vergeef het mij en bedankt voor al je liefde die je mij in het begin schonk.

De vrouw legde de brief op het kussensloop naast zich neer, nam regelmatig slokjes water met pillen in en ging netjes gekleed op haar kant van het bed liggen. Ze had er vrede mee, de eentonigheid van haar huwelijk, het egoïsme in het huwelijk, de eeuwige ruzies, ze was het ineens allemaal zat. Dus de enige optie zonder een iemand ook lastig te vallen was haar optie.

De harttabletten van haar man verdwenen in haar maag, evenals de slaaptabletten, de tranquillizers , met rust en kalmte genoot ze van dit ene moment, dat volledig het hare was.
Niet denkende aan wat er daarna zou komen, ze had er vrede mee.

Ik vraag mij nog steeds af, wie hier nou de egoïst in dit geheel is geweest.
———————————————-
NOTE VAN DE SCHRIJFSTER

Nog even dit, dit slaat niet op ons huwelijk hoor, dat is nog steeds spik en span na 4 jaar, ik schreef dit verhaal n.a.v een verhaal dat iemand vertelde die haar huwelijk zo eentonig vond dat ze soms zin had om uit te stappen, scheiding of gewoon weggaan had ze nog niet aan gedacht.De gedachte aan aandacht was in deze een betere optie vond zij.Ze leeft nog en ze zijn in therapie allebei, dus het zal wel goed komen met die twee. Maar bovenstaand verhaal is volledig verzonnen door Klapdoos, heb mijn eigen versie eraan gegeven, dus niet het gesprek dat ik samen met die dame (was trouwens een heer) had….Prive staat hoog op mijn lijst…groet van leny


klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

8 reacties

Eddy Kielema · 24 januari 2007 op 19:53

Eentonigheid leidt tot een hoop taal- en spelfouten… Niet best geschreven, heel veel meer kan ik er helaas niet over zeggen. Volgende keer beter.

Shitonya · 24 januari 2007 op 22:14

mja ik viel in slaap bij de 3e alinea en zelfs spelfoutkoninging Shit valt nog over jouw grammaticale fouten..volgende keer beter mag ik hopen. En die note? Dat is een doorn in het oog.

klapdoos · 25 januari 2007 op 10:36

Dan heb je zeker licht geslapen als je bij de 3de alinea al in slaap dondert en toch de note nog als een doorn bestempelt…. :wave: :eh: :eh: :eh: 🙄 🙄

DreamOn · 25 januari 2007 op 17:29

In de titel staan al twee fouten: het woord eentonigheid heeft een n teveel en leid moet met dt.
Ik weet dat je hard optreedt tegen kritiek Leny, maar daar is deze site nou eenmaal voor, om erachter te komen wat de lezer van jouw columns vindt. En daar dan van te leren.
Ik vond het inhoudelijk niet eens zo slecht hoor, maar wel veel foutjes en dat leest vervelend.
Ook die note aan het eind: je kunt zo’n verhaal dan beter onder fictie insturen. Groetjes Trudy

Shitonya · 25 januari 2007 op 19:28

not van schrijfster staat er nogal groot..en als je wilt reageren moet je doorscrollen, dus op die manier kan ik het wel als een doorn zien

klapdoos · 25 januari 2007 op 23:32

Trudy bedankt voor je reactie, daar kan ik iets mee, en daar heb ik iets aan, alhoewel ik van de redactie ook had verwacht dat die dit soort stomme tikfouten zou corrigeren in een titel. Maar goed, ik zie de fouten en snap de kritiek en daar kan ik iets mee, dus mijn leerproces gaat gewoon door….Het is makkelijk om kritiek op iemand te hebben, of op de manier van schrijven, of op het taalgebruik, maar ik heb dan toch liever de kritiek zoals jij dit beschrijft, omdat ik dan zelf mijn eigen fouten zie….Bedankt voor de moeite, en groetjes van leny :wave:

DreamOn · 25 januari 2007 op 23:47

Graag gedaan, en leuk, dat je het zo sportief opvat! Groetjes Trudy

pally · 26 januari 2007 op 10:54

Ha Lenie, het stuk is wat aan de lange kant, maar de inhoud spreekt me wel aan.
Vooral de laatste alinea en het slot.
En ja, de note had voor mij niet gehoeven, maar dat is al gezegd.

groetjes, Pally

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder