Zijn vrouw, waar hij zielsveel van hield, was ziek geworden en een paar maanden daarna gestorven. Het was geen bijzondere man. Mensen merkten vaak niet eens dat hij er was en ook was hij nergens echt goed in, behalve dan in het houden van zijn vrouw. Hij leefde zijn leven in stilte. Sinds zijn vrouw niet meer naast hem lag werd de stilte hem bijna teveel. Hij dacht vaak aan haar en misschien hield juist die herinnering hem op de been. Voordat hij naar bed ging wreef hij altijd met zijn hand over haar foto en wenste haar dan welterusten. Soms, als zijn hand haar gezicht raakte, zag hij hoe ze een moment haar ogen sloot en genoot van zijn aanraking. Hij wist dat het verbeelding was. Daarna lag hij urenlang met open ogen aan haar te denken. Totdat de slaap hem overwon en hij wegdreef in dromen. Hij was daar erg dankbaar voor en tegelijkertijd deed het hem pijn. Zijn dromen hielden haar aanwezigheid in leven en lieten haar niet gaan, dus kon hij het ook niet. Ze had hem gered. Dat besefte hij dagelijks nog. Op elke denkbare manier had ze hem gered.

Hij was altijd al een in zichzelf gekeerde man geweest. Een slachtoffer van zijn jeugd als ongewild kind. Simpelweg een product van de menselijke zwakheid en domheid. Zijn ouders kwamen uit een gezin met zeven kinderen. Broer en zus hielden van elkaar, maar broer hield ook van zus haar lichaam. Toen geen wijde jurk dat meer kon verbergen, biechtte ze op dat ze was verkracht en vanwege de schaamte was hij in het geheim geboren. Onder de strikte zwijgplicht die in dat soort situaties geldt. Ja, de kerk wist ervan, maar Gods woord verbood een openlijke erkenning. Hij werd opgevoed door zijn grootouders. Zonder honger en zonder liefde. De weinige keren dat er visite kwam werd hij naar zolder gestuurd totdat ze waren vertrokken. Op doordeweekse dagen werkte hij hard en lang op de boerderij van zijn grootvader en deed dat zonder klagen. Zijn vader en moeder gingen al vroeg het huis uit en spraken nooit tegen hem. De schaamte zat te diep. Op een dag kreeg hij een brief. Tante Mirjam was ernstig ziek en vroeg of hij langs wilde komen. Dat verbaasde hem, maar natuurlijk ging hij. Ze gingen met het hele gezin. Toen hij dicht bij haar bed stond pakte ze zijn hand vast en kneep er zachtjes in. Haar lippen bewogen alsof ze iets aan hem wilde vertellen, maar haar stem was te zwak en hij verstond het niet. Kort daarna werd hij weggestuurd zonder duidelijke verklaring. De jaren gingen voorbij en hij zonk steeds dieper in zijn isolement. Groot was de ontdekking toen hij merkte dat hij verliefd werd. Het was een totaal onbekend gevoel waar hij zich geen raad mee wist. Het was een meisje met autopech, uit een nabij gelegen dorp. Ze belde aan om hulp te vragen. Aan hem werd opgedragen haar een lift naar huis te geven en dan zou de auto de volgende dag worden opgehaald. Aanvankelijk begon het als vriendschap. Ze was de enige die hem kon laten lachen. De eerste keer deed het letterlijk pijn in zijn kaken omdat hij die spieren zelden gebruikte. Hij merkte dat hij haar steeds vaker wilde zien en tot zijn verbazing was dat gevoel wederzijds. De vriendschap werd een verliefdheid en mondde uit in een diep houden van.

Nu, zesenveertig jaar later was ze er niet meer. Hij miste haar zo. Ze had hem laten zien wat leven inhield. Hij was nog steeds een stille man, maar zij had zijn stilte gedeeld. Hij keek nog eenmaal naar haar foto en kneep zijn vochtige ogen dicht. Ze was er niet meer, maar hij was gered.


13 reacties

Avalanche · 28 september 2010 op 08:29

Kijk, zo lees ik ze graag. Een verhaal dat geen opsmuk nodig heeft, over een doodgewone man. En dat op een grijze dinsdagmorgen. Mooi!

SIMBA · 28 september 2010 op 08:37

Een mooi, aandoenlijk stukje :wave:

LouisP · 28 september 2010 op 09:44

Nimrod,
mooi stuk,
de rol van tante Mirjam begreep ik niet helemaal..

Onderstaande zin vind ik sprekend..
“Broer en zus hielden van elkaar, maar broer hield ook van zus haar lichaam.”

en deze is ondanks de dramatiek wel ‘luchtig’
“Zijn vader en moeder gingen al vroeg het huis uit en spraken nooit tegen hem.”

“…..en mondde uit in een diep houden van.”
vind ik bijzonder klinken..vooral uit jouw pen..

groet,
louis

Anti · 28 september 2010 op 09:49

Mooi verhaal Nimrod 1979! Ik begin me meteen af te vragen wat je is verteld en wat je zelf invulde.
Je blijft je wel afvragen wat tante Mirjam had willen zeggen.

Schorpioen · 28 september 2010 op 10:05

Het grote middenstuk lijkt op de introductie van een boek; een samenvatting van in >100 pagina’s uitgewerkte gebeurtenissen.

Kwiezel · 28 september 2010 op 10:09

Verrassende wending in derde alinea Nimrod, hoeveel levens verlopen op deze manier vraag ik me af. Kunnen er zomaar een hoop zijn en ik denk dat je voor diegenen een herkenbaar verhaal op papier hebt gezet. Overigens had ik me op een heel ander soort column van jou ingesteld. Desalniettemin een aangename column! Compliment!

Mien · 28 september 2010 op 10:45

Bijzondere veelzeggende column.

[quote]Zonder honger en zonder liefde.[/quote]

Treffende zinsnede.

Mien

Nimrod1979 · 28 september 2010 op 11:23

Bedankt voor het reageren allemaal. Zijn tante was dus zijn moeder en zij wilde iets zeggen als: “vergeef me, ik hou wel van je.”

sylvia1 · 28 september 2010 op 11:44

Ik ben het met Schorpioen eens, die derde alinea is een hele roman, samengevat in een paar zinnen. Het is zeker geen gewone man, deze man, kind van een broer en zus, ongewild, opgevoed door opa en oma zonder woorden of liefde, weggestopt voor bezoek. Ik heb moeite om dan te geloven dat hij door de liefde van zijn vrouw ‘gered’ wordt, na zo’n traumatische, eenzame, liefdeloze jeugd. Behalve de eerste, tweede en laatste alinea, over het verdriet van zijn overleden vrouw, die je echt heel mooi beschrijft, heb ik moeite om de rest van zijn levensverhaal te ‘voelen’.

Nimrod1979 · 28 september 2010 op 12:24

Kan ik inkomen van dat middenstuk. Dit is een kort verhaal dat ik in een keer heb doorgeschreven. Ik had even een melancholisch gevoel en ik klampte mij bewust aan dat gevoel vast totdat ik klaar was. Toen liet ik het weer los. Ik had het idee dat iemand met zo’n jeugd, na een lange tijd, wel op kan knappen door de liefde van een vrouw. Maar bedenk wel, het was nog steeds een eenzame en stille man. De man zelf was niet bijzonder, zijn jeugdsituatie was dat wel. Bedankt voor je reactie Sylvia.

Frans · 28 september 2010 op 16:18

Wat kun je veel zeggen in een kort verhaal. Doet wat dat betreft bijbels aan. Ik bedoel dan dat ook die verhalen kort zonder opsmuk heel veel vertellen. Knap.

arta · 29 september 2010 op 09:18

Mooi stuk, Nimrod… Wat mij betreft had je er zelfs nog wat dieper in mogen springen…

Dees · 29 september 2010 op 11:30

[quote]Het was geen bijzondere man.[/quote]

Was hij dat niet juist toch? Of is de waarde van een mens alleen besloten in de mate van gezien worden?

Vind het een prachtig stukje by the way. Al is het een ruw diamantje en kan ik me de reacties van schor en syl voorstellen.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder