Feuilleton 10. De Bus

Hij roerde met aandacht het toefje slagroom door zijn koffie. De Duitse variant van cappuccino kwam ongevraagd met suiker. Hij dronk zijn koffie meestal zwart maar het luchten van zijn hart bij de dame aan zijn zij had hem lichter gemaakt. Zo ook zijn koffiekeuze. Zoet en romig gleed het mengsel over zijn tong, aangenaam na de wat zware kost die hij tijdens zijn relaas onachtzaam verorberd had.

Hij had de ballerina verteld dat het meisje dat zo lief zat te tekenen zijn dochtertje was. De moeder was zijn ex-vrouw en de man haar nieuwe partner. De moeder was sinds het verlies van het zoontje dat zij en haar nieuwe man hadden gekregen niet meer de oude. Het jongetje was met zes maanden overleden aan wiegedood. De nieuwe man van zijn ex-vrouw had zich meer en meer op zijn werk gestort en zijn dochtertje had sinds de dood van haar halfbroertje geen woord meer gesproken. Eigenlijk was hij dus gewoon mee als chaperone. Hij besefte dat het een ongewoon verhaal was maar voelde dat deze bijzondere dame niks vreemd vond.

Met grote verwonderde ogen keek ze hem aan terwijl hij voor het eerst sprak over deze persoonlijke tragedie. Ze vroeg hem: ‘is het dan niet beter dat uw dochtertje bij u komt wonen?’ ‘Dat kan ik niet doen, antwoordde hij, ten eerste is het een te grote verandering voor iedereen, zeker na zo’n shock en natuurlijk is daarover gesproken door therapeuten maar afgeraden voor nu. Verder laat mijn werk het ook niet toe’.
‘De therapie in Kuuroord St. Gallen staat hoog aangeschreven voor oververmoeidheid en stressklachten, ging hij verder. St. Gallen is de eerste stop en ligt zo’n 40 kilometer vóór Liechtenstein. Daar wacht een team van specialisten op ons met een aangepast therapeutisch programma. Naast rust en behandeling door een spraaktherapeut is het doel ook om het meisje en haar moeder uit de omgeving te halen waar het allemaal gebeurd is. Mijn dochtertje heeft haar broertje als eerste gevonden.’

‘Zo, zei hij, genoeg zware kost nu, kan ik u een glaasje likeur aanbieden om de scherpe kantjes te verzachten?’
Zij knikte hem toe en accepteerde zijn drankje. Zij begreep ook de onuitgesproken hint dat het gespreksonderwerp ten einde kwam.

Samen nipten ze van hun likeur en keken de tafel rond. De sfeer was gemoedelijk na het eten en de drankjes. Iedereen had zijn eigen rekening al betaald en het werd hoog tijd om te vertrekken, dacht hij. Hij keek richting chauffeur. Maakten hij en de reisleidster al aanstalten? De tafel was nog niet afgeruimd en voor de chauffeur stonden drie lege pullen. Die had die beste man toch niet opgedronken? Hij boog zich naar zijn tafeldame en fluisterende:’ziet u dat ook, dat kan toch eigenlijk niet? Die mag helemaal niet meer rijden en we hebben nog 3 uur voor de boeg…’

Met grote ogen zag hij haar richting chauffeur kijken. Ze haalde even haar schouders op en antwoordde op zachte toon: ‘we hebben geen keus, het is doorrijden of hier blijven.’ Rondkijkend in de sombere Stube was het wel duidelijk. Hier blijven was absoluut geen optie.