Feuilleton 11. De Bus

De straatvegers waren nog bezig. Met grote borstels draaiden ze het afval uit de hoekjes van de straat hun kar in. Normaal gesproken was hij nooit zo vroeg op maar hij had slecht geslapen op het oude matras dat zijn vriend voor hem had geregeld. Zin in een joint had hem de straat opgedreven. Hij had geen vloei en tabak meer maar kende de buurt dus wist hij dat er een soort tabaks-, kruidenierszaak om de hoek zat. Het was het centrum dus daar verkochten ze met al die toeristen vast wel grote vloeitjes. Gisteren was hij na zijn ontsnapping teruggelopen naar de snelweg en liftend naar Amsterdam gereisd. Voor het geval ze hem zouden zoeken durfde hij niet met de trein. Een vrachtwagenchauffeur had hem bij Osdorp op de vluchtstrook afgezet. Hij was over de vangrail geklommen en op zoek gegaan naar tram 1 want hij wist dat die hier ergens reed en deze had hem naar het centrum gebracht.

Zijn vriend woonde nog steeds samen met zijn moeder in een oud pand in de Spuistraat. Het appartement lag boven een restaurant en een smalle trap leidde naar boven. Alles in het appartement was nog steeds scheef, de sponningen, de kozijnen en zelfs de vloer. Dat hij hém spontaan gebeld had, een vriend die hij kende voor hij ging blowen, verbaasde hem zelf. Intuïtief had hij aangevoeld dat hij bij zijn ‘nieuwe vrienden’ nu niet hoefde aan te komen. Die waren grotendeels bezig met ‘de lichtheid’ van het bestaan. Gek, dacht hij, dat hij juist bij deze vriend terecht kwam die hij eigenlijk al lange tijd links had laten liggen. Toch was hij uiteindelijk de meest loyale die hij had gehad. Beiden hadden ze de passie voor tekenen gedeeld, vooral het tekenen van Manga strips. De uren die ze samen na school tekenend doorbrachten hadden een band gecreëerd die – al was die band flink bekoeld de laatste jaren – gewoon nog bestond. Hij herinnerde zich de verwijdering. Dat zijn vriend doorsloeg en zijn strips en tekeningen alleen gekleed in originele Japanse kimono wilde maken om vervolgens ook nog ritueel thee te drinken was nog wel grappig maar toen er op een dag voor hem ook een kimono klaar lag raakte hij in paniek. Gezamenlijke vrienden begonnen te fluisteren dat zij homo waren en sindsdien had hij zijn vriend en zijn passie verloochend.

Nu was hij weer hier, in Amsterdam en met open armen ontvangen door hem en zijn moeder. Gisterenavond, al bijna nacht had zij nog iets te eten voor hem gemaakt. Een matras was in allerijl geregeld en in de kamer van zijn vriend gelegd die zelf natuurlijk nog steeds op een Japanse futon sliep.

Hij liep de hoek om en ging het winkeltje binnen waar op dit vroege uur al enkele Japanse toeristen hun souvenirs afrekenden. Hij keek over de kleine Japanners heen of hij in het assortiment ook grote vloeitjes zag en wachtte geduldig op zijn beurt. Ondertussen keek hij de winkel rond, de Edammerkaasjes, de Delftsblauwe klompjes gevuld met Haagse Hopjes stonden knus tussen waterpijpen en zakjes tulpenbollen. Naast de toonbank stond een rek met tijdschriften en kranten in diverse talen. Zijn oog viel op een Nederlandse krant en zijn hart sloeg over. De kop luidde: Doden bij busongeluk in Liechtenstein. De waanzin van het noodlot drong langzaam tot hem door.‘Jongeman, wat zal het zijn?’ hoorde hij nog vaag maar als in trance pakte hij de krant uit het rek en las:

Zeker negen Nederlanders  zijn gisterenavond omgekomen bij een busongeluk in Liechtenstein, een dwergstaat tussen Zwitserland en Duitsland. Een nog onbekend aantal passagiers is gewond geraakt waaronder enkelen zwaargewond. De gewonden zijn overgebracht naar een Kliniek in St. Gallen. De touringcar reed door nog onbekende oorzaak door de vangrails en botste frontaal  op een vrachtauto op de andere weghelft. De vrachtwagenchauffeur is zwaar gewond geraakt en kan nog geen nadere informatie verschaffen. De hulpdiensten zijn massaal uitgerukt en de snelweg is in beide richtingen afgesloten. Het is nog onduidelijk hoe lang het gaat duren voor het onderzoek is afgerond en de weg weer vrijgegeven kan worden.