We rijden langs een uithangbord dat wijst naar een restaurant met enorme betonnen parkeerplaats, ver beneden ons. Aangezien er ook ‘campeggio’ bij staat, besluiten we ons busje voorzichtig langs het steile zandpad naar beneden te loodsen. We moeten tenslotte ergens slapen vannacht en in het binnenland van Sardinië zijn geen campings. Het parkeerterrein is totaal verlaten. Een soort vliegveld zonder vliegtuigen. Het restaurant blijkt een groot gebouw te zijn. We lopen er heen. Witsatijnen bruidsstrikken bij de ingang wapperen gehavend in wind.

Een vrouw in driekwart broek komt meteen naar ons toe. Ze heeft een vriendelijke uitstraling en een gezicht dat je snel weer vergeet. Ja, natuurlijk is hier overnachten prima. En nee, dat kost niks. We besluiten binnen iets te gaan drinken.
Via een ruime hal komen we in een enorme ruimte waar twee lange tafels staan, waarop aan de uiteinden grote stapels borden. De wit gehoesde stoelen hebben hoge leuningen. Alles leeg.

Het personeel zit even verderop te eten en geanimeerd te praten. Wij zijn de enige gasten en kiezen een van de twee kleinere tafels vlakbij hen.
Na het bestelde bier komt de driekwart-broek-mevrouw een schaal op tafel zetten met versgebakken, flinterdun herdersbrood en plakken gerookte geitenkaas. De kok, aan het hoofd van de personeelstafel komt ons even later een stuk focaccia aanbieden. Plat brood met een vulling, zó van de bakplaat. Het is nog warm en Italiaans verrukkelijk.
Het laatste stukje dat overblijft is ‘Per la donna’, voor mij dus, met een galant gebaar gegeven. Hoe zou ik kunnen weigeren?
Dit vreemde Luilekkerland, met die enorme lege tafels, voelt surrealistisch, vooral in contrast met het smikkelende en lachende personeel. Twee verschillende films in een bioscoop.

Er stopt een witte Mercedes met geblindeerde ramen.
Dan komen vier mensen binnen, de mannen met donkere zonnebrillen op. De vrouwen zijn gekleed in veel glim. Verveelde gezichten, bestellingen op bevelende toon. De sfeer verandert totaal. Het personeel gaat meteen zenuwachtig aan de gang in de open keuken. Zwijgend. Aan de zonnebrillentafel gaat vooral veel wijn naar binnen. Er wordt weinig gesproken. Verschillende schotels worden na een enkele blik al teruggestuurd naar de keuken. Opeens staat de ene man op, wenkt met een kort gebaar een ober mee naar de hal, wisselt een paar woorden, komt terug en gebiedt de andere drie mee te gaan. De borden zijn nog half vol. Er lijkt niet betaald te worden. Met veel gas spuit de Mercedes weg.

We bedanken wat timide na al het lekkers en gaan met een volle maag maar met een heel vreemd gevoel terug naar ons vliegveld. Op de vraag of er op het terrein ’s nachts mensen zijn, heeft de mevrouw gezegd, dat ze zelf naast het hotel woont en dat er bovendien honden zijn. We proberen te gaan slapen.
Vijf honden blaffen de hele nacht door, op verschillende toonhoogtes.
Witte auto’s en zonnebrillen duiken achter onze gesloten oogleden op.
Als we vroeg in de ochtend weg rijden, liggen de honden doodmoe voor hun hokken te maffen, Totaal uitgeteld.
Nou, dat zijn wij ook.

Categorieën: Reisverhalen

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

22 reacties

Mien · 23 september 2014 op 12:42

Een bijzondere ontmoeting met separisten? Wie zal het zeggen? De mystiek komt binnen. En dat met brood van Genua. Mooie column pally. Sardinië staat samen met Sicilië al lange tijd op mijn verlanglijst … zucht. Jij brengt het alvast wat dichterbij. Thanx. :yes:

troubadour · 23 september 2014 op 13:35

Alleen op de camping, toegesneden naar plaatselijke folklore die de spanning niet verminderen. Graag gelezen!

    pally · 23 september 2014 op 17:17

    Een aanrader, Mien, allebei, trouwens.
    Dank voor je reactie

      Mien · 18 november 2014 op 18:01

      Graag gedaan. Ik heb jouw mooie column genomineerd als [b][url=http://www.blogparel.nl/2014/index.php/inzending/post/focaccia/]Blogparel 2014[/url][/b]. Nou maar hopen dat ie veel stemmen krijgt. Wie weet verdien je er nog iets mee. Voor een volgende vakantie. 😉

    pally · 23 september 2014 op 17:20

    Dank je wel,Troub, Ja, best spannend, gewoon een beetje raar…

evil-ine · 23 september 2014 op 13:39

Erg mooi Pally! Sfeer scheppen kun jij als de beste. En ook spannend, die gasten daar.

    pally · 23 september 2014 op 17:18

    Dank je. Zeker maffioos spannend. Je kunt er je eigen verhaal bij verzinnen. Maar het was niet pluis…

Meralixe · 23 september 2014 op 14:01

Eén van je betere! Vergelijkbaar met die waar je in een bruin café na een overzet met de boot, ik geloof, in Corsica, een pizza at. Steeds mooi hoe je met een vijftal woorden een ganse situatie op het netvlies van de lezer kerft. :yes:

    pally · 23 september 2014 op 17:19

    Dank je, Meralixe. leuk dat je die onthouden hebt.

Dees · 23 september 2014 op 17:33

Gli italiani sono tutti mafiosi.

Dat was binnen ons gezin sinds de tv-serie la piovra iig de gevleugelde uitspraak als we in Italië rondreisden. Nooit vergeten.

Prachtig stukje, mooi gevangen sfeer en mooi gevangen omslag daarvan.

Ferrara · 23 september 2014 op 17:47

Ook hier, net als bij meneer T. Zoals gewoonlijk een fijn stuk, spanning heel goed overgebracht.
Ik hou absoluut niet van volle campings, maar op dit ‘vliegveld’ had ik bij voorbaat al geen oog dicht gedaan.
Na aankomst van die zonnebrillen en hun bling-bling gezelschap zou me de lol helemaal vergaan zijn.

Maar het blijft een heerlijk land, dat dan wel weer.

pally · 23 september 2014 op 17:52

Alleen die Focaccia al, Ferrara… 😎

trawant · 23 september 2014 op 20:51

Wat doe je nou ook zo ver weg..AH heeft ook focaccia..
Een van de betere stukjes Pally, ik zag zo een scene uit een film van Fellini, Beetje surrealistisch en wat een ‘moodswing’ bij binnenkomst van de maffia.
Je krijgt zomaar een kogel voor je kanis hoor, even verkeerd kijken en het is gebeurd en dan missen we al die mooie reisverslagen. 😉

    pally · 23 september 2014 op 21:29

    Ja, ja, ik buk voor die kogel hoor, Trawant! Maak je niet ongerust.
    Thanks voor je reactie

troubadour · 24 september 2014 op 07:17

Zie ook Mindfuck ( in het café)

pally · 24 september 2014 op 15:52

Ik kan ‘mindfuck’ niet vinden, Troub. waar staat-ie in het café?

    Mien · 27 september 2014 op 03:52

    In Libelle’s cafélucht, reactie 4014, pagina 201 pallie. 😉

      pally · 27 september 2014 op 15:45

      Jaa, eindelijk gevonden. Leuk Troub! Voel me zeer vereerd te figureren in je stukje. :yes:

pally · 27 september 2014 op 13:05

Thanks, Mien!

Chris · 27 september 2014 op 15:52

Pally heeft wel vaker in stukjes gefigureerd 😉

pally · 29 september 2014 op 22:22

Maar soms was ik er niet zo blij mee, omdat ze niet zo aardig waren, Chris …

Geef een reactie