Twee weken na de eerder beschreven vroege zondaginval van mijn tante Nely, doen we een zwangerschapstest. Ook zonder die test weten we de uitslag al. Het is dan ook absoluut geen verrassing dat die positief uitvalt. We hebben er niet lang over ingezeten of veel treurige gedachten aan gewijd. Dan krijgen we maar twee kinderen binnen een jaar. We zijn snel aan het idee gewend en beginnen het best leuk te vinden. Sommen aan elkaar geregeld de voordelen op van het snel een compleet gezin hebben. Voordelen verzinnen helpt altijd erg goed als troost. En verder rekenen we gewoon op een paar jaar doorbijten.
Ach, op je 23e leef je nog tamelijk spelenderwijs.

Na vijf maanden probleemloze zwangerschap, je begint net een kleine bolling te zien, kijken wij op een avond televisie bij onze buren, een stokoude chagrijnige vrouw en haar aardige vrijgezelle dochter. We zitten op rechte stoelen aan hun tafel met smyrnakleed, onze ogen gericht op het beeldscherm trachtend het zure heksenhoofd van de oude te negeren. Er is een voor Nederland belangrijke voetbalinterland.
Bij een spannende penalty krijg ik opeens erge buikkrampen, eigenlijk meteen al herkenbaar als weeën, door de ervaring die nog vooraan in mijn geheugen ligt opgeslagen. De pijn zakt weer en daarna blijft het een poosje rustig in mijn buik. We kijken gewoon verder, maar even later herhaalt het gevoel zich heviger.

We gaan terug naar huis en bellen meteen onze huisarts. Een vaderlijke man met een enorme neus, die na vijf minuten al voor de deur staat. Hij schrijft pillen voor, die jaren later streng verboden zullen worden, omdat er veel gehandicapte kinderen door geboren zijn. Maar toen was dat nog volledig onbekend.
Ik moet een paar dagen in bed blijven.

Een week later krijg ik ‘s nachts een bloeding met weeën en bij gebrek aan een toilet op onze slaapverdieping, plonst er een piepklein maar compleet jongetje met gekruiste beentjes, in de emmer waar ik op ben gaan zitten. De huisarts is er weer heel snel na ons paniektelefoontje. De placenta is niet meegekomen en daardoor blijf ik hevig bloeden. Hij belt meteen voor een ambulance. In het ziekenhuis van mijn opleiding volgt nog in dezelfde nacht een curettage.

Tot op de dag van vandaag vraag ik mij af wat ze met dat kleine, compleet uitziende jongetje hebben gedaan. Ik vermoed gewoon verbrand bij het afval in het ziekenhuis, nadat ze de vrucht – zoals ze hem noemen – hebben onderzocht op afwijkingen. Niets heb ik erover gevraagd.
Men dacht in die tijd nog helemaal niet aan de mogelijkheid van afscheidsrituelen in dat soort gevallen.
Verdrietig en in de war kom ik een paar dagen later thuis en droom herhaaldelijk dezelfde droom: dat ik een baby heb, die ik vergeet eten te geven.
Pas na een paar maanden voel ik ook een lichte opluchting, dat ik niet zo snel weer een kind hoef te krijgen.

En mijn lieve Tante Nely staat op haar oude gemakschoenen alweer gauw met een bos troostbloemen op de stoep, de lieverd, in totale onwetendheid over de cruciale rol die ze hierin gespeeld heeft.


pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

23 reacties

SIMBA · 1 december 2012 op 07:18

Oe, dit is een vervolg wat ik niet had zien aankomen. Verdrietig, zeker omdat je niet echt afscheid hebt kunnen nemen.

arta · 1 december 2012 op 10:46

Poeh, wat een heftige wending, beschreven zoals het waarschijnlijk in die tijd gewoon ging, zonder poespas. Toch lijk ik onderliggend veel vragen te lezen: ‘Te snel?’, ‘Kwam het door die medicijnen?’, ‘Wat als?’…

Dit schoenenverhaal, met een tante Nely met een bos troostbloemen in haar hand, (wat een geweldig mens lijkt ze me) is er eentje die blijft hangen.

Yfs · 1 december 2012 op 10:49

Inderdaad een totaal onverwachte wending in het verhaal. Mooi verwoord dat spelenderwijs leven op je 23e in contrast met de bittere realiteit van het nergens meer naar vragen en het praten over een ‘vrucht’.

Ook het verdriet en de verwarring die uiteindelijk plaats maken voor een soort van lichte opluchting wat niet wegneemt dat je je tot op de dag vandaag nog van alles af blijft vragen over je ‘verloren zoon’.

Je column heeft me geraakt Pally! :wave:

Meralixe · 1 december 2012 op 10:55

In tijden van de ‘frietchinees’ en ‘jaloezietaks’ lees ik over ‘gemakschoenen’ en ‘troostbloemen.’ Daar heb je ondertussen wel een patent op. 😉

Helaas kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat je een zó indringende gebeurtenis, bijna verslaggevend koel meegeeft. :eh:

pally · 1 december 2012 op 12:26

Dat verslaggevende, koele, daar heb je wel gelijk in, Meralixe. Maar tranen en emotie moeten er m.i. in zitten, zonder ze te noemen. Daar hou ik van: gevoel, geen sentiment. Of dat gelukt is, bepaalt de lezer…

groet van pally

Ferrara · 1 december 2012 op 15:12

In de laatste alinea zit juist veel gevoel.
Zegt voor mij alles in dit stuk.

Nachtzuster · 1 december 2012 op 15:43

Mooi, mooi Pally. Vanaf een afstandje met veel gevoel geschreven. Knap.

arta · 1 december 2012 op 16:29

@Pally: Voor mij is dat gelukt!

Kees Schilder · 1 december 2012 op 18:14

Heftig, Pally. Dit blijft mij wel bij

Ma3anne · 1 december 2012 op 22:20

Een puur en eerlijk verhaal. Tussen de regels staat de rest.

Dit raakt me diep.

Sagita · 2 december 2012 op 02:04

Ach… ik zie het helemaal voor me! Heb in die tijd zelf een nacht voor een vijfmaands kindje gezorgd. Het was als gevolg van een baarmoederhalsinsufficiëntie plotseling geboren. Helemaal compleet en levend en wel. We hebben haar alleen verzorgd in de couveuse vanaf het begin stond vast dat ze geen kans had om te overleven.
In het ziekenhuis waar ik werkte werden deze kinderen met een andere overledene mee begraven. Ik weet niet of de ouders daar een keus in hadden of daarover werden ingelicht.
Pally ik vind dat je dit stukje uit je leven heel mooi beschrijft. Het roept de emoties bij de lezer op, zet mij even stil bij dit kleine broze leventje!
groet Sa!

WritersBlocq · 2 december 2012 op 18:29

Gedver, wat een kille bedoening was dat ‘toen’, nog maar zo kort geleden, bah!
Heftig, dit, absoluut. Het is een verlies, hoe moeilijk of makkelijk mensen er ook over doen. Bah, wat naar dat je dit hebt mee moeten maken, en hoe fijn om erover te kunnen schrijven – wie weet wie je ermee een hart onder de riem steekt zonder het te weten?
De titel had pakkender gekund, iets van ‘te vroeg’ of zo had een band gesmeed tussen het te vroege bezoek van je tante, en de te vroege bevalling. Of ‘dit bevalt niet’, whatever. Maar ‘gemakschoenen’ zitten lekker, i.t.t. dit verhaal wat bij mij de link niet wil leggen.

Dikke knuffel, Pauline.

Dees · 2 december 2012 op 19:16

Vind hem prachtig. Van het verheugen, het benadrukken van het positieve, tot het verlies, tot de rouw en het lichte gevoel ook van opluchting. Aan elkaar geknoopt met de gemakschoenen van tante Nely. Vond deel 1 al heel mooi, met deel 2 til je het voor mij tot het niveau van een van jouw beste stukken ooit. En dat wil in jouw geval veel zeggen.

pally · 2 december 2012 op 22:31

Lieve plien,
‘Gemakschoenen’ is een hoofdstuk(no 17)met die naam, uit mijn levensverhaal met als rode draad de schoenen, die ik voor CX soms in stukken knip.
groetjes , pally

pally · 2 december 2012 op 22:32

Dank je wel Dees! :oeps:

Mien · 3 december 2012 op 09:24

Heftig verhaal. Knap geschreven. Het wringt ergens in die gemakschoen. Dat maakt het sterk.

Mien

Edit:
Fijn dat we hier op CX een preview mogen zien van jouw schrijverskunst. Al 17 hoofdstukken! Ben benieuwd hoe lijvig het nieuwe boek gaat worden.

trawant · 3 december 2012 op 12:25

En juist omdat het zo sec beschreven is komt de klap zo hard aan..mooi stuk, Pally doet je wat..
Vooral wanneer je zelf met de neus op twee geboorten hebt gestaan.

embee · 3 december 2012 op 17:58

Jeetje, een heftig verhaal, zo ging het echter wel in die tijd en helaas nog lang daarna.
Je hebt het prachtig weergegeven Pal. Ook de dromen
zullen herkenbaar zijn.

:kus: van Embee

Harrie · 4 december 2012 op 00:09

Pijnlijk verhaal. Knap hoe je Nely jou er doorheen laat loodsen. Geeft een beetje ruimte, ook voor de lezer.

pally · 4 december 2012 op 09:26

Dank je, Mien. Het is zo goed als af, het zijn 20 hoofdstukken geworden.

PaulM · 4 december 2012 op 17:54

Boek bijna af. Mooi. Ben benieuwd.

Quinn · 6 december 2012 op 14:11

Na heel lange tijd steek ik hier weer even m’n hoofd om de hoek en lees ik dit. En ik ben er stil van. En krijg het een beetje koud 🙁

pally · 7 december 2012 op 22:22

Hé Quinn, wat leuk je hier weer eens te ‘zien’!

groet van pally

Geef een antwoord