Twentyfive-O-sixtwofour schalt het uit de radio. En quasi-onbewust blèr ik de hele afdeling bij elkaar. Het spijt me; ik kan het niet laten. Ik zing, trommel, tik en hum met alle attributen waarmee God mij uitgerust heeft en dan vooral als ik geconcentreerd aan het werk ben. Dat mijn collega’s daarmee hun concentratie verspelen vind ik natuurlijk wel vervelend maar ik kan beterschap beloven wat ik wil; zodra ik mij weer verdiep in mijn werk zing en trommel ik weer vrolijk verder. Sinds het rookverbod is het alleen nog maar erger geworden. Tenslotte heb ik nu twee handen en een mond volledig vrij. Bovendien stimuleert het nicotinegebrek allerlei zenuwtrekjes en spanningen in de spieren die een uitweg zoeken. Ik kan niet anders zeggen dan dat het rookverbod er voor heeft gezorgd dat er in mijn geval veel minder tabak in rook op gaat, maar ik heb de leiding wel voor een groot probleem geplaatst; naast het installeren van een kostbare rookruimte ziet men zich nu ook genoodzaakt een geluiddichte kamer in te richten.

Om de werkgever ter wille te zijn heb ik wel ingestemd met een soort testtraject. Zo heb ik een hele dag de radio uit laten staan, een nieuwszender aangezet en een Nederlandstalige muziekzender laten spelen. Het hielp allemaal niets.
Zodra er niets mee te zingen is dan zorgen mijn vingers voor het nodige tromgeroffel, de muis van mijn hand geeft een strakke beat en af en toe weerklinken mijn gebalde vuisten als paukslagen door de gangen van het complex. Dit alles gelardeerd met de dekselse klanken van het metalen ladeblok.
Ook het zomerse weer heeft de hele situatie geen goed gedaan. Vanaf het moment dat ik ’s morgens mijn motorlaarzen verving door Zweedse klompen gaf dat de mogelijkheid de ritmesectie uit te breiden met een bass drum voor een voller geluid.

Ze hebben mij vorige week naar het einde van de gang verplaatst. Het jammerlijke gevolg is nu – en dat doe ik echt niet expres – dat mijn drumsessies steeds luider worden. Eén kamergenoot heeft inmiddels al ontslag genomen en de andere is al geruime tijd ziek thuis, zwaar overspannen. Ook zijn er het afgelopen jaar opvallend veel collega’s vervroegd met de VUT gegaan.

Toch haal ik ook veel plezier uit mijn onbewust gekozen hobby. Het mooiste is nog als ik de noodzakelijke typewerkzaamheden naadloos kan laten samenvloeien met tussenliggende drumsolo’s welke ik zo natuurgetrouw als mogelijk probeer in te passen in het op dat moment spelende nummer.
Wel jammer dat die huidige toetsenborden zo licht zijn uitgevoerd, die kunnen echt niet veel hebben. Gelukkig had ik thuis nog zo’n ouderwets zwaar IBM-toetsenbord. Die ingebouwde akoestiek vind je tegenwoordig nergens meer.
Om een nog beter effect te krijgen heb ik enige tijd geleden besloten om enkele vingernagels lang te laten groeien. Daarbij heb ik mij omringd door muismatjes van diverse dikten en samenstelling om wat meer variëteit te ontwikkelen in de te produceren sound.

Wachten is nu nog op de grote doorbraak. Hier op kantoor ben ik in ieder geval al ontdekt; zelfs collega’s die ik helemaal niet ken wijzen bij het passeren naar hun voorhoofd.

Categorieën: Gein & Ongein

KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

17 reacties

Dees · 21 september 2006 op 08:34

Hahaha, revenge of the banned smoker. Erg leuk! Kijk je uit voor RSI?

😉

BrokenHalo · 21 september 2006 op 08:42

Ik vind hem weer leuk… 😀

Ma3anne · 21 september 2006 op 09:17

:laugh:

Misschien helpt acupunctuur?:roll:

Nana · 21 september 2006 op 10:11

Goed getikt deze column!

Eddy Kielema · 21 september 2006 op 10:23

[quote]Zo heb ik een hele dag de radio uit laten staan, een nieuwszender aangezet en een Nederlandstalige muziekzender laten spelen. [/quote]

Hahaha! Knap dat je de radio niet compleet stuk geslagen hebt na de zoveelste keer Jan Smit of Jannes … 😉
Bijzonder ‘plezante’ column! Héél klein puntje van kritiek: die puntkomma’s vind ik niet zo mooi en komen iets te vaak voor. Bedoel je trouwens in het begin van je column: ‘Twentyfive or six to four’ van Chicago? Prima nummer, dus ik kan me voorstellen dat je mee wilt brullen!

champagne · 21 september 2006 op 11:06

Ik denk dat scoort, wanneer je je collega’s eens op oordopjes trakteert.;-)

Grappig, deze column.

Mosje · 21 september 2006 op 12:22

[quote]met alle attributen waarmee God mij uitgerust heeft [/quote]Echt met alle attributen? Als ik dat zou doen werd ik verwijderd wegens onzedelijk gedrag of zo. Waar werk jij eigenlijk?
😛

KawaSutra · 21 september 2006 op 13:41

[quote]Bedoel je trouwens in het begin van je column: ‘Twentyfive or six to four’ van Chicago?[/quote]
Inderdaad Eddy, voor de titel ging ik puur op mijn gehoor af, ik dacht dat het een telefoonnummer was. 😀
En voorlopig houd ik het weer gewoon bij CityFM, classic rock.

[quote]Lyrics:

25 OR 6 TO 4 – (Robert Lamm)

Waiting for the break of day
Searching for something to say
Dancing lights against the sky
Giving up I close my eyes
Sitting cross-legged on the floor
25 or 6 to 4

Staring blindly into space
Getting up to splash my face
Wanting just to stay awake
Wondering how much I can take
Should have tried to do some more
25 or 6 to 4

Feeling like I ought to sleep
Spinning room is sinking deep
Searching for something to say
Waiting for the break of day
25 or 6 to 4
25 or 6 to 4

[/quote]

[quote]Waar werk jij eigenlijk?[/quote]
Dat wil jij niet weten, Mosje! 😀

KingArthur · 21 september 2006 op 17:17

Dus als ik het goed begrijp, ben jij getikt en zijn je collega’s gestoord? Volgen mij werk je dan in een gekkenhuis.

Siebe · 21 september 2006 op 18:26

Vind um nogal heel erg goed. In het licht van wat Dees zei. En dan zelf gewoon keihard doen alsof het helemaal niet aan jou ligt en daar dan gewoon stug mee door blijven gaan. Zoals ik van de week ergens in een vergadering ook al zei: Cool!!

sally · 21 september 2006 op 18:57

Mooi, mooi,mooi, mooi weer Frans.
Volgens mij bestaat er zo’n T.V.pragramma momenteel waar je met je collega’s mag optreden.
Trommel een paar op en we zien je binnenkort op ons scherm. Goed voor de sfeer op je werk.
Genoten van je column .

WritersBlocq · 21 september 2006 op 21:36

[quote]Zodra er niets mee te zingen is dan zorgen mijn vingers voor het nodige tromgeroffel, de muis van mijn hand geeft een strakke beat en af en toe weerklinken mijn gebalde vuisten als paukslagen door de gangen van het complex. Dit alles gelardeerd met de dekselse klanken van het metalen ladeblok.[/quote]
25624 times KAWAAAA!!!!
Hij is zo kicken cool, ik heb me kapot gelachen :laugh:

DriekOplopers · 22 september 2006 op 19:51

[b]ANP[/b]
Arbeidsinspectie sluit kantoor

De Arbeidsinspectie heeft vandaag een kantoor alhier gesloten. Medewerkers klaagden regelmatig over herrie op de werkvloer. Metingen brachten aan het licht dat de lawaaidruk ruim boven het toegelaten niveau lag.

De eigenaar van het kantoorpand stelt een onderzoek in naar de bron van het lawaai.

DreamOn · 22 september 2006 op 20:16

Je kunt ook nog mondharmonica gaan spelen Kawa, daar heb je beide handen voor nodig en maakt lekker veel herrie!
Nou, je laat ze daar op je werk wel een rare pijp roken zeg!

Leuke column, heel grappig 🙂

KawaSutra · 23 september 2006 op 01:27

Ik heb genoten van jullie creatieve reacties.
Iedereen weer bedankt. 😛

Anne · 23 september 2006 op 12:45

Erg moeten lachen, hele leuke column!

bert · 24 september 2006 op 23:49

Ja, de gestoorden onder ons weten hoe erg het is om getikt te zijn en hoe moeilijk het is om daar van af te komen. De omstanders hebben geen weet van de kwelling die wij ondergaan. 🙂 🙂 🙂

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder