Getuige

Het is laat in de middag. De zon schijnt fel aan de azuurblauwe hemel. Om mij heen ruimte, bergen en kilometers ver uitgestrekt land. Een man stapt van zijn ronkende motor, een ruige, met zilveren glimmende stangen en een grote knalpijp. De man is kaal en gezet, draagt een grote zonnebril en een hells angels jack, volgeprikt met buttons. Zijn hoge cowboylaarzen hebben rinkelende gespen en zijn bespat met modder. De gebleekte spijkerbroek is gerafeld op de knieën.

Er zijn meer mannen. Eentje vind ik heel eng, met zijn blote getatoeëerde vette armen en een pluizige lange baard. Hij kijkt kwaad en de mond is vertrokken tot een strakke, ongezeglijke streep. De anderen vallen me minder op. Een lange dunne en een kleintje, beiden gehuld in hells angels outfit. Ze zetten allen hun stoere stalen ros op de standaard en stappen af. Achter elkaar aan lopen ze langs mij naar een grote loods, die gelegen is op de eenzame vlakte. Niemand reageert op mij. Ik lijk wel onzichtbaar.

Geen idee waarom, maar ik volg ze ongezien naar binnen. De loods is donker, en kil. Toch zie ik in scherpe heldere kleuren de kapotte ijzeren tafels, de houten stoffige vloer, de volle asbakken en de afgebladderde gele muren die ontsierd worden door graffiti doodshoofden. Ze staan met elkaar te praten. De kale gezette man draait zich om. De baardige hells angel, die achter hem staat, heeft een mes in zijn gebruinde hand en heft het omhoog. Dan verdwijnt het glimmende staal in de rug van de kale. De anderen staan een eindje verderop afgedraaid van het slachtoffer te roken en te drinken. Mijn mond opent zich, maar ik kan geen geluid voortbrengen. De kale man ligt op de vuile grond. Zijn bloed spuit in een pulserende straal over de stoffige planken. Ik moet hier vandaan, maar sta aan de grond genageld. De man met de baard kijkt me recht aan en toch dwars door mij heen.

Zijn kompanen halen een scherpe bijl achter in de hoek van de loods uit de schaduwen te voorschijn. Dan beginnen ze te hakken. Zagen en hakken. Mijn hart slaat luid, ik sta bevend toe te kijken hoe een volwassen man vermalen wordt tot varkensvoer.
Intussen ken ik mezelf al een tijdje. Daarom weet ik: dit is een droom. Een lucide droom.
‘Mag ik wakker worden!’ roep ik in paniek.
Iets gehoorzaamt en het wordt donker.

Zwetend schiet ik omhoog. Naast mij ligt mijn man, die nu ook wakker wordt. Er is geen azuurblauwe lucht te zien, of uitgestrekte vlaktes, ik hoor de regen tikken op het raam. Noch ontwaar ik een kale man, verdrinkend in zijn eigen bloed.
Mijn man trekt me naar zich toe en legt zijn hand op mijn wild kloppende hart.
‘Is het weer zover?’