Gewoon grijs

De kleur grijs is op het ogenblik erg in trek. Vooral bij jongeren die net beginnen een eigen huis in te richten. Grijze banken, een grijze tafel en grijze kasten staan er. Hun keuken, ook voornamelijk in die kleur, lijkt gecombineerd met roestvrij staal op een slagerij waar nooit geslacht wordt. Je ruikt er niks en op het lege hardstenen aanrecht staat zelfs geen eenzame, wat uitvallende basilicumplant. De strak stalen afzuigkap straalt uit maar zelden te hoeven draaien.
Tijd om te koken hebben ze ook meestal niet met twee volle banen, maar zo blijft alles tenminste wel toonkamerschoon en vetspettervrij. Als koning van de grijze keuken, troont er het zes-pits metalen kooktoestel met enorme oven.
De gebruiksaanwijzing ligt er meestal nog in.

De badkamer met grote grijze tegels en vrij hangend kuiptoilet lijkt op de chique gevangeniscel van een prominente gedetineerde, die flink wat steekpenningen heeft betaald voor extra luxe.
Als de inloopkast naar de slaapkamer toevallig open kiert, toont ook die voornamelijk grijs en zwart met hoogstens een tikje wit, erg rustig en voornaam. Het bed, met effen antracietkleurige dekbedhoes, ligt er bij als een spiegelglad meer bij windstilte waar niet in gezwommen mag worden.

Dat het niet mijn favoriete kleur is, zal duidelijk zijn. Ik word er altijd licht rillerig van. Zou die tint van een regenachtige dag in februari, nou gekozen worden omdat hij zo prachtig gevonden wordt? Of omdat de trend het in tijdschriften en op folders dwingend voorschrijft en men daar automatisch aan mee doet om erbij te horen? Bewust of onbewust. Misschien is het wel gebrek aan een eigen smaak of een smaak die nog ontwikkeld moet worden. Een gevolg van de crisis? Alles moet soberder, dus ook geen kleur? Dat kan natuurlijk. Maar dat denk ik niet, want dan zouden de gebruikte materialen niet zo kostbaar zijn.

Ik heb het tot nu toe alleen over beginnende stellen gehad, maar ook oudere mensen die aan de
alles-voortaan-gelijkvloers-fase toe zijn, dompelen zich dikwijls in die grijstrend onder. Eigenlijk vind ik dat nog minder begrijpelijk, want als je zelf al grijs bent, dan val je toch helemaal weg in je eigen interieur? Waar zijn in godsnaam de gammele schemerlampen, de souvenirs, het dressoir van oma, de oude foto’s en de versleten perzen gebleven? Spullen die zo genoeglijk detoneren en hun eigen verhalen vertellen. Of waar je zelf dromerig herinneringen bij kunt verzinnen.

Waarschijnlijk zijn ze naar twee oude dames met godsdienstige knotjes gebracht, die in hun kerkewinkeltje zitten te breien tussen de muffe geur van tweede hands spullen en te lang warm gehouden filterkoffie. Of misschien zijn ze opgeslagen in de berging naast de betonnen parkeerplaatsen in het souterrain van hun seniorappartementen. Een rij kale deuren, waarvan ik de kleur niet meer hoef te noemen. Hun kinderen zullen alles, als de ouders gestorven zijn, na een simpel telefoontje, door een opkoper laten weghalen. Gratis.

Zou het geen idee zijn die parkeergarages op te vrolijken met een oude schemerlamp naast elke pilaar, vergeelde foto’s aan de muren en slijtkleurige Perzische kleden in de paden?

Andere suggesties zijn natuurlijk van harte welkom bij mijn nieuwe stichting: Wees wijs, ban het grijs.nl