In de wachtkamer van een niet nader te noemen centrum vind ik een blad dat perfect aansluit bij mijn nu reeds aangewakkerde casus van herfstmelancholie. Het blad heet: Happinezz. Met dubbel z. Het leek mij in eerste oogopslag voort te borduren op het boek Happiness ™, van ene Will Ferguson, die satirisch de wereld van de zelfhulp onder de loep neemt. Ook wel: een grappig verhaal over hoe de wereld instort zonder alcohol, sex, drugs, jaloezie, depressie en impuls. Onjuist.

Happinezz is een humorloos spiritueel magazine, dat naadloos Boeddhistische terreuraanslagen, pelgrimstochten naar Santiago de Composthoop, design paranormaalfernalia voor veel geld, Jungiaanse nachtmarriages, diepgravende auranusfotografie, spirituele plastische chirurgie zonder handen, tarotpoker, elfenbridge en infameuse Ka(ni)bbalistische waarheden uit de wouden van Papoea Nieuw Guinea combineert tot levensgids voor de moderne vrouw van de wereld. Zeg maar de vrouw waar eenieder zich aan zou moeten spiegelen. Zeg maar iemand als hét rolmodel voor geslaagde en de met alle energie van de wereld nog te slagen vrouwen, Susan Smit.

Het toeval wil dat deze dame voor dat blad een column schrijft. Columns kunnen best leuk zijn, toch? Als betaalde baan mag Susan Smit zich elke maand een alternatieve behandeling laten welgevallen en in haar ‘columns’ lyrisch verhalen hoe haar lichaam en geest zich verenigen om al de oude stress en slechte karma van haar loodzware martelbestaan uit te laten vliegen. Dat de rest van het universum dan opgezadeld is met én het analfabete gewauwel én het onwelriekende zweet – het moet toch ergens heen die uitvliegende negativiteit – van een voormalig fotomodel dat zich verveelt, daar lijkt ze zich niet om te bekommeren. Je hoort het haar bijna gillen: “ik ben niet dom hoor, ook al ben ik nog zo mooi”.

“Lelijk, stom, achterlijk kutwijf”, mompel ik, de geschokte blikken van de vrolijker van geest ogende vrouwen om me heen ontwijkend.

Het blad stikt van de sereen lachende wijze dames. Wijsheid is hun handelsmerk en ze smoren elkaar in de erkenning der herkenning. Het gaat over regeneratie. Over herstel na gruwelen. Over acceptatie, positieve energie en waar je het kunt kopen. Alles is omgeven met liefde, knuffel en diepe, diepe spirtiuele wijsheid. Het roze spat van elke pagina. Ik zit, ik lees, ik kokhals en toch voel ik me ook een tikje schuldig. Waarom lukt mij dat toch niet om sereen en liefdevol ellende te omhelzen en mijn agressie te laten vervliegen met de wijsheid van mijn jaren en een gezond lijf dat mijn zo mogelijk nog gezondere geest liefdevol koestert?

Zou ik dan echt bij de laatste vrouwen horen die nog ouderwets de neiging hebben om mensen zoals het meisje dat verdomme gewoon ongeïnteresseerd cornflakes blijft eten, terwijl ik een tienritten-kaart wil kopen, over de balie te trekken om haar gezicht ouderwets in diezelfde bak cornflakes onder te dompelen? Zijn er nog meer vrouwen die zoals ik razend worden van auto’s die mijn fiets te klein inschatten en me haast van mijn sokken rijden, vrouwen die deze in gedachten ook voorzien van een flinke deuk in het dak, om luid scheldend, middelvingers omhoog houdend, door te fietsen? Ben ik inmiddels echt alleen in het over mijn nek gaan van spreuken uit oude kerken? Ben ik slecht als ik hevige buikpijn krijg van behulpzame vragen van een bekeerde vriendin over “wat de liefde zou doen”? Zou ik misschien de allerlaatste zijn die linea recta in een pitbull verandert, op het moment dat iemand roept dat ik het moet loslaten’?

Geen idee. Maar het is wel tijd voor een tegengeluid. Volgende maand in de schappen: “Mizz Baksel”, het tijdschrift voor alle jonge,
zelfbewuste, ouderwets uit de oren rokende, recalcitrante eikelvrouwen van nu.


11 reacties

Avatar

Mup · 26 september 2004 op 13:12

[quote]Volgende maand in de schappen: “Mizz Baksel”, het tijdschrift voor alle jonge,
zelfbewuste, ouderwets uit de oren rokende, recalcitrante eikelvrouwen van nu[/quote]

En hoe zit met de belegen en oudere vrouwen, of moet daar weer een apart blad voor komen? Kostelijk stuk,

Groet Mup.

Avatar

Mosje · 26 september 2004 op 14:43

Wow, wat een column! Doe mij maar vast een abonnementje op dat nieuwe blad.
😛

Avatar

Maurits · 26 september 2004 op 21:01

Fraaie column. Weinig op aan te merken. Alleen dit: De voorlaatste alinea had de laatste iets meer kunnen inleiden. Je bent daar opeens wat timide en onzeker over je houding t.o.v. de spirituele wereld en je plaats in de maatschappij. En die onzekerheid komt een beetje uit de lucht vallen gezien je militante antispirituele houding in het begin. Zelfs al is die onzekerheid de realiteit dan hoef je daar in je column niet perse blijk van te geven. Tenzij je er aan hecht om 100% autobiografisch te zijn. Een column wordt daar niet automatisch beter van.

Laat me trouwens je laatste restje onzekerheid wegnemen. Dat serene lachen voor de foto kost ze zoveel energie dat die dames de rest van de tijd niet te genieten zijn. De positiviteit is voor de foto. De negativiteit voor hun omgeving. Ik heb het lang genoeg van redelijk nabij (niet te nabij gelukkig) kunnen meemaken.

Nog een tip van een doorgewinterde fietser: Maak je als fietser breed in het verkeer. Wat dit betreft ben je inderdaad ouderwets. Ik zie heel wat meer fietsers dan automobilisten die zich onmogelijk gedragen in het verkeer. Ik krijg als fietser zelfs regelmatig voorrang van automobilisten als ik er helemaal geen recht op heb. Dan schaam ik me wel eens voor mijn hyperassertieve fietsgedrag. En ik ben nog lang de ergste niet.

Avatar

pepe · 26 september 2004 op 21:42

‘toppertje’ zei het ouwetje;-)

Avatar

melady · 26 september 2004 op 23:37

Welk een niet nader te noemen vreselijk centrum heeft een dergelijk vreselijk blad in de wachtkamer liggen??

Desaparecida..mag ik in de redaktie van Mizz bakzel??

Avatar

ignatius · 27 september 2004 op 15:12

Hahaha. Klasse!

Misschien ben je er nog niet aan toe, nog niet rijp om de spirituele impulsen toe te laten. Het praten met bomen en zwemmen met dolfijnen schijnt alle innerlijke blokkades weg te nemen opdat ook jij naar een hoger bewustzijn wordt getild om zodoende naar je echte en innerlijk ware zelf te komen 😛

Avatar

Louise · 27 september 2004 op 18:42

[quote]Zou ik dan echt bij de laatste vrouwen horen die nog ouderwets de neiging hebben om mensen zoals het meisje dat verdomme gewoon ongeïnteresseerd cornflakes blijft eten, terwijl ik een tienritten-kaart wil kopen, over de balie te trekken om haar gezicht ouderwets in diezelfde bak cornflakes onder te dompelen? [/quote]
Welnee, nog niet misschien!

Ik denk dat ik me wel thuis zou voelen in de Misbakzzel-redactie en ik wil in ieder geval een abonnementje!
Strakke column, Dees!

Avatar

KingArthur · 27 september 2004 op 20:53

Lekker hoor, gooi die woede er maar uit! Zo lees ik ze graag.

Avatar

Dees · 27 september 2004 op 22:28

Thanks!

Vooral Maurits, het is leuk om eens kritiek te krijgen. Ik ben het niet helemaal met je eens, het tonen van zwakheid hoeft een column niet af te zwakken, maar ik begrijp waar je commentaar vandaan komt en kan er wel iets mee.

Overigens hoeft schijnbaar autobiografisch ook niet altijd echt autobiografisch te zijn.

@Ignatius: Zou het echt? 😉
@Ladies: Prima redactieleden erbij 😀
@Mup: Jong is maar relatief hoor…

Avatar

viking · 28 september 2004 op 09:16

Ik verzeker je dat bij ons in Limboland enkel en alleen mooie serene vrouwen de ganschen dag euforisch de man behagen!

Dus ik zie geen enkele reden waarom jij dat niet zou kunnen!

Avatar

BrokenHalo · 13 september 2006 op 13:05

recalcitrante eikelvrouw…. hey, dat ben ik 😛 mooie column…

Geef een reactie