Elk land heeft zijn stompzinnige TV programma?s, maar vele debiele programma?s zijn ontworpen en uitgedacht in de Westerse wereld. Het concept van zo?n programma wordt dan verkocht aan een land zoals bijvoorbeeld Indonesië.
Het leuke is nu te zien hoe men zo’n westers spelprogramma invult in Indonesië. Mensen die hier in die programma?s voorkomen reageren heel anders dan de Engelse of Amerikaanse makers voorzien hebben. Wat hier opvalt is de religiositeit. Godsdienst is overal. In elk TV programma, op alle Indonesische TV kanalen wordt er over de Almachtige gesproken.

Neem nu de kwis Who Wants To Be A Millionaire.
Vorige zaterdag heb ik er naar gekeken en heb dit tot het einde volgehouden.
Who wants to be….., roept de Indonesische quizmaster.
Iedereen in de zaal gilt : a millionaire !
En de show begint.
Men stelt de kandidaten voor en dan komt de selectievraag die zo ontzettend debiel is dat ik mijn adem inhoud : Wanneer men zijn haren wast, wat doet men eerst ? Haren afdrogen ? Shampoo op de haren ? Water op de haren ?
Uiteindelijk is er een kerel die het snelst juist geantwoord heeft en die wordt dan de eerste kandidaat.
De animator maakt nog even een grapje over het feit dat de kandidaat geen haar op zijn hoofd heeft staan en deze strijkt glimlachend over zijn kale kop. Nochtans, zegt de quizmaster, weet deze kale heer alles over haren wassen.
De zaal lacht, brult, applaudiseert. De kandidaat applaudisseert ook.
De quizmaster moet natuurlijk tonen dat hij een beetje Engels kent, dus hij zegt : Ready for the hot seat ?
De kandidaat kijkt hem niet-begrijpend aan.
Vlug vertaalt de spelleider zijn vraag, maar hij vertaalt te letterlijk want als je hot seat in het Indonesisch vertaalt door kursi panas, betekent dit inderdaad letterlijk een hete stoel, en geeft de Engelse uitdrukking niet duidelijk weer.
De kandidaat voelt eerst even voorzichtig aan de stoel alvorens hij gaat zitten. Niemand merkt dit. Ik lach mij rot.
Dan gaat de kandidaat in de hot seat zitten en de quizmaster vraagt hem of hij alleen gekomen is.
Overbodige vraag want Indonesiërs komen nooit ergens alleen naartoe. Ze brengen hun hele familie mee.
Ook de echtgenote van de kandidaat zit in de zaal.
Schijnwerper op het mens. Camera in close-up. Haar hoofd vult het hele TV scherm.
De quizmaster zegt : bidden maar tot Allah dat uw echtgenoot wint. Het mens begint onmiddellijk te bidden.
Ook de kandidaat zegt na elk antwoord, wanneer de spelleider hem vraagt of hij zeker is van zijn antwoord : inchallah ? zo Allah het wil.
Gewoonlijk sluit hij daarop zijn ogen en prevelt hij een gebed.
God doet mee met de kwis.
Is het antwoord juist, applaudisseert de zaal, de spelleider, maar ook de kandidaat zelf.
Ik heb nooit begrepen waarom alle kandidaten in dit land altijd ook voor zichzelf applaudisseren. Zal wel een nationaal kentrekje zijn.

Indonesiërs geloven in een persoonlijke God. Toen parlementsvoorzitter en presidentskandidaat Akbar Tanjung een maand geleden vrijgesproken werd van corruptie door het hoogste gerechtshof van Indonesië, viel hij voor de TV cameras op zijn knieën, sloeg zijn voorhoofd tegen de grond en brulde : Allahu akbar!

Jaja, Allah is groot, maar de corruptie is groter. Mijnheer Akbar Tanjung had namelijk een aantal miljoenen dollar die bestemd waren voor scholen voor de arme mensen in de zak van zijn partij gestoken ( en ook in zijn eigen zak)
De rechter van de lagere rechtbank nam uit protest ontslag en gooide zijn rechterstoga over de haag. Hij had Akbar schuldig verklaard in een gemotiveerd vonnis dat alle feiten bewezen achtte. Hij legde een gevangenisstraf van drie jaar op, maar zijn vonnis werd door het hoogste gerechtshof gewoon verbroken en als een vod papier weggeblazen.

Vermits Indonesie alles imiteert ? niet alleen beroemde merken van schoenen en kledij – heeft het Indonesisch TV kanaal RCTI ook American Idol op het programma, maar hier wordt dat Indonesian Idol.

Groot verschil met de Idol programma?s in Westerse landen : er wordt een stuk afgebeden, de gebeden die de quizmaster suggereert worden opgedreund alvorens de sukkels op het podium verschijnen in de hoop dat zij een ster worden.

Interviews met beroemde lokale zangeressen, of acteurs en actrices in lokale soaps ?
Onveranderlijk komt God zich ermee bemoeien, zoals : Dank zij God, de Almachtige, heb ik mijn echtgenoot gevonden, of : nu ben ik zo blij dat de CD die ik heb uitgebracht dank zij Allah sukses heeft en indien Allah het wil, zal ik volgend jaar weer een CD uitbrengen.

Dit gedrag is niet enkel typisch voor de moslims. De Indonesische christenen van alle strekkingen, en ook de hindoes in Bali vertonen hetzelfde gedrag.

Dit volk ? en daarmee bedoel ik ook de jeugd en de universitairen – heeft angst van spoken en geesten, politie, regeringsambtenaren, meerderen, priesters, haji?s, gebedsgenezers en tovenaars.

Het zal nog lang duren voor daar verandering in komt, want elke nieuwe generatie volgt lijdzaam dezelfde weg. Geen spoor van contestatie.

Moge de Almachtige hun ogen openen…

Categorieën: Media

6 reacties

Bakema_NL · 14 april 2004 op 21:12

Prachtig he, het geloof. Je vermoord eens iemand en het was allah’s wil, je bent je hele leven een hufter geweest, maar op je sterfbed heb je berouw tegenover de here jezus en jawel hoor, alles zij je vergeven en het komt helemaal goed met je………..wat een bullshit.

Geloof. Wat een triestheid. Mensen moeten geloven wat ze willen hoor, maar val niemand anders er mee lastig, ga lekker thuis op je kleedje zitten prevelen, rustig naar een kerk zonder verder gezanik en laat dat het dan zijn.
Maar helaas, zo is het niet. Door de geschiedenis heen is het geloof verantwoordelijk geweest voor een hoop oorlogen en ellende. En nog steeds is dat zo, we staan misschien zelfs wel op de vooravond van de allergrootste oorlog ooit waar het geloof een grote rol in speelt. Gelovigen doen het vaak af met “het zijn de mensen die het geloof misbruiken die al de ellende veroorzaken, niet het geloof zelf”………..maar laat het geloof verdwijnen en de wereld is al een veel betere plek. Natuurlijk zullen niet alle oorlogen er door verdwijnen, maar het zullen er heel wat minder zijn in ieder geval. Dus geloof wat je wilt, maar doe het lekker voor jezelf.

Li · 14 april 2004 op 22:07

Mooi geschreven weer Wayan!
Exotische informatie doorspekt met een vleugje humor en een duidelijke boodschap.
Knap hoor! 😉

Li

viking · 15 april 2004 op 09:25

Krijg rillingen van deze column, voornamelijk om wat er achter ligt. Het geloof. Oorzaak van de meeste ellende op deze door god verlaten planeet!

Kees Schilder · 15 april 2004 op 09:31

Als ik om mij heen kijk vraag ik mij weer met Reve af:Zeg, God, dat Koninkrijk van u, wordt dat nog wat?
Geweldige column

Ma3anne · 15 april 2004 op 19:59

Godsdienst als opium voor het volk.

Ik ben opgegroeid in een tijd dat het hier in den lande nog niet veel anders was. Alles geschiedde Deo volente en er werd bij elk wissewasje een schietgebedje afgevuurd. Ik heb me sufgebeden aan Rozenhoedjes en Oefeningen van Berouw in de biechtstoel om de zwarte vlekjes op mijn zieltje weg te wassen, wetend dat het een onbegonnen zaak was.

Heerlijk dat ik in de sixties mijn Rozenkrans aan de wilgen kon hangen en – tot groot verdriet van mijn ouders – bij de familie in het zuiden des lands niet meer meebad voor en na het eten. Mijn moeder gaf me soms heel gemeen een schop tegen mijn schenen onder tafel, maar het mocht niet baten. Ik had gekapt met ‘mijn geloof’ en daar bleef ik hardnekkig aan vasthouden. Liever een blauwe plek dan een niet gemeend kruisteken slaan.

Dogmatisch religieuze leiders zijn in mijn ogen de ware machthebbers en dictators in de wereld. Zolang we die hun gang laten gaan, zal er nooit iets verbeteren.

Fantastische column weer Wayan! Hij gaat weer bij mijn speciale Wayanverzameling… 🙂

Wayan · 16 april 2004 op 14:56

Bedankt voor de lovende woorden.
Nochtans vraag ik mij af of mijn laatste zin (Moge de Almachtige hun ogen openen) niet kan verbeterd worden want ik heb dat natuurlijk ironisch bedoeld vermits ik een atheist ben.

Tijdens die 21 jaren dat ik hier woon heb ik nog nooit een Indonesier ontmoet die atheist is.
Men kan mij dus niet beschuldigen van generaliseren.

Twee jaar geleden heeft de Economic Review van Hongkong een research gedaan i.v.m. religie.
Het bleek dat 90 procent van de Amerikanen in een persoonlijke God geloven en 99 procent van de Indonesiers ook…

Geef een antwoord