Groeten uit Utsjoki

Nadat de deurbel voor de tweede keer is gegaan weet Weybrandt van Vuurschen tot Breedendonck dat de post bezorgd is. ”Altijd fijn dat de postbode twee keer belt,” zegt Weybrandt met een vol van verwachting kloppend hart tegen niemand in het bijzonder terwijl hij naar de brievenbus kuiert om daar een briefkaart aan te treffen die hem gezonden is door niemand minder dan Coenraedt.

Groeten uit Utsjoki staat er parmantig op het kaartje en Weybrandt van Vuurschen tot Breedendonck vraagt zich af wat zijn kameraad dan toch te zoeken heeft in dit ludieke oord in het noorden van Finland. Gretig begint hij te lezen, in de hoop een antwoord te krijgen op deze vraag.

Hallo Weybrandt!

Je zult je wel af vragen wat jouw kameraad Coenraedt toch te zoeken heeft in het ludieke plaatsje Utsjoki in het noorden van Finland. En jou kennende ben je op dit moment gretig aan het lezen, hopende een antwoord te krijgen op deze vraag.

Laat ik je dan ook maar niet langer in spanning houden; ik ben hier omdat The Motherfucking Jewboys from Texas and their cocksucking Spaniels in Utsjoki hun afscheidstoernee zijn begonnen en je weet dat ik een grote fan van The Motherfucking Jewboys from Texas and their cocksucking Spaniels ben.

Die openingszin doet Weybrandt van Vuurschen tot Breedendonck een flink eind terug geworpen worden in de tijd. Hij weet nog goed hoe The Motherfucking Jewboys from Texas and their cocksucking Spaniels doorbraken in Nederland. Het was 1971, jeugdsociëteit De Drachtige Baarsschoffelgraat in Boorknick (Frl.) en Weybrandt was de dronken roadie die in plaats van een setje .010 D’Addario op de gitaar van sologitarist Jimbo Triggerhater schrikdraad had geplaatst EN had aangesloten op de generator van de bierkoeling.

Gevoel voor humor zat er bij Weybrandt van Vuurschen tot Breedendonck al vroeg in en smakelijk lachend leest hij verder.

Dit ga je niet geloven; ze begonnen met een spetterende versie van Knight Fever en dat ging naadloos over in een superstrakke versie van A Knight at the Opera. De toegift was een solo op de eensnarige basukelele die drie dagen duurde. Nou, daarna had ik natuurlijk wel trek in een biertje en een broodje Eland en wie denk je dat ik tegen kom bij de bar?

Jacoba Piluitti!

Zij is gestopt met schrijven en organiseert tegenwoordig symposia. Vorig jaar heeft ze haar eerste symposium georganiseerd hier in Utsjoki. Het thema was ”Dat er opvang en begeleiding is voor mensen die lijden aan achtervolgingswaan is natuurlijk van uitermate groot belang maar wat wordt er gedaan voor de achtervolgers?” Dit jaar was het onderwerp ”Dat de mensen die stemmen in hun hoofd horen ondersteund worden met medicijnen is broodnodig maar in hoeverre kunnen de sprekers op steun rekenen?”

Ze vroeg of ik wilde nadenken over een thema voor volgend jaar en bij mij kwam ”Grenzen open voor mensen met Borderline?” als eerste naar boven.

Lijkt dat je wat?