Ik hou niet van spelletjes.
Tenminste niet van emotionele spelletjes.
Ik tref weleens mensen die daar bijzonder goed in zijn.
Zij hebben het tot kunst verheven om een ander aan een emotioneel draadje te laten bungelen.
Aantrekken om vervolgens af te stoten.
Mensen die je pas een reddingsboei toewerpen wanneer je bijna verzuipt, door hun toedoen.
Ik herken ze inmiddels. Weet je met welk spelletje ik ook moeite heb?
‘Hard to get’.
Soms tref ik dit aan voor een eerste date.
Het verloopt dan ongeveer zó…
Ik ontmoet iemand waarmee het klikt.
Er hangt wel een bepaalde spanning tussen ons in.
Hij vindt mij leuk en ik vind hem leuk.
Duidelijk.
Hij zegt bij het afscheid dat hij me belt.
Binnenkort.
Is goed.

Binnenkort is bij mij binnen twee dagen of zo.
Ik verwacht niet dat iemand daar twee weken mee bedoelt.
Maar dat verwacht ik verkeerd.
Want de ander gaat vervolgens beredeneren wat wijsheid is…
Hij wil graag een goede indruk maken, want hij vindt me leuk!
Hij parkeert zijn enthousiasme voor even in de koelkast en bedenkt hoe hij het beste kan handelen in deze.
Hij kan niet meteen de dag erna al bellen…
Dan zou hij te gretig zijn.
Ik moet niet denken dat hij wanhopig is of niets beters te doen heeft.
Hij staat immers middenin het leven.
Dus last hij, na rijp innerlijk beraad, een gedwongen pauze in.
En wacht.

Ik ook.
Maar dan anders.
Ik wacht namelijk op zijn telefoontje.
Ik pretendeer aardige voelsprieten te hebben en een redelijke mensenkennis.
Ik heb mij niet vergist toen ik dacht dat hij mij leuk vond.
Maar hoe langer hij wacht met dat verdomde telefoontje;
hoe meer bij mij toch heel venijnig de twijfel toeslaat.

Elk detail van ons gesprek, elk detail van de avond ga ik analyseren alsof ik Freud zelf ben.
Ik draai de film van voor naar achter en weer terug en zoek zorgvuldig naar dingen die ik mogelijk over het hoofd heb gezien.
Waar heb ik het verkeerd begrepen?
Waar heb ik zijn signalen mis geïnterpreteerd?
Hij zei toch écht dat hij me snel zou bellen?
Of was dat gewoon een smoes om van me af te komen soms?
Zou hij zo laf zijn?!

In de tussentijd baal ik enorm, dat mag duidelijk zijn.
En ondanks het feit dat ik een gelukkige & onafhankelijke moderne vrouw ben,
vind ik mezelf terug, wachtend, naast de telefoon.
Ik haat mezelf hierom!
Maar ondertussen schakel ik toch (voor de zekerheid, je weet maar nooit) mijn vaste telefoon door naar mijn mobieltje, wanneer ik het pand verlaat.
Nuchtere gedachten die me vertellen dat hij, als hij me echt zo graag ziet, nog wel terugbelt, zijn niet overtuigend genoeg.
De tijd kruipt voorbij.
Steeds wanneer de telefoon rinkelt, veer ik op.
Tegelijkertijd slaat mijn hart een slag over.
Ik moet de teleurstelling in mijn stem verbergen wanneer het iemand anders blijkt te zijn.
Een ander die nu mijn lijn bezet houdt, ook dat nog!

Na een paar dagen vind ik het welletjes.
Vanuit een ‘helikopter view’ kijk ik naar mezelf, en schrik van wat ik zie!
Slechts vorige week was ik nog een happy & vrolijke vrijgezelle meid, en nu?
Ik ben een schaduw van mezelf!
Kijk nou wat zo’n man voor elkaar krijgt!
Dáár zit ik niet op te wachten!
Ik pak mijn leven weer in eigen hand!
Hij bekijkt het maar!
Ik ga op stap en zet mijn antwoordapparaat & mobieltje uit!

Nu herken ik mezelf weer.
Dit ben ik.
Onafhankelijk, zelfstandig en daadkrachtig.
Ik heb geen man nodig om me goed te voelen!!
Opgelucht haal ik adem.
Ik sta klaar om te gaan, heb mijn jas al aan, wanneer de telefoon overgaat…
Zou hij…..?
Ik denk niet meer, maar doe…en zet een sprint in naar de telefoon.
Ademloos maar charmant zeg ik; “met Monique”…

“Goedenavond, mevrouw,
mag ik U wat vragen stellen voor ons onderzoek?”

Tuut, tuut, tuut…


12 reacties

Mar · 24 maart 2005 op 17:10

Top, helemaal herkenbaar.
Lijkt trouwens een beetje op Bridget Jones 1, die checkt of haar telefoon nog werkt…

Leuk Champagne.

Mar

Eddy Kielema · 24 maart 2005 op 18:02

Zelfs herkenbaar voor mannen, leuke column!

pepe · 24 maart 2005 op 18:03

Geweldig, hoe verzinnen wij vrouwen het dat snel terug bellen binnen twee dagen moet gebeuren. Voor een gemiddelde man is het al mooi als hij na een maand snel belt. Wat? Het is al heel wat als ze het kunnen onthouden dat ze ooit eens terug bellen. 😉

WritersBlocq · 24 maart 2005 op 21:04

Ja ja, ook in mijn leven spelen dit soort dingen. Mijn eigen brein speelt af en toe hard to get, zal dat mijn mannelijke kant zijn ofzo

KingArthur · 24 maart 2005 op 22:07

Duidelijk (verschil) in verwachting dus. Hoewel het natuurlijk ook niet altijd zo’n vaart hoeft te lopen. Spoedcursus verwachtingsmanagement: Verwacht niets, dan kan het altijd meevallen.

Leuk geschreven.

Li · 24 maart 2005 op 22:18

Ja, zo gaat dat precies als je een belangrijk telefoontje verwacht!

En dan ben je die nutteloze telefoontjes zo zat dat je er snauwerig van wordt. En dan zal je net zien dat je kattig je naam door de hoorn brult als de desbetreffende persoon belt. 😀

Leuke column!

Li

champagne · 24 maart 2005 op 23:43

[quote]verwacht niets, dan kan het altijd meevallen[/quote]

Kijk, dat vind ik nou zo’n pessimistische uitgangspositie…of is het meer Boeddistisch?
Dan is het wel weer oke… 😛

Raindog · 25 maart 2005 op 00:16

“We bellen!”
“Ja, we bellen!”

Yeah right!

Ik heb geen verstand van dit soort dingen maar wel een leuke column.
Heeft iemand je toevallig al gezegd dat al die enters achter iedere punt redelijk storend lezen? 😉

Kees Schilder · 25 maart 2005 op 06:58

Niets verwachten is inderdaad Boedhistisch,maar dan wel zonder “dan kan het altijd meevallen”
Heel goeie column!

Louise · 25 maart 2005 op 08:17

Wat zit het toch allemaal ingewikkeld in elkaar. iemand kan je leven volledig in de tang hebben door steeds te bellen, te sms-en en weet ik al niet meer, maar andersom is dus ook absoluut waar. Je leven totaal beheersen door niet te bellen.
Maar ja, dat levert wel weer een leuk stukje op 😉

Ma3anne · 25 maart 2005 op 08:55

Waarom bel je zelf niet, maar ga je in stilte zitten lijden?
*schijnheilig kijken modus*

champagne · 25 maart 2005 op 10:04

[quote]Heeft iemand je toevallig al gezegd dat al die enters achter iedere punt redelijk storend lezen?[/quote]

Jazeker Raindog, jij nu voor de tweede keer ;-)en ook iemand anders maakte me erop attent.
Ik heb al eerder uitgelegd dat ik in mijn enthousiastme 5 columns ineens heb ingestuurd (zal het nooit meer doen)dus kon ik niets meer met die tip doen. Bij mijn volgende column tref je het dus ook nog….maar daarna zul je zien dat ik een snel leer 😉

Geef een antwoord