Mijn vader is wel een soort van entertainer. Altijd geweest. Op verjaardagen neemt hij nog altijd zijn gitaar ter hand, net als vroeger en dan komen er weer eens nummers aan bod als “Kom van dat dak af!” maar ook “Wake up, little Suzy”, en “Like a bridge over troubled water”, en hebben we allemaal een ‘o ja, die zongen we vroeger ook altijd!’ gevoel. Hij zingt zelf het hardst van iedereen. Tussen de nummers door draait hij steeds een shaggie, en neemt een slok van zijn biertje en kijkt eens vergenoegd de kring rond. Het brandende shaggie steekt hij vervolgens tussen zijn lippen en speelt weer lustig door. Hij kan alles zingen en spelen, wat voor verzoeknummertjes hij ook krijgt. Wat mijn vader ook erg goed kan, is moppen vertellen. Vroeger was dat ook nog gebruikelijk, ik had verschillende ooms die dat ook goed konden, dus dat was met verjaardagen een soort van opbieden tegen elkaar. En wij, de kinderen, lagen dan op de grond te kronkelen van de lach. Ik hoopte maar, dat ik genoeg moppen kon onthouden om de volgende dag op school de blits te kunnen maken.
Wat wel jammer was: als mijn vader zijn hele repertoire gespuid had, begon hij gewoon opnieuw. Met als gevolg, dat hij zijn kinderen maar een stelletje chagrijnen begon te vinden, die nooit eens om een grap konden lachen. ‘Ja maar pap, die mop had je toch allang verteld?’

Mijn moeder hield er niet zo van. Zij vond het fijner om een goed gesprek te voeren met de familieleden en vrienden die langskwamen. Of de nieuwe klassieke plaat te draaien. Maar daar kreeg ze niet vaak de kans voor. Als pa aanwezig was, dan was hij ook aanwezig!

Als een van zijn dochters met een vriendje thuiskwam, dan zei mijn vader altijd tegen zo’n bedeesd puisterig pubertje: “Hee gozertje, als je met mij goede vrienden wilt worden, dan moet je twee dingen doen: elke week een pakje shag voor me meenemen en lachen om al mijn grappen!” Ik heb wat knapen zien staan blozen, hakkelen en stotteren door opmerkingen van mijn bijdehandte vader.

Mijn kinderen zijn in de puberleeftijd en vinden hun opa erg grappig. De geschiedenis herhaalt zich, want hij vertelt hen ook de ene mop na de andere. Soms zit ik met kromme tenen, want die kinderen onthouden natuurlijk alles. En lang niet alle moppen kunnen door de beugel.
“Hee opa, weet u nog een goeie mop?”
“Ach nee, jongens, jullie opa kent geen moppen. Maarre….laatst kwam er een oud kereltje bij de videotheek. Echt zo’n oud mannetje, met rimpels, grijs haar en van die bevende handen. Hij kwam een film huren, maar hij kon geen keuze maken. Dus hij naar de balie. Daar vroeg hij om een leuke video.
‘Tja, wat voor genre zoekt u meneer? We hebben van alles; thrillers, natuurfilms, westerns, komedies, romantische films, porno…’
‘O, doe die laatste maar,’ zei de oude man vlug, omdat hij de helft van het rijtje alweer vergeten was.
‘Pornootje dan maar meneer? Harde, of zachte porno?’
‘Doe maar harde porno. Mijn vrouw is erg slechthorend.’
Maar goed, jullie wilden een mop…eh…eens even nadenken…”

Het lijkt wel of het ‘uit’ is, om moppen te vertellen. Of om ze te maken. Ik ken er niet één over onze huidige politici, sportmensen of andere bekende Nederlanders. terwijl er over een Geert Wilders vast wel een leuke mop te bedenken valt, of over Patty Brard. Vroeger werden er echt moppen bedacht over de oren van Joop Zoetemelk, de schele ogen van prinses Christina, maar ook over actuele zaken, of bijvoorbeeld over Belgen. Eigenlijk mocht alles en kon alles, als het maar in een mop verpakt zat; Discriminatie. Religie. Politiek. Intelligentie. Homofilie. Seksisme. Pedofilie.

Zoals die mop over dat kleine meisje, dat heerlijk in het bos loopt te huppelen. Twee blonde staartjes dansend op haar rug. Haar roze rokje vrolijk wapperend om haar beentjes. Ineens komt er een kinderlokker vanachter een boom tevoorschijn. Hij heeft een hele grote lolly in zijn hand en zegt met een vriendelijke stem: “Hee, lief klein meisje, wil jij deze grote lolly hebben?”
Het meisje blijft staan en zegt: “Ja. Alleen als ik je pik mag zien.”

Bestaat het nog? Zijn er nog steeds mensen, die moppen bedenken, moppen vertellen? Ik hoor het nooit meer om me heen. Welk doel dienden die moppen? Om het leven wat draaglijker te maken? Om leed te verzachten? Om taboes te doorbreken? Om legaal te kunnen spotten met zaken waar je op een andere manier niet je mening over zou durven geven?
Hebben we moppen niet meer nodig, omdat we onze mening nu veel beter durven te verkondigen?

Mijn vader wordt volgende maand vijfenzestig jaar. Dat betekent een feestje! Ik kan me er nu al op verheugen. Dan komt de gitaar weer te voorschijn, de asbak zal op tafel staan tussen de gevulde eieren, de nootjes en de flesjes bier, we kijken elkaar door het rookgordijn heen lachend aan en er zal wel een van de kleinkinderen beginnen met de vraag:
“Hee opa, weet u nog een goeie mop?”
“Ach nee, jongens, jullie opa kent geen moppen. Maarre…”


DreamOn

DreamOn publiceert sinds 2006 columns op het internet. Zij schrijft over alles wat haar bezighoudt. Vaak (te) breedsprakig, maar dat is een leerpunt! In het dagelijks leven is DreamOn pedagogisch coach en heeft ze haar man, kinderen, familie en vrienden lief.

19 reacties

DriekOplopers · 26 februari 2009 op 17:45

Wat een leuk eerbetoon aan je vader! Ik zou enorm blij zijn met zo’n dochter!

Topverhaal!

Prlwytskovsky · 26 februari 2009 op 18:02

Kijk, daar hou ik nou van: een grap en een grol. Smakelijk zitten lachen, bedankt.

Zei ik tegen mijn buurvrouw goh, heeft u leren pijpen? Wordt zij kwaad.
Ik doelde uiteraard op haar lederen pantalon. 😉

LouisP · 26 februari 2009 op 19:04

leuk verhaal maar persoonlijk had ik de mopjes weggelaten.

L.

DreamOn · 26 februari 2009 op 19:23

[quote]leuk verhaal maar persoonlijk had ik de mopjes weggelaten. [/quote]

@LouisP: hoezo? Snap je ze niet? 😀

axelle · 26 februari 2009 op 20:41

Haha. 🙂
Axelle

Mien · 26 februari 2009 op 23:10

Hand in hand met het moppentappen lijkt ook de nostalgie verloren te zijn gegaan.
Jokes are blowin’ in the wind.

Alhoewel.

Staan twee melkflessen voor de deur.
Zegt de een tegen de ander:
Zullen we?
Nee, zegt de ander.
Ik ben gesterriliseerd.

Het is witgeel en het trekt door de woestijn?
Een kudde vanilleyoghurt.

Het is rood en het staat in de wei?
Een tampony.

Er zitten twee aardbeien in een jampot.
Zegt de een tegen de ander.
Laat mij eens aan het raam zitten.

Het is blauw en het vliegt door de kerk.
Jezus in een blauw trainingspak.

Loopt een stroper door het bos met aan zijn ene schouder een jachtgeweer en aan de andere kant een hert.
Komt ie de boswachter tegen.
De boswachter vraagt aan de stroper.
Wat heb jij daar op je schouder?
Dat … zegt de stroper dat is mijn jachtgeweer.
Nee, nee, ik bedoel op die andere schouder.
De stroper kijkt naar zijn andere schouder en roept verschrikt.
Ieeekkkkk, een beest!

Mien mop

LouisP · 26 februari 2009 op 23:20

hoi,D
persoonlijk, he, ik ben een beginner, zou ik als ik een mopje zou gebruiken, en als die ijzersterk zou zijn enkel het begin gebruiken. Ik heb van CX ooit een tip over telling en showing gehad. Misschien heeft dat er iets mee te maken. Denk ik. Absoluut geen kritiek alleen wat ik zou doen. En dat snappen? In colums schrijven ben ik een beginner, dit in tegenstelling tot moppen.
Groet,
L

LouisP · 26 februari 2009 op 23:30

………………….
en het was toen dat hij het verhaal vertelde van die buurman die alle vrouwen in de straat had genaaid, behalve één…

bijvoorbeeld

L

KawaSutra · 27 februari 2009 op 02:01

Harde porno is altijd nog beter dan een piepshow, als je slechthorend bent. 😀
Leuke column!

Bitchy · 27 februari 2009 op 06:06

Lekker geschreven en heerlijk weggelezen.

Het toeval wil dat mijn oudste verleden week thuis kwam met de mop over een breedbekkikker. Een mop waar ik toen ik een jaar of 17 was dagen lang blauw door heb gelegen. Dus Do, ik denk dat je gelijk hebt, er worden geen nieuwe meer gemaakt. Tenminste niet veel meer.

Veer

Zuurtje33 · 27 februari 2009 op 10:14

Heel fijn stukje wat prettig leest.
Heeft voor een nostalgische glimlach bij een 28 jarige gezorgd!
😀

phoebe · 27 februari 2009 op 10:28

Kwam een vrouw bij de dokter…
Zegt die dokter: ‘je moet meer van dit soort columns schrijven’..

:hammer:

SIMBA · 27 februari 2009 op 11:46

Ik ben dol op moppen maar kan ze nooit navertellen, een mop goed vertellen is een gave. Blijkbaar heeft jouw vader die gave, geniet er maar van!

pally · 27 februari 2009 op 12:47

Leuk, nostalgisch, vet en grappig, Do!

groet van Pally

Anne · 27 februari 2009 op 19:23

Tom zit in de klas als de juffrouw iets op het bord schrijft.
“Kijk!” roept Tom, “Juf heeft geen haar onder haar rechterarm!”
Juf draait zich om en zegt: “Naar huis jij. Ik wil je een week lang niet zien.”
Een week later zit Tom weer in de schoolbank, en weer staat juffrouw voor de klas. Ze schrijft iets op het bord en tilt haar andere arm op om zich op het hoofd te krabben.
“Kijk!” roept Tom, “Juf heeft geen haar onder haar linkerarm!!” Opnieuw draait juf zich om en zegt: “Verdwijn! Ik wil je een maand lang niet zien!!!”
Een maand later zit Tom weer in de klas. Juffrouw heeft een heel kort rokje aan, en als ze zich bukt om een krijtje te pakken dat op de grond is gevallen begint Tom zijn boeken bij elkaar te zoeken. Juf draait zich om en vraagt: “Waar ga jij naar toe Tom?”
En Tom zegt: “Voor mij is dit schooljaar voorbij……”

Mosje · 27 februari 2009 op 20:12

Anne, je legt de vinger op de zere plek, je weet nu precies waarom ik geen diploma’s heb.
😀

Anne · 27 februari 2009 op 22:24

Kom nou Mosje, je hebt toch wel één diplomaatje? Al is het dan een kleintje? Maatje AA?

Dees · 28 februari 2009 op 10:51

Moppen. Bij moppen zie ik altijd te gebruinde gezichten met een te vette lach erop gepleisterd. Maar ik vind het beeld van je vader wel mooi opgetekend.

Verder… de enige moppen die ik onthouden heb zijn de moppen die mijn Israelische reisgenote indertijd vertelde. Over de tweede wereldoorlog en stuk voor stuk veel te racistisch en grof om op te schrijven. Maar grappig waren ze wel. Ik weet alleen niet uit welk jaarta 😉

Geef een antwoord