#hemelsblauw

Zij is mooi zoals ze daar staat in haar luchtblauwe mantelpakje. Mooi en vertrouwenwekkend. Ze wijst naar de plek waar de nooduitgangen zich bevinden, maar ik kijk niet. Ik geloof haar onmiddellijk. Als zij zegt dat de nooduitgangen daar zijn, dan zijn ze daar ook. Geen twijfel mogelijk.

Het demonstreren van de zuurstofmaskers en de zwemvesten boezemt ook al vertrouwen in. Ze doet het met een gratie en behendigheid die duiden op jarenlange ervaring. Een beetje minder cabinedruk of een noodlandinkje op zee, het zal mij niet deren.

Vlak voor de opstijging komt ze voorbij om te controleren of de veiligheidsgordels gesloten zijn. Geheel per ongeluk doe ik een beetje onhandig. Als zij te hulp schiet en bukt om de gordels te sluiten kan ik haar ruiken. Een hemels geurtje.

Het warme eten vormt een hoogtepunt. Het simpele diepvriesmaaltje verwordt tot een vijfsterrendiner door haar met een glimlach uitgesproken “eet smakelijk mijnheer”, en de wijn uit het plastic bekertje krijgt een bouquet van heb ik jou daar. Het is een godswonder.

Bij het minste spoortje van turbulentie, of zelfs maar een piepklein luchtzakje, grijpt zij naar de papieren builtjes en kijkt mij bezorgd aan. Ze zal ook wel naar de andere passagiers kijken, maar ik weet zeker toch wel het meest in mijn richting.

Niet veel later komt zij langs met de belastingvrije artikelen. Eigenlijk heb ik helemaal niets nodig, maar ik koop een dure aftershave. Meer dan vijftig euro kost die, ondanks het voordeel. Haar glimlach bij het afrekenen is echter onbetaalbaar. Daar zou ik best belasting voor willen betalen.

Na een ontbijtje van grote klasse is de vlucht alweer voorbij. Ik beweeg langzaam richting uitgang. Die blijkt inderdaad te zijn op de door haar aangewezen plek. Ze staat al op mij te wachten. Prettig verblijf mijnheer, zegt ze met een glimlach. Een gulle glimlach, waarmee ik met gemak een aantal dagen vooruit kan.