Het bleef lang onrustig

Ik open de vergadering. Aan het woord komt de he Eigen Leven van de PVHEL, in eerste termijn. Ik verzoek alle leden van dit huis te gaan zitten.

Dank u voorzitter.  Mevrouw, voorzitter. Waar zijn wij mee bezig? 

Het recht op zelfbeschikking verdwijnt nadat we ons stoffelijk lichaam hebben verlaten. Dood!, zijn we en als ik, van de partij van het eigen lichaam PVHEL, nu hier in dit huis u ook vertel, dat ik mijn lichaam, zoals u kunt zien nog in een uitstekende staat, ter beschikking stel aan medici die er dan van alles uit en af van mogen halen, voor een ander die nog wel een kans heeft wat langer te kunnen leven.

 Voorzitter, wij van de PVHEL de wet wellicht niet door de 1^e kamer aanvaard zien worden, wij helaas ook moeten constateren dat, de meerderheid in dat huis, bestaat uit parttime werkende senatoren, die- vergeef mij woorden- veelal in slaap sukkelend menen te kunnen beslissen over wat ik heb besloten omdat  nabestaanden voor een dilemma kunnen komen te staan.

Voorzitter, mijn partij en ik worden van deze houding van de senatoren, kots en kots misselijk. Wie, voorzitter heeft het recht om mijn beslissing te koppelen aan de nabestaanden. Ik heb geen nabestaanden, die hebben namelijk gebruik gemaakt van het voltooid leven moment. 

 Ik dien dan ook namens de PVEHL een motie van wantrouwen in tegen en ik noem de partijen bij naam; de partij van de nabestaanden, de partij tegen make-up , de partij die vrouwen niet een politiek ambt laten bekleden en de partij nooit zonder organen, en huid.

Voorzitter, deze partijen dienen zichzelf het laatste avondmaal toe, het sacrament van de stervenden en het ritueel van een koekje bij het laatste slokje. Voorzitter, deze partijen zijn het niet waard om over mijn recht op zelfbeschikking te oordelen. 

Voorzitter, wat kan ik namens onze partij nog meer zeggen.  Zegt u eens wat.  

Niets, voorzitter.

 Aan het woord komt nu de PDVNEPALB, de heer van der Staaij.  

 Voorzitter, zoals u weet zijn wij van de PDVNEPALB mordicus tegen dit wetsvoorstel en onze senatoren wijzen  wij op hun plicht. Voorzitter, de plicht ook de nabestaanden niet hun dierbaren te kunnen begraven of cremeren in de wetenschap dat een orgaan of huid werd verwijderd.

Voorzitter, wij geloven in het hiernamaals, geloven in de heer. Een heer, die ik en velen van ons nog nooit hebben ontmoet en daarom, voorzitter geloven wij nog altijd dat er niet is,

Halleluja! Ik verzoek de heer van der Staaij zich te onthouden van een dergelijke uitroep godverdomme, is het nu afgelopen. Ik roep u allen tot de orde.

 Het woord is nu aan de heer O Udenman van de PTMU.

 Voorzitter, U ziet dat wij geen make- up ons gezicht hebben laten ontsieren en kijk wij naakt onder onze kleding. Ik laat u ook zien dat ik niet gekerfd bent. 

Ik verzoek de heer O. Udenman, dit hier in dit huis achterwege te laten want anders laat ik mijn piercings zien op mijn lichaamsdelen die u niet wilt zien en ruiken. Gaat u verder.

Voorzitter, als visboer naast mijn hobby als politicus zal ik de juiste vissoort wel herkennen, maar dit terzijde. Voorzitter, ik verzoek even om een moment van stilte en het gebed.

Wie is voor dit verzoek. Ik tel 4 leden en daarmee is uw verzoek afgewezen.

En zo bleven de aanwezige, door slaap overmande politici tot in de vroege uren van de volgende dag kakelen, met voorbeelden komen over wat nu het zelfbeschikkingsrecht in de praktijk is.

 Er werd geboerd, geruft en de geur van broodjes met een migratie herkomst bedwelmde de leden van de partij van de dieren en Weert Gilders begon luidkeels te roepen. “ Wat willen we.. nou, wat willen we?” meer of minder organen”.

Van schrik verslikte een lid van de dierenpartij zich in een broodje kaas belegd met komkommer met enkel stukjes vrije uitloop en inloop kip. De toegesnelde bodes konden nog net het leven redden van dit kamerlid door het kunstgebit met kipresten uit de mond te trekken. McNuggets, werd later de bijnaam van dit kamerlid.

“Het bleef lang onrustig”, schreef de griffier in zijn kamernotities.

In de Passage zag en hoorde de vroege straat betreder” Minder kip, minder kip, liever Kips leverworst dan een gewone leverworst ” en zagen en zwalkende Weert Gilders, met zijn 100 bodyguards een 24 uurs open zijnde Kebab winkel binnen lopen en vervolgens er weer uitgeslagen worden.

Hoezo bodyguards?

Een dakloze, slaper op het verwarmingrooster, keek even op en mompelend “Waar zijn wij nu godallemachtig in hemelsnaam mee bezig?”

Waarvan akte!

Enige gelijkenis met bestaande personen berust op louter toeval