‘Doe je jas uit en warm maar eerst je handen.’
Hoe vaak heb ik die zin al gehoord! Het was dan meestal winter. In de herfst doelde ze op mijn regenjas. Zalig om ergens binnen te komen waar de kachel brandt en waar je altijd welkom bent.
Om haar te bezoeken wachtte ik meestal niet tot het einde van de maand. Daar zou ik niet mee klaarkomen! Nee, elke week was het prijs.
Om de één of andere onverklaarbare reden moest ik gewoon gaan, naar de vrouw die bijna haar hele leven het oudste én minst gewaardeerde beroep uitoefende.

Regelmatig was mijn wekelijks bezoekje het onderwerp van gesprek bij mijn vrienden. De ene keer was het bezoek aan ‘mijn’ Theresa, zoals ik ze soms gekscherend noemde, weer uitgelopen op een anticlimax. De andere keer op een vette grijns.

Het oudste en meest ondergewaardeerd beroep overal ter wereld, want echt overal kun je ze vinden. Van het kleinste bewoonde eilandje tot in de hoogste flats. Jawel meneer en mevrouw, ook bij u in de straat.
Onder de meest barre omstandigheden doen ze hun ding, bedrijvig, allemaal uit liefde. Met of zonder veren, beschilderd, vrijwillig of onder dwang. Ze zijn er in alle maten en veel kleuren. Zo ken ik er die enorm lang zijn, vrij kort en rondborstig. Slank of volslank. Lichtroze, gelig, rood, bruin tot pikzwart. Soms kun je het aan ze zien dat ze het zijn! Hoe zie je dat dan? Tsja, ze zien er behoorlijk ondergewaardeerd uit. En oud. Laten we het houden op ouder, in ieder geval. Er zijn ook jonge exemplaren die vaak het voordeel hebben dat ze niet zoveel kletsen.

Mijn favoriete vrouw zat het liefst voor haar eigen raam maar tijden veranderen en er werden gebouwen opgetrokken waar een grote groep lotgenoten bij elkaar werd gebracht.
Ik kwam daar niet graag. Ik ging wel, ik kwam er, maar niet graag. Minder in ieder geval dan toen ze nog alleen zat. Vreemd misschien, maar er zijn momenten geweest dat ik in haar gezelschap niet graag werd gezien. Ze begreep dat.

‘Ik doe wat ik doe en misschien is dat dom.’ Hoe vaak zei ik dat tegen haar? Ze reageerde altijd gepast.

Ik zag ze graag, heel graag. Nog steeds. En zij ziet mij graag. Natuurlijk weet ik dat ik niet de eerste en ook niet de laatste ben. Als ze mij maar goed behandeld. En dat doet ze! En weet je, ik kon er veel aan vragen. Nu nog steeds. Achteraf gezien heb ik meer aan haar gevraagd dan omgekeerd. Voor wat ze allemaal voor mij deed, vroeg ze bitter weinig.

Elke man zal stiekem denken of zeggen dat ze de liefste en de beste hebben maar ik weet wel beter. Die van mij is echt de allerbeste van de wereld.

Wat mij betreft mogen ze méér dan één dag per jaar naar die vrouw vernoemen!


17 reacties

Libelle · 21 mei 2012 op 08:59

Heb je column thans gelezen en herlezen.
De meest verzwegen activiteit van het mannenvolk, na masturberen, ligt misschien aan de basis van het onderwaarderen van dit liefdevolle beroep.
Aan jou de eer een grens te slechten. Je komt hem toe als geen ander. Ach, had er toch eens het cijfertje (1) achter de titel gestaan…

trawant · 21 mei 2012 op 10:21

Jou kennend als keurige monogame zuiderbuur, een lichtend voorbeeld voor álle Belgen én Ollanders, kan het niet anders of de twist zat weer in de laatste zin..
T is moederdag.. tóch..?

Leuk naartoe gewerkt Louis, je bent een manneke van het verkeerde been..

pally · 21 mei 2012 op 10:58

Ik ging echt tot het eind mee op het verkeerde been, Louis. Maar aan de andere kant, moeder en hoer, hoeveel paralellen zijn er niet?
Heel origineel stuk met de voor jouw typerende wat rauwe intimiteit. :wave:

groet van pally(met stem)

arta · 21 mei 2012 op 11:23

Erg mooi!
Moeders, je kunt haast niet zonder!
(De mijne zit nooit achter het raam:-D)

SIMBA · 21 mei 2012 op 12:02

Wat een prachtig stukje!!

Sagita · 21 mei 2012 op 12:12

Moeder versus hoer! Sloven doen ze allebei. Leuk onderwerp en je houdt de spanning erin!

Mien · 21 mei 2012 op 14:04

Unne schone madammencolumn Lowie! 😉
Graag gelezen en knap geschreven.

Mien [b][u][url=http://3.bp.blogspot.com/_78MlJLgGeqc/SnMt8m5P-vI/AAAAAAAAAjY/MI_wAlLjGvI/s400/Marilyn+Willendorf.jpg]Willendorf[/url][/u][/b]

Edit:
Weer erin getrapt.
Maar ook de 2e keer blijft het een goede column.
Klik op de URL om hem in de eerste versie te lezen.
[url=http://examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=9272]http://examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=9272[/url]
En zekers … de reacties zijn leuk.
Wordt waarschijnlijk nu niet meer gehaald.
Zucht, those good old days.
Wat mij betreft nog steeds CvdM.

lisa-marie · 21 mei 2012 op 14:05

Zat eerst mee op het verkeerde spoor maar ook weer niet denk ik dan.
Vind hem gewoon humoristisch ontroerend.

sylvia1 · 21 mei 2012 op 17:10

Over “uit de oude doos” gesproken 😀 (en de teller stond toch echt even op 2 Louis)
Het nadeel van een verkeerde been-column is dat ie eigenlijk alleen de eerste keer zo’n speciaal effect heeft. Ik kon er nu niet voor de tweede keer in trappen.

Chucky · 21 mei 2012 op 18:24

Erg sterk om zonder het woord moeder te benoemen, toch zo’n beeld te schetsen dat je weet dat het daarom gaat.Complimenten.

Mosje · 21 mei 2012 op 19:12

Ik zou dit mooie stukje ook zeer wel kunnen waarderen als het geen verkeerde-been-verhaaltje was. Dus zonder die laatste zin. En laat de lezer dan maar raden wie jij voor ogen had tijdens het schrijven.

sergiobunsee · 22 mei 2012 op 10:42

Prachtig, vermakelijk en ook nog hilarisch.

sergiobunsee · 22 mei 2012 op 10:47

Ik heb overigens een Surinaamse variant, met de titel Motjo (Surinaams voor hoer). Ik heb deze zojuist opgestuurd.

Ferrara · 22 mei 2012 op 19:21

Blijkbaar is dit een “ouwetje”. Ik had die voorkennis niet en vind het een prachtige ode aan moeder.

embee · 23 mei 2012 op 17:15

Super Louis!!

Groet van embee

LouisP · 24 mei 2012 op 08:36

Natuurlijk weet ik dat ik niet de eerste en ook niet de laatste ben.

Ik vind, of vond, da wel grappig, ik ben de middelste van de drie.
Merci voor ’t (weer) lezen en reageren

Harrie · 24 mei 2012 op 09:35

De laatsten zullen de eersten zijn en vice versa. In het midden is altijd veilig.

Geef een antwoord