Als je de media mag geloven hangt dat zwaard wat werk betreft nu boven een op de zoveel Nederlanders. Dat is in de vakantieperiode een onprettige gedachte. Heb ik straks nog werk, als ik gebruind terugkom? Werk, gezondheid en de persoonlijke situatie zijn de eerste dingen waar je naar vraagt als je iemand tegenkomt. Eén op de zoveel Nederlanders kan dus nu zeggen dat hij het wat betreft het eerste niet meer zeker is. Dat zijn er dus heel wat. Ik schaar mezelf er ook onder. Een tijdje geleden hoorde ik dat ons bedrijf ook met tegenvallende cijfers te kampen heeft en dat inkrimping, samenvoeging en ontslagen onvermijdelijk zijn. Alle redenaties die je er op los kunt laten helpen niet. Het maakt niet uit of je er al wat langer werkt, het maakt niet uit of je goed bent in je werk, het maakt niet uit of je hart hebt voor het bedrijf, het maakt niet uit hoe oud je bent. Het maakt niet uit of je wel of niet gemist kunt worden, het maakt ook niet uit of je plezier hebt in je werk of niet. Niets maakt wat uit. Ergens aan de top zitten figuren die poppetjes op plaatsjes tekenen en daar gaat iedereen zich aan houden. Als jij zo’n poppetje bent dat niet op een plaatsje terechtkomt heb je pech gehad. En zo zeggen ze dat ook: ‘U hebt pech!’ Ze glimlachen er vriendelijk bij, want nogmaals, het is niet persoonlijk bedoeld. Ze spelen niet op de man. Het is de situatie, de slechte economie, de leeftijd, de afdeling, de samenvoeging, en alles wat verder nog te verzinnen valt. Want ze moeten je kwijt en ze doen dat met het fatsoen dat daarbij vereist is. Want daarvoor bestaan ingewikkeld plannen. Die voorzien in ‘eerder uittreden’ of ‘uren inleveren’ ‘of herplaatsing’. Maar alleen als het bedrijf dat uitkomt. Dus leeft iedereen in grote onzekerheid of zijn op werk gebaseerde situatie straks nog dezelfde is. En allemaal houden we ons stiekum bezig met alle redeneringen die je erover kunt opzetten om te zien hoe erg het echt is. Maar geen redenering is geldig. En niemand die weet hoe de situatie in werkelijkheid is. Tot half september, dan komt er duidelijkheid. Het gaat nog lang duren tot half september. Het wordt geen fijne vakantie. Want de doorsnee werknemer heeft bijna geen kans meer op de arbeidsmarkt. Maar wel allerlei financiële verplichtingen.
Dus als we nu het journaal zien en daar elke dag de gebruikelijke berg ellende aan ons voorbij zien trekken, weten we in ieder geval zeker dat een op de zoveel Nederlanders iets met die berg te maken heeft, en dat kun je van de meeste andere dingen niet zeggen, die blijven altijd op een ver-van-mijn-bed afstand. Het denkbeeldige zwaard hangt boven een groot deel van werkend Nederland.


2 reacties

Reyn_Eaglestorm · 22 juli 2003 op 14:13

Dat zwaard van damocles, dat ken ik…

Ik ben werknemer van bedrijf A. Die detacheren mij bij bedrijf B, alwaar ik technische ondersteuning verzorg voor bedrijf C. Nu had bedrijf C tot 30 juni de tijd om het contract met bedrijf B op te zeggen, en dat hebben ze niet gedaan, dus in principe loopt het contract voor een jaar door. Maarja, principes worden in de huidige harde business helaas nog wel eens aan de kant gezet… En bovendien gaat het met bedrijf B niet zo goed. Al jaren niet.

Daarbij was er sprake van dat het project van bedrijf C bij bedrijf B met ingang van september uitgebreid zou worden, waardoor ook mijn vriendin bij bedrijf A een baan zou kunnen krijgen, zodat ze mijn collega zou worden bij bedrijf B, werkend voor bedrijf A. Maar ook daar is nog niets over duidelijk natuurlijk…

En dan is er nog bedrijf D, die net als bedrijf C onderdeel is van de groep E, die bij bedrijf B is komen rondkijken om daar misschien ook zo’n project op te zetten. Mijn buurman werkt toevallig bij bedrijf D. (En een andere buurman heeft 25 jaar bij bedrijf B gewerkt). Begrijpt u het nog? Nee? Nouja, laat ik het zo zeggen: per september hebben wij ofwel twee, ofwel één, ofwel nul inkomens. Ik gok de kansen ongeveer op 20-70-10. Als je er pure statistiek op loslaat, hebben we dus per september één komma één inkomen.

Nouja, Damocles mag wat mij betreft zijn zwaard houden. Maarja, hij hangt er nou eenmaal… Kan iemand misschien de paardenhaar vervangen door een carbonvezel?

viking · 22 juli 2003 op 16:24

Ach, misschien biedt de volgende situatie nog enige troost. De meesten onder ons krijgen een uitkering. Ik niet. Na 15 jaar zelfstandig ondernemerschap en 1 jaar vaste dienstverband heb ik een arbeidsverleden van… 1 jaar. En daarmee recht op een uitkering van 70% van het minimum loon gedurende een half jaar. Dat half jaar is nu bijna om.

Geef een antwoord