Waar is ook alweer die bushalte waar ik vanochtend ben uitgestapt? Ik ken deze stad niet. Mijn overvolle hoofd wil me niet zeggen welke kant ik op moet. Omdat ik een uur voor het einde de congreszaal uit ben geslopen, sta ik alleen. Het is koud en het begint al te schemeren. Met een stevige pas sla ik een weg in, hopelijk in de richting van het centraal station.
Mijn gedachten zijn Engelstalig. Het gebeurt me wel vaker, dat ik na een dag discussiëren met internationale collega’s mijn moedertaal kwijt ben. De koude buitenlucht slaat op mijn gloeiende wangen. Mijn schoenen knellen maar mijn hoofd wordt vrijer, de werkdag lost langzaam op. Drie kruispunten later onderscheid ik in de verte een bushalte. Er staat een man te wachten, in werkkleren. Een bouwvakker, lijkt me. ‘Gaat deze bus naar het station?’ vraag ik hoopvol. Hij bevestigt met een knik.

‘Ga je naar huis?’ vraagt hij.
‘Naar het station, en dan met de trein naar huis, ja. Jij ook?’
‘Ik neem de bus naar huis, heb de voorman gevraagd of ik wat eerder op mocht houden. Maar jij moet nog een eindje dan?’
‘Een uur met de trein, dus valt wel mee.’
Hij schraapt zijn keel, met vaste tussenpozen, ritmisch. Dan vraagt hij:
‘En, hoe is het met de liefde?’
‘Pardon?’ vraag ik.
‘Hoe het met de liefde is.’
‘Goed. Ik heb drie kinderen. Hoe laat komt de bus eigenlijk?’
‘Over twee minuten. Maar jij bent dus getrouwd?’
Ik lieg door te knikken. ‘Jij bent dus vrijgezel?’
‘Ja. Maar ik heb een vriendin gehad, we woonden samen.’
Weer schraapt hij zijn keel, maar ditmaal kletst er een fluim op de stoep.
‘Ze heeft me helemaal leeggezogen.’
Hij vertelt. Ik luister. De stoep krijgt steeds meer stipjes. Eerst aan zijn kant, uit mijn oog, maar bij het beschrijven van die nacht dat hij zijn vriendin betrapte met een ander, vliegen ze ook vooruit, in mijn zicht. Mijn hongerige maag draait door die slijmerige klodders. Ik luister geboeid, zie zijn hele verhaal voor me. Zijn vriendin wordt steeds lelijker en luier in mijn hoofd. Mijn bushalteman steeds sympathieker.
‘Dat was echt een bitch – gggghhrrrr… spletsj – hé daar is onze bus.’

Categorieën: Algemeen

15 reacties

arta · 8 december 2011 op 08:16

Af en toe verbaas ik me over de openheid van mensen naar ‘vreemden’ toe…

Mooi staaltje ‘show and tell’, Sylvia! :-D:-D

Mien · 8 december 2011 op 08:51

Goede column.
Wel heftig op de nuchtere maag.
Vreemde oren dwingen.
Ben wel benieuwd naar het vervolg.
@arta: Komt allemaal door de sociale media :hammer:

Mien (voelt nu ook een rochel in zijn keel, bah)

Dees · 8 december 2011 op 09:38

Schitterende titel! Dat eerst. Ik ben gek op dit soort ontmoetingen (toegegeven, liever zonder slijm). Ze kleuren je dag net een tint anders. Mooi ‘gevangen’.

SIMBA · 8 december 2011 op 10:52

[quote]Ze heeft me helemaal leeggezogen.’ [/quote]
Valt best mee als ik lees hoeveel hij nog op de stoep produceert 😀

Prlwytskovsky · 8 december 2011 op 14:26

Twee minuten bij een bushalte, en dan zo’n ‘Carmiggeltje’ neerzetten. Mijn complimenten. :duimop:

Meralixe · 8 december 2011 op 15:02

ggghhhrrrrr, Het las niet zo gemakkelijk terwijl ik aan het ontbijt zat. :hammer:

LouisP · 8 december 2011 op 15:14

Mijn schoenen knellen maar mijn hoofd wordt vrijer, de werkdag lost langzaam op.

‘Hoe het met de liefde is.’
Ik vind dat zo mooi als ’t precies uitkomt. Een mooie titel die mooi terugkomt in de column. Hier is dat zo.

Liefde en liefdesperikelen kunnen net als een zware of moeilijke werkdag of een gewoon verkoudheidje ook oplossen, en door de oplossing, maakt het je hoofd vrijer en dat komt er een keer uit. Hoe maakt niet uit,
Heel bijzonder en origineel geschreven.

Bhakje · 8 december 2011 op 15:57

Bijna de hele dag buiten geweest, lekker in de zon. Dan is zo’n verhaal van “klein” Nederland de kers op de dag. Heerlijk beschreven, het menselijke contact. Dat mis ik elke dag weer. Dank voor de mooie weergave. :wave: Even weer het gevoel een beetje in Nederland te zijn geweest.

Ferrara · 8 december 2011 op 16:10

Alleen voor zo’n ontmoeting zou je al in het bushokje gaan zitten om er dan thuis een gaaf stukje over te schrijven. Ondanks de viespeuk met plezier gelezen.

Harrie · 8 december 2011 op 16:34

Little less conversation. Apart.

Boukje · 8 december 2011 op 17:15

Ja, deze is mooi!

sylvia1 · 8 december 2011 op 20:03

Moet nu ineens aan die quote van Li denken, “verhalen liggen op straat”. Dat was hier best letterlijk het geval 😀
Dankje voor de reacties.

Libelle · 9 december 2011 op 07:22

Zomaar een bladzijde uit een goed boek…
Als ik zoveel spuuwde, of is het spuwde? zou ik pruimtabak kopen.
Dan gaat alles in een moeite door.

LouisP · 10 december 2011 op 11:31

Goed hoor!

embee · 10 december 2011 op 23:05

Lekker hoor.

Groetje van Embee :aai:

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder