Gisteravond met echtgenoot naar een concert geweest dat me via internet in de schoot geworpen werd. Bingo! Gewoon je naam en adres naar Radio 4 mailen en afwachten. Fantastisch om dan een paar dagen later een enveloppe in de bus te krijgen met het chique logo: de vrijdag van Vredenburg. ‘U hebt een prijs gewonnen, gefeliciteerd!’ , stond jubelend in de begeleidende brief. Het originele Hollandse gratisgevoel nam bezit van mij. Het bestaat echt. Een opwindingsgevoel iets te ontvangen, leuk of minder leuk of zelfs iets totaal nutteloos, maar als prijs, dus voor niks!
Ik heb ooit meegedaan aan een slagzin schrijven voor een product. Ik weet niet eens meer waar het over ging. Maar ik kreeg een kookwekker toegestuurd in de vorm van een of ander dom kuiken met een felicitatiebrief erbij. Iedereen die meedeed kreeg dat stomme ding waarschijnlijk. Toch heb ik hem nooit weg kunnen gooien. Ik voelde me uitverkoren. Nu was dat weer hetzelfde: hoewel ik best wist dat er honderd maal twee kaartjes te vergeven waren geweest. Die andere 98 negeerde ik gewoon.

Daar gingen we, quasi nonchalant, maar verzorgd gekleed, richting ‘De rode doos’ zoals het tijdelijke muziekcentrum pal aan de A2 in de volksmond genoemd wordt. Het wat ben-ik-slim-geweest gevoel probeerde ik angstvallig vast te houden. Het zat in mijn dichte handtas naast het alvast uitgeschakelde mobieltje. Die ochtend was er namelijk toch lichtelijk aan geknabbeld. De Volkskrant meldde dat de rode doos ook in diezelfde kleur cijfers zat. Er waren financiële problemen door veel te weinig publiek. Alleen de kop heb ik gelezen, toen snel doorgebladerd. Het gevoel dat wij misschien als opvulling zouden dienen, duwde ik meteen weg.

De kale omgeving van het parkeerterrein – ook tijdelijk gratis- met parkeerwachten in lichtgevende vesten die geen vin verroerden, konden mijn triomfgevoel niet wegvagen. De garderobe, het gemurmel van stemmen, ik absorbeerde het bijna. Keek nog eens naar de kaartjes. Hield ze prominent in mijn hand. Ze werden niet gecontroleerd. Een kleine domper.
De plaatsen bleken best prima. Twee volumineuze dames met het verkeerde doordringende parfum zegen naast ons neer met een te blijde blik. Oh, nee. Ik probeerde niet te horen wat mijn buurvrouw tegen de ander zei. Helaas, mijn gehoor bleek te scherp.
‘Boffen wij even, had je toch nooit gedacht, zomaar gratis hier te zitten vanavond? Goed gedaan hè?’ Ze knikte ook nog naar me.

De Oost-Europese muziek was prachtig. Een professioneel koor, dito solisten en een dirigent met peper in zijn reet. Het was gewoon een geweldig concert. Maar de glans was er toch een beetje af. Ook al zei ik heel veel keren: ’mooi hè, leuk hè?’ Vooral tegen mezelf. En konden we na de pauze met natuurlijk een gratis drankje, wat plaatsen opschuiven, zodat de misselijkmakende parfumwalm wat vager werd. Langzamerhand kreeg ik het bruine vermoeden dat alle zijflanken door exclusieve winnaars zoals wij bevolkt waren.

Maar helemaal verdwenen was het gratisgevoel toch niet. Bij het naar huis gaan, stak het weer voorzichtig de kop op. Dit was dus helemaal voor niks! Misschien ben ik te Hollands om dat gevoel uitgeroeid te krijgen. Het zit rotsvast in de genen geplant.

En misschien, misschien wil ik het ook helemaal niet kwijt.

Categorieën: Maatschappij

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

18 reacties

Bitchy · 21 maart 2009 op 08:18

Mijn jongste zegt altijd.. *Ik wil het allemaal hebben en wel GRATIEZZZH*
Het zit dus al in de genen verwerkt dat Hollands Gratis gevoel. 😉

Lekker geschreven!

doemaar88 · 21 maart 2009 op 08:46

Leuk en vooral eerlijk geschreven. Goede uitsmijter. Favoriete quotes in dit stuk;

[quote]De Volkskrant meldde dat de rode doos ook in diezelfde kleur cijfers zat. [/quote]
[quote]De Oost-Europese muziek was prachtig. Een professioneel koor, dito solisten en een dirigent met peper in zijn reet. [/quote]
😀

SIMBA · 21 maart 2009 op 08:52

Zou het nou inderdaad echt Hollands zijn of gewoon menselijk?
Erg leuk stuk Pally!

arta · 21 maart 2009 op 09:22

Een lekker herkenbaar stuk!
Door de korte, afgemeten zinnen leest het als een trein!
🙂

LouisP · 21 maart 2009 op 10:31

Pally,
hoe het komt weet ik niet maar dit vind ik het beste wat ik van je heb gelezen. Komt het door de lente? Of iets anders. Van een onderwerp zonder schokkende, opzienbarende feiten maak je een geweldig mooi verhaal. Hoe zeg jij dat altijd?
Van iets heel erg gewoons een pareltje gemaakt met een geweldige ondertoon.

Echt heel goed!

groet,
L.

Nana · 21 maart 2009 op 10:43

Leuk geschreven en gratis gevoel heb ik ook meegekregen ! En hoe….

Mien · 21 maart 2009 op 11:02

Leuke column en goed verwoord Pally.
Herkenbaar voor mij.

We hebben ooit van de schouwburg een brief gekregen of we misschien nog vrienden hadden die gratis mee wilden naar de voorstelling waar we kaarten voor hadden gereserveerd … het was anders zo zielig voor de artiesten.

Het betrof hier een Jazz – Dubbelconcert.
De artiesten hebben ons persoonlijk bedankt.
Genant gewoon.
Het was overigens wel een mooi en goed Jazz- dubbelconcert.

Mien Double Fun

Ma3anne · 21 maart 2009 op 11:17

Dat gratisgevoel kan ik helemaal begrijpen, maar waarom die teleurstelling dat er nog meer mensen gratis kaartjes hebben? Leuk toch voor ze!
En waarom zou het een Hollands gevoel zijn? Volgens mij vinden ook niet-Hollanders het aardig om een cadeautje te krijgen.

Maar buiten dat ik de kern van het verhaal niet zo snap, vind ik het wel leuk geschreven.

klapdoos · 21 maart 2009 op 13:19

Gratis of niet, maakt jou dat nou uit!! Je bent in ieder geval lekker een avondje gratis uit geweest in deze crisis verrekte dure tijd. Leuk geschreven,
groet van leny

trawant · 21 maart 2009 op 13:25

Nou Pally toch, hélémaal GRATIS niet te geloven..
Alsnog van harte gefeliciteerd.
En wij genieten mee, krijgen we die leuke column van jou er nog ff gratis bij..
Het enige wat ik ooit gratis kreeg was een parkeerkaartje voor de garage van het Joop van den Ende Theater in Aalsmeer.
ALS ik tenminste twee ( of meer) extra postcodebingoloten zou bestellen, dan behoorde ik MISSCHIEN tot de gelukkige winnaars die een opname van Linda de Mol bij mochten wonen.

Ben er naartoe gereden en heb een uur in mijn auto op dek 3 van de parkeergarage gezeten, toen weer naar huis. Had ik ze toch te pakken..!;-)

Garuda · 21 maart 2009 op 13:50

Leuk verwoord en ik heb het begin tot eind gevolgd alsof ik ook gratis kaartjes had. Die dames die naast jullie zaten, zaten in gedachten ook naast mij, afschuwelijk die parfum geur, ik werd er misselijk van. 😉

Gratis is gewoon zo heerlijk.

Mut · 21 maart 2009 op 19:14

Het gratisgevoel…..
We blijven Ollanders

Anne · 22 maart 2009 op 07:48

Leuk geschreven Pally!

pally · 22 maart 2009 op 13:47

Allemaal bedankt voor de reacties!
:kus:
groet van Pally

Prlwytskovsky · 22 maart 2009 op 15:12

[quote]Die andere 98 negeerde ik gewoon.[/quote]
“Thats the right attitude,” zoals de Chinezen zeggen.
Gratis hoeft niet persé minzaam te zijn. Volgens mij vond je het best mooi? Lekker verhaal Pally.

Met die rooie doos bedoel je zeker niet mijn buuf? 😆

Mosje · 23 maart 2009 op 10:00

Nu weet ik waarom jij op CX publiceert. Het is gratis.
😀

pally · 23 maart 2009 op 10:26

Juist , Mosje! Wat ben jij toch een ultraslim hondenmannetje 😀

pepe · 25 maart 2009 op 10:14

:lach: Heel leuk, nog leuker, omdat wij dit dan ook nog eens gratis mogen lezen :wave:

Geef een antwoord