,,Waarom gaan jullie eigenlijk niet naar dansles?” Die vraag slaat in als een bom. Drie paar ogen staren me verbijsterd aan, drie monden blijven verbaasd openstaan. Een seconde later proesten mijn zonen het uit, slaan elkaar schaterend op de schouders en storten snikkend op het laminaat. ,,Voel je jezelf wel lekker ma of ijl je van de koorts. Dansles, hoe verzin je het, we zijn geen mietjes.” Ik voel me stevig op mijn teentjes getrapt. Hoort dansles tegenwoordig niet meer bij de opvoeding? En ik stamel: ,, Dat is de schuld van jullie vader. Hij vindt stijldansen ook drie keer niks. Hij is zelfs zijn ‘danshuppie’ kwijtgeraakt.”

Vijftien was ik toen ik met een koppel vriendinnen naar dansles ging. In die tijd was er zelfs een jongensoverschot. De rij met jongens en die met meisjes zaten keurig tegenover elkaar en bij het startsein doken alle meiden op het lekkerste stuk. Het watje, de slome en de engerd werden gedegradeerd tot muurbloemen waarmee we af en toe verplicht moesten dansen. Totdat bleek dat de slome en het watje fantastisch konden dansen en het lekkere stuk heel wat zere tenen en kapotte schoenen op zijn geweten had. Vanaf dat moment werd het tweetal bedolven met dansaanzoeken. De engerd bleef de engerd. Hij drukte de meisjes ietwat te stevig tegen zich aan. We konden precies voelen waar hij een rol pepermunt had verstopt. En zo danste ik van beginners, naar gevorderden. En daar bleef het bij. Mijn vriendenkring vond schuifelen, hossen en springen veel leuker dan de quickstep, de samba en de tango. Toen ik mijn ‘aanstaande’ echtgenoot leerde kennen, rook ik mijn kans. Het huwelijksfeest diende van start te gaan met een openingsdans. Dus stelde ik hem een ultimatum: zonder danspasjes geen huwelijk. Ik kreeg hem zo gek dat we naar dansles voor echtparen gingen. Daar dansten we in zonde want we waren niet getrouwd en dat mochten we van de dansleraar beslist niet verder vertellen. De dansles was een drama. Mijn aanstaande haalde steevast de pasjes van de quickstep, de tango en de cha-cha-cha door elkaar. Al tellend, en kijkend naar de grond, opende we het huwelijksfeest. En terwijl ik mezelf in de armen van een andere danspartner stortte, vermaakte mijn kersverse eega zich met de polonaise, de twist en een losbandige shake.

Heel soms krijg ik last van danskriebels. Daarom nam ik vorig weekend een kijkje in het buurtcentrum want daar is het elke vrijdagavond bal. Jaloers volgde ik de oudere echtparen die over de dansvloer gleden. Uitgebreid bewonderde ik de jonge koppeltjes die allerlei ingewikkelde pasjes dansten. Ondertussen droomde ik ervan ooit met één van mijn zonen over de dansvloer te zweven.

Maar mijn bloedjes van kinderen walsten mijn droom aan diggelen. ,,Dansles leuk? Mam hoe kom je erbij! Lekker pilsen, chillen, een balletje trappen of een dartje gooien, dát is pas leuk.” Hierbij zet ik een punt achter mijn dansambitie en geef de hoop, dat mijn wederhelft ooit zijn ‘huppie’ terugvindt, ook maar op.

Categorieën: Gein & Ongein

Avatar

Li

Liever gek dan 'grijs'. (O)mama Li doet maar wat. Schrijft voor een scholengroep, een ouderenblad en voor schrijfgroep Undercover. Is na 10 jaar weggereorganiseerd bij het Alphens Nieuwsblad. Werkt 30 uur per week als bovenschoolse coördinator TSO bij SCOPE Scholengroep.

10 reacties

Avatar

pepe · 12 oktober 2004 op 21:13

Oeps… Li dan voel je je wel ff oud he? Onze tijd was vroeger. Hun tijd is nu, zonder dansles en ook een onderbroek kennen ze niet meer in deze tijd, nu liever een veter!

Avatar

Bakema_NL · 12 oktober 2004 op 21:22

Hahaha, ik ben terug in de tijd. Mijn moeder heeft het een aantal keer geprobeerd met mijn broer en mij, tevergeefs trouwens, slechts hoon ende hard gelach waren haar deel. “Ooit komt het van pas en heb je spijt dat je het niet hebt geleerd”………die tijd moet nog komen gelukkig.

Avatar

Mup · 12 oktober 2004 op 21:41

Stond weer terug op de vloer. Hoorde de lerares zeggen: “Niet met die armen zwiepen”Ben wel in het bezit van een ritme-hebbende ega, maar mee naar les gaat hem ook te ver.

De laatste keer dat ik ‘los’ ging met een 10 jaar jonger nichtje hoorde ik zeggen: “Je moet wel bewegen, hoor tante Wilma.” Sindsdien dans ik stiekem thuis,

Groet Mup.

Avatar

sally · 12 oktober 2004 op 23:12

jaloers kan ik kijken naar een perfect dansend
paar. Zelf maar heel even les gehad, maar afgehaakt.Soms mis ik het nog wel eens. Op een oubollige bruiloft ofzo.
Maar ja, hoe vaak heb ik die nog…
Leuke column.
sally

Avatar

Terrey · 12 oktober 2004 op 23:18

Mag ik deze stepchaquicktan van u?
leuke column die weer oude tijden doen herleven.
groet
Herre

Avatar

ignatius · 13 oktober 2004 op 00:15

Je zonen zijn dik in orde 😀

Avatar

Ma3anne · 13 oktober 2004 op 00:50

Niet doen, geef niet op! Dansen kan ook door gewoon je kont te bewegen en met je armen te zwaaien. Wat kan jou het schelen hoe het eruit ziet en of het klopt. Als je maar lol hebt!

geweldig beschreven, die reactie van je zoons. Komt me bekend voor. 😀

Avatar

Louise · 13 oktober 2004 op 08:42

Haha Li, ik zag het werkelijk helemaal voor me; jij hoopvol en nog een beetje voorzichtig enthousiast die dansles in de grote groep gooiend, en dan drie van die grote lummels…
😀 😀

Avatar

Li · 13 oktober 2004 op 22:04

Hartelijk dank voor jullie reacties. Het doet me dansen van plezier.;-)

Zwaai van Li

Avatar

Kees Schilder · 14 oktober 2004 op 13:17

Tja, wij hadden verplicht dansles op school. Duurde 2 lessen waarna het maar weer werd opgegeven.

Geef een reactie