Weekendje gelogeerd bij vrienden. Reuze gezellig zoals altijd. Maar zo’n weerzien is ook altijd een ijkpunt voor de vriendschap. Aanleidingen daarvoor hoef je niet te zoeken, ze komen vanzelf en ze kunnen heel banaal zijn. Deze keer hun badkamer die ze opnieuw hadden laten betegelen. Een paleisje was het geworden. Witte tegels op de muur, grijze tegels op de vloer, oogverblindend mooi, glad en strak. Het geeft een gevoel van luxe en daar waren ze aan gehecht geraakt. Wat tegeltjes betreft, geen probleem, als ze vuil worden, doekje erover en de glans is terug. Tot zover niets aan de hand. Nog geen ijkpunt in zicht.

Lastig werd het meteen bij de voegen tussen de tegeltjes op de vloer. Geheel in stijl met de rest waren die voegen smetteloos wit toen de vakman er klaar mee was. Maar een doekje is niet opgewassen tegen schoenzolen die smetteloos wit groezelig dreigen te maken. Die voegen smetteloos wit houden is dus redelijkerwijze onmogelijk. Hun mooie badkamer is namelijk niet alleen een badkamer maar er staat ook een wc pot in. De deur van de badkamer (annex wc) wordt dus platgelopen. Vroeger toen we nog allemaal relaxed waren, zouden we samen gelachen hebben om het soort mensen dat zich druk maakte om witte voegen in de badkamer. Jammer dan, een huis is om in te leven, niet om naar te kijken, daar zouden we het roerend over eens geweest zijn.

Maar dat was vroeger. Noem het burgerlijkheid, noem het voortschrijdend inzicht, mijn vrienden hadden zich vastgebeten in het voornemen om het smetteloze wit van die vermaledijde voegen met hun leven te beschermen. En met mijn leven. Een moment was gekomen waarvan ik nooit gedacht had dat het ooit zou komen. Het moment dat je eigen vrienden, mensen die je zelf hebt uitgekozen, van wier redelijkheid je op aan dacht te kunnen, dat juist zij je in alle ernst durven vragen of je bij het betreden van de badkamer (annex wc) je schoenen uit wil trekken. Het durven was ternauwernood en gegeneerd, maar ze durfden.

Als vriendschap begrijpen is wat de ander beweegt, dan was dit er een aanslag op. In concreto willen ze dus dat ik op sokken of met blote voeten naar de plee ga. En dat ik me na het douchen aankleed, staand naast de closetpot. OP BLOTE VOETEN. Smetteloos witte voegen of niet, je staat vlakbij de plek waar minder dan een uur eerder misschien nog ge-urineerd werd. Misschien wel door een man. Staand dus. Dat spettert! Op de vloer. Over die smetteloos witte voegen. Volgende keer zal er wel een bordje hangen waarop staat dat ook mannen zittend moeten plassen. Want de logica is onverbiddelijk en rechtlijnig. Onderscheid tussen het badkamerdeel achter het douchegordijn en het deel waar de toiletpot stond was niet aan de orde. Overal lagen dezelfde tegels met dezelfde smetteloos witte voegen ertussen. Gelijke monniken, gelijke kappen. Je zou verschil kunnen gaan zien.

Ik wist gewoon niet wat ik met hun verzoek aan moest. Eerst maar eens negeren, besloot ik. Wie weet waaide het over. Stiekem met schoenen aan betrad ik de eerste keer het paleisje. Hoewel ze er niet bij waren bracht slim detectivewerk mijn faux pas aan het licht. Ik was er gloeiend bij. Dit ging niet overwaaien, het was hun huis, hun badkamer, het waren hun smetteloos witte voegen. Ik kon geen kant op, ik moest er aan geloven. Mijn schoenen bleven voortaan buiten de deur staan.

Niet alleen is het niet meer vanzelfsprekend dat ik mijn vrienden begrijp, omgekeerd geldt hetzelfde. Wat ik schrijf vinden ze soms maar raar. Niet wat ze van mij hadden verwacht. Zo ben ik helemaal niet, vinden ze. Ze kennen me beter dan ik mezelf ken, denken ze. Logisch dat ze het er ook niet mee eens zijn dat ik me soms niet ‘naar mijn leeftijd’ kleed. Hoe ouder je wordt, hoe saaier je er uit schijnt te moeten zien. Dat kan beter. Vond ik en daar sta ik gelukkig niet helemaal alleen in. Op de terugweg naar huis zat ik in de trein naast een meisje van een jaar of 22. Allebei aan weerszijden van het gangpad. We lazen. Zomaar vanuit het niets zei ze opeens tegen me hoe “leuk” en hoe “stoer” ze het vond dat ik een zuurstokroze broekriem droeg. Begrepen te worden, ik weet weer hoe het voelt.

Deze column staat ook op http://wizzkaz.web-log.nl/foute_teksten/
Daar kan je nog veel meer van me lezen.


19 reacties

LouisP · 6 mei 2009 op 12:25

M.
de titel. Zou voor mij een reden kunnen zijn om het verhaal niet te lezen.
De allerlaatste zin zou voor mij een reden kunnen zijn om het verhaal niet nog een keer te lezen.

Het verhaal zelf is super geschreven.

groet,
L.

Mien · 6 mei 2009 op 13:29

Ik doe mijn vrienden regelmatig witwassen en ik vergeet daarbij zeer zeker niet hun oren.

Bovenstaande tekst is nergens anders te lezen.

Heerlijk hoe je het wit onder de teennagels van de lezer weet uit te halen. Ik heb genoten.
Het verhaal had wel wat bondiger opgetekend kunnen worden.

Mien (piest altijd op zijn sokken naast de pot)

champagne · 6 mei 2009 op 14:42

Dit verhaal is makkelijk verteerbaar. Makkelijker dan het feit dat je elkaar als vrienden soms even niet meer volgt… 😉

WritersBlocq · 6 mei 2009 op 15:31

Prima verhaaltje hoor.

Overigens: Ik vind dat er geen onderschijt is tussen piesstand en schijtstand, gewoon op de bril zitten met je billen. Goor, die zeik opdweilen – giet maar eens een bekertje koffie vanaf kruishoogte in de pot, en zie.

lisa-marie · 6 mei 2009 op 22:50

aparte wc of zittend plassen iets anders wordt het niet 😆
En soms heb je dat met vrienden als je ouder wordt soms ook niet.
Bij die zuurstokroze riem wilde ik mij trouwens geen voorstelling maken. 😉

lisa-marie · 6 mei 2009 op 22:52

😆 😆
zie het al helemaal voor mij ,bekertje chocomel werkt voor het vlek en spetter gehalte ook goed.

KawaSutra · 7 mei 2009 op 01:34

Mensen die zuurstokroze riemen dragen moeten van mij ook hun schoenen uit trekken. En ook hun sokken als die zuurstokroze zijn.

Maurits · 7 mei 2009 op 03:06

[quote]Bij die zuurstokroze riem wilde ik mij trouwens geen voorstelling maken. [/quote]

[quote]Mensen die zuurstokroze riemen dragen moeten van mij ook hun schoenen uit trekken[/quote]

Wat ben ik blij met dat meisje in de trein :kus: Op CX ook al onbegrip 😥 Van je mede-columnisten moet je het maar hebben :hammer:

Anne · 7 mei 2009 op 21:37

Euh, dat jouw vrienden nooit aan een speciaal sloffenaanbod hebben gedacht getuigt van typische Nederlandse kortzichtigheid, niet verder denken dan de eigen kleine probleempjes groot zijn. Hier is dat helemaal normaal, bij binnenkomst schoenen uit en (leen-)sloffen aan, voor iedere maat een beschikbaar paar. Heel gewoon, en een uitstekende oplossing voor het probleem om geen buitenvuil mee naar binnen te nemen maar de gasten toch tegemoet te komen met verwarmde voeten. Schoenen uit moeten maar geen sloffen bieden vind ik ontzettend grof, zeer Hollands ongastvrij. Misschien bij hun eerst volgende verjaardag een leuk sloffenpaartje kado doen?

Maurits · 7 mei 2009 op 22:49

Die sloffen hebben ook nadelen, Anne. Hoe schoon waren de voeten van de vorige die ze aanhad? Een brandschone vloer hoort bij een cultuur waar op de grond geleefd wordt. Dat is in Nederland niet het geval. Dus waarom zou je mensen lastig vallen met de vraag of ze hun schoenen uittrekken. Zijn blinkende vloeren belangrijker dan mensen? That’s the question!

Dees · 7 mei 2009 op 22:54

Geweldig stukje. Ik vind dat ook altijd zo gruwelijk, mensen wier huis meer een showroom is… Alleen dat zuurstokroze is een bij wijze van spreken, toch? 😀

Maurits · 7 mei 2009 op 23:00

Nee hoor, Dees. Dat van die riem is ook waar 😀 Verandert dat de zaak?

Dees · 8 mei 2009 op 10:47

Dat verandert de wereld Mau, zoals het gewapper van de vleugels van een vlinder een orkaan veroorzaken aan de andere zijde van de wereld,zorgt jouw zuurstokroze riem voor… Nou ja, dat zullen we nog wel zien! Ik houd mijn hart vast 😉

Maurits · 8 mei 2009 op 11:18

Ik heb het al vaker gemerkt, die roze riem werkt als een rode lap op een stier. 😕

Anne · 8 mei 2009 op 14:52

Een brandschone vloer betekent dat er op de grond geleefd wordt? Noooooit geweten Maurits. Zal het in mijn oren knopen. Voortaan zal ik overal waar ik hier in Sarajevo bij mensen op bezoek ga op de grond gaan zitten. Zullen ze dus allemaal wel heeeel vanzelfsprekend vinden. 😀

Maurits · 8 mei 2009 op 16:31

@ Anne OK dan. Ik dacht aan culturen waar het gangbaar is om op de vloer te leven(zitten, eten). Komt voor. Dan vind ik het streven naar een brandschone vloer wel te verdedigen, zelfs in de wc/badkamer. Maar je hebt nog niet gereageerd op mijn opmerking over het gebruiken van andermans sloffen. Als de vorige gebruiker er ranzige zweetvoeten in heeft gestoken, hoef ik niet meer 😥

Anne · 8 mei 2009 op 18:52

Ja dat zweetvoeten en andere luchten en sappen van voorgangers-probleem; ik snap het wel, maar ik zie het ook in een bepaald licht. Toen ik hier net kwam, ongeveer tien jaar geleden, dochter was één jaar en ik kwam voor de allereerste keer op de Balkan, met al mijn westerse individualisme nog volop in mijn bagage; ik kreeg het benauwd van zoveel gemeenschapszin. En ik was er inderdaad ook vies van. Sloffen aan te trekken waar god weet wat voor voeten voor mij al in hadden gezeten. Maar dat ging voorbij. Ik snapte dat mijn weerzin uiteindelijk onbelangrijk was (en veelal ook ongegrond), dat de traditie voor iets bijzonders stond en dat het om die reden belangrijker was om die te eren door te respecteren, dan aandacht te schenken aan mijn eigen particuliere probleem met ongewenste intimiteiten 😀 en te weigeren er aan mee te doen. En nu voel ik het niet eens meer. Zo vies vind ik de viezigheid van buiten dat ik me niet meer druk kan maken om andermans zweetvoeten. Die prijs vind ik laag ten opzichte van de nadelen van het schoenvoets binnen lopen. Men kan niet alles hebben.
Maar goed, wie dat niet zo meemaakt ervaart het anders, dat snap ik wel. Bovendien zijn veel Nederlandse huizen van binnen zo onbeschrijfelijk smerig dat er nauwelijks verschil tussen binnen en buiten is. Da’s misschien ook het geval bij die mooie vrinden van je.

Hoe dan ook, sloffen kúnnen de schakel zijn in het begrip tussen jou en je vrienden. Wil jij op hun burgerlijke verandering meedeinen maar ze toch een prikje geven dan koop je zelf sloffen die je meeneemt zodra je bij hun op bezoek gaat. Die je vervolgens zeer nadrukkelijk tentoonspreidt bij binnenkomst. Zij hebben zeker een lesje te leren. Of je keert je kont tegen de krib. Maar daar hoef ik je vast niks over uit te leggen 😆

Maurits · 8 mei 2009 op 22:17

@ Anne Mijn vrienden gun ik hun particuliere gekkigheden. Daar zijn het dan ook wel weer vrienden voor. Ik vind nog steeds de viezigheid van buiten helemaal niet zo vies dat ik het anderen moeilijk zou willen maken door ze te verplichten hun schoenen uit te trekken. Ik loop graag even op blote voeten naar buiten. Het speelterrein / grasveld achter mijn huis, tja, daar krijg je zwarte voeten van. Het is maar aarde of stof. Echt niet zo vies. Maar ja, dat is Nederlandse cultuur. Jij bent meegegaan in de cultuur van het gebied waar jij nu woont. Je bent mee gaan voelen met de manier zoals zij het daar voelen. Zo gaan die dingen. En om op de column terug te komen, Zolang ik niet van de vloer hoef te eten, kan ik er niet mee zitten dat die vloer niet brandschoon is. Dat maakt het leven wel makkelijker. Het is vaak al moeilijk genoeg zonder dat soort gevoeligheden.

Maurits · 9 mei 2009 op 12:20

Just checking the walls.

Geef een antwoord