‘Ik vind je lief’, hoorde hij een vrouwelijke stem zeggen. Even vertraagde hij daardoor zijn pas. Niet uit nieuwsgierigheid, niet uit jaloezie, maar om toe te geven aan zijn gevoelens, en zijn weg huiswaarts een andere richting te geven. De airco in het vliegtuig deed zijn werk, en ondanks dat hij blij was met de koelte, voelde het onnatuurlijk aan. Plaatsnemend in zijn stoel, maakte hij opgelucht zijn stropdas los. Hij zou eigenlijk zijn laptop op schoot moeten nemen, er lag nog wel het nodige werk op hem te wachten. Maar hij was zo moe, emotioneel uitgeput, niet fysiek, dat hij zijn ogen sloot.

Zijn gedachten bleven wakker. Waarom kreeg hij geen onvoorwaardelijke steun van zijn collega’s bij deze klus? Waarom zagen zij het belang niet in van het onderhouden van hun achtertuin? Of waren zijn belangen vertroebeld door emoties?
Hij was er eenvoudigweg waarschijnlijk veel te persoonlijk bij betrokken geraakt. Dat was hem in deze loopbaan nog nooit overkomen. Hij had het wel zien gebeuren bij collega’s, soms terecht, soms geheel onterecht. Dan had het vasthouden aan standpunten meer te maken met een pitbullmentaliteit, het uit egoïstisch oogpunt niet meer van plannen af willen wijken. Hij wist als geen ander dat egoïsme je niet ver bracht, met deze klus zeker niet. Er waren te veel partijen bij betrokken, te veel belangen, te veel mensen. Ze spraken een andere taal, ook al sprak iedereen Nederlands.

Hij opende zijn ogen op het moment dat de wielen van het vliegtuig los kwamen van de aarde. Met heimwee bekeek hij plaats die hij weer achter zich moest laten. Zijn assistente wees hem er op, dat hij zijn gordel nog om moest doen. Plichtsgetrouw deed hij dat, langzaam, alsof hij daarmee nog tijd kon rekken, en nog langer van zijn ‘thuis’ kon genieten. De stewardess die langskwam ter controle, knikte hem vriendelijk toe. Hij fluisterde zijn eiland gedag. De woorden moesten er harder uitgekomen zijn dan hij dacht, want hij zag een fronsende, afkeurende blik op het toch al strenge gezicht van zijn assistente. Hij wendde zijn hoofd af, vond het de moeite niet uit te leggen dat zijn woorden bedoeld waren voor het eiland wat hij achter moest laten. Ze zou proberen er de humor van in te zien, maar die had ze niet.
‘Meneer Pechtold’, sprak de blozende stewardess hem aan, ‘verstond ik u goed?’
‘Een water, a.u.b.’ sprak hij somber.
Om vervolgens in gedachten nog maar eens naar buiten te roepen: ‘ik vind je lief’.

Categorieën: Thema column

16 reacties

Ma3anne · 23 maart 2006 op 17:08

Niks voor jou Mup? Het ambt van Minister BVK in het volgende kabinet? En dan natuurlijk vooral de K?

Een nieuw Mupperiaans gezicht, deze column. Klasse!

Trukie · 23 maart 2006 op 17:22

Lekker originele invalshoek. Ik zie het filmpje helemaal voor me. Mup hij is echt heel mooi qua tekst en inhoud.
Maar ik zie ook een beetje Mup in dat vliegtuig.

DriekOplopers · 23 maart 2006 op 19:16

Tsja, fluisteren is bloedlink en kan leiden tot ernstige misverstanden 😀

Goed verhaal!

Driek

Dees · 23 maart 2006 op 19:34

Muppechtoldyouso, ik vind hem erg mooi, ook al vanwege de boodschap tussen de regels door.

sally · 23 maart 2006 op 20:57

Mooi geschreven Mup.

groet
Sally

WritersBlocq · 23 maart 2006 op 21:38

Jee Mup wat is ie mooi! Van mij krijg je de opdracht om er nog een paar zo te schrijven, te bundelen en te verkopen 🙂

Li · 23 maart 2006 op 22:14

Jeempie Mup, ook jij komt zeer verrassend uit de hoek. Grappig dat deze themacolumn heel veel onvermoedde talenten naar boven haalt.
Klasse!

Li

senahponex · 23 maart 2006 op 22:52

Wat moet ik aan bovenstaande reaties nog toevoegen, dan dat ik het meer dan mee eens ben

Mosje · 24 maart 2006 op 00:39

Ik vind je lief, Mup, ik vind je lief.

Troy · 24 maart 2006 op 00:58

Mooie zinnen, mooie opbouw. Kortom, ik vind je lief.

Nana · 24 maart 2006 op 08:48

Mup hoe goed ken je hem? Volgens mij heel goed en heb je hem misschien een beetje lief? Anders kan je nooit zo goed schrijven! 😉

Wright · 24 maart 2006 op 10:11

Mooi geschreven vanuit de achtertuin, Mup! 😉

Mup · 24 maart 2006 op 12:55

Bedankt voor jullie reacties, beetje jammer, dat tussen die regels doorlezen van jullie 😉

Ik zou stiekem idd wel eens weten wat Pechtold er nu echt van denkt, ik ben bevooroordeeld,

Groet Mup.

wendy77 · 24 maart 2006 op 13:02

Ik had deze bijna gemist en dat zou toch eeuwig zonde zijn geweest
😉

Goed verhaal Mup!!

KawaSutra · 25 maart 2006 op 03:40

Laat je toch stilletjesaan een ander beeld zien van Pechgggggggggtold. Mooie column Mup, met een hart voor je nieuwe bestemming! 🙂

pepe · 25 maart 2006 op 08:25

Met bewondering gelezen.

En zonder je te zien, kan ik je zeggen dat ik Jou lief vind!

He wat klinkt dat klef, gatsie. 😛

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder