[i]‘Ik vind je lief’[/i]. Een zinnetje dat als een stukje afgebladderde hersenschors door mijn schedel dwarrelt, op het briesje van mijn gedachtenstroom. Vroeg zonlicht, met die speciale kwaliteit van zes uur ’s ochtends in de zomer, weerkaatst op de glazen van mijn bril terwijl ik door de nog stille stad loop. Vreemdvrijen, ik had het nooit gedacht maar het is toch gebeurd. [i]Life imitates art[/i]. [i]Ik, vind je lief[/i]. Maar jij ook, vind ik lief terug. De mooiste, de begeerlijkste, in ieder geval vanavond. En wanneer anders dan vanavond, dan [i]nu[/i]! leven we?
– ‘Giph, zullen we…’
– ‘Samarinde, ik… ja.’
– ‘Zul je… ?’
– ‘…’
– (zucht)
– (mijn zuchtmeisje)

[i]‘Ik vind… je lief[/i]’. Zei zij toen ik in de naroes van onze samenslaap onverwachtse melancholie ervoer. Vond zij dat ik een keuze moest maken, vroeg ik haar. En zo ja: voor wie? Vond zij haar, mijn vooralsnog eénnachtsstandige minnemuze, of vond zij jij, mijn [i]star spangled blushy cheeked earth shattering embodiment of womankind[/i], mijn lief?

[i]‘Ik vind je, lief[/i]’. Terwijl ik naar mijn kabouterhuisje met postzegeltuintje in de Wittevrouwenbuurt wankelwandel speel ik de film van afgelopen nacht af met de projector van mijn geest. Een feest van wederzijdse quasi-vrienden, hipdoenerij, alcohol, zo [i]fucking[/i] cliché, maar we vonden elkaar voor een avond. Ik stop op eén van de bruggen over de Oudegracht, en kijk naar het donkere water. Mijn gedachten volgen mijn blik naar beneden, maar wentelen traag, als klimop die langs de werfmuur naar beneden groeit. Zodra ze het oppervlak raken, rimpelt mijn reflectie, licht maar onmiskenbaar. [i]Water mirrors drunkenness[/i].

[i]Ik vind je lief’[/i]. Dat denk ik terwijl ik naast je tussen de lakens schuif, zachtjes, om je niet wakker te maken. Hoe kon ik ooit denken dat jij niet Mijnware was, en ik niet Jouwware? Zonder echt wakker te worden kroel je tegen me aan, je lippen iets van elkaar, zuchtend (of verbeeld ik het me maar met mijn schrijversgeest) ‘ik ook van jou’. Ik omhels je, nu slechts met twee armen maar dat zijn er genoeg om je lijfje te omvatten. Denkend aan Samarinde, die me de spreekwoordelijke schellen van de ogen deed vallen in een Handelingen 9:18-moment, denk ik aan jou, alleen aan jou, voor altijd jou.

[i]Ik vind je lief.

*) Begonnen met schrijven op 22 maart om 23.00 u, ingezonden om 23.57 u. Hallelujah![/i]

Categorieën: Thema column

14 reacties

Anne · 23 maart 2006 op 20:38

De sfeer van Utrecht bij nacht, zwaar beschonken feestjes, Oudegracht, Wittevrouwenbuurt; ik stap terug in de tijd…academietijd, tien jaar geleden.
Hoe mooi kan vreemdgaan zijn.
Groet van Anne.

WritersBlocq · 23 maart 2006 op 21:31

[quote]*) Begonnen met schrijven op 22 maart om 23.00 u, ingezonden om 23.57 u. Hallelujah![/quote]
Herkenbaar! Niet het tijdstip dan, maar wel het in 1 x schrijven en niet overlezen. Knap, hoe je het voor elkaar krijgt om er toch een verhaal met indeling enzo van te maken, echt gaaf! Is mij niet gelukt 😛

DriekOplopers · 23 maart 2006 op 21:42

Niets is mooier dan -wanneer je per ongeluk hebt gezoend met “een ander”- het besef dat degene die echt je hart in vuur en vlam zet, diegene is die thuis op je wacht. De reis naar huis is dan het heerlijkst denkbare.

Mooi geschreven!

Driek

Mug · 23 maart 2006 op 22:10

Ja, Utrecht bij nacht en vreemdgaan…herkenbaar.
Ook leuk en gelukkig dat ik pas ‘ik omhels je met duizend armen’ heb gezien:)

Knap dat je in zo’n korte tijd zo’n mooi stuk op het beeldscherm krijgt. Je bouwt prachtige zinnen!

Trouwens ook grappig dat meerdere mensen bij dit thema aan Giphart dachten.

senahponex · 23 maart 2006 op 22:50

Knap geschreven, mooie volle zinnen, mooi nederlands

Trukie · 23 maart 2006 op 23:14

Gisteravond om nog minder dan 5 voor 12 gepost en vandaag al om 20.00 uur geplaatst.

Dat is heel erg snel van CX :laugh:
Lijkt meer op Overtoom dan op Oude Gracht 🙄

Mosje · 24 maart 2006 op 00:32

Kon ik ze zo maar schrijven in minder dan een uurtje…..

sally · 24 maart 2006 op 00:54

Een column naar mijn hart.

Heerlijk gewoon.

groet
Sally

Troy · 24 maart 2006 op 01:26

Jemig, wat maak jij mooie zinnen. Die deadline is duidelijk wel aan je besteed. Knap werk geleverd. Ook ik heb nostalgische herinneringen aan Utrecht, maar vreemdgaan deed ik meestal ergens anders 😀

Ma3anne · 24 maart 2006 op 06:17

Yes! Eindelijk weer een column van één van mijn favoriete schrijvers hier. Moeten we nu weer wachten op een themadag of mogen we je vaker lezen? 😉

Zo poëtisch en beeldend… schitterend!

archangel · 24 maart 2006 op 08:44

Hey Ma3, mijn vorige column was nog maar een maand geleden hoor! Die heb je toch niet over het hoofd gezien he? 😮 Ik zie trouwens net dat ik een week geleden mijn driejarig jubileum op CX had, en dat ik in die tijd 19 columns heb geschreven… toch bijna eén per twee maanden gemiddeld 😉

Mup · 24 maart 2006 op 13:11

[quote]Zonder echt wakker te worden kroel je tegen me aan,[/quote]

*zucht* vanuit je schrijversgeest of niet, erg lekker, ik hou die gedachte nog even vast,

Groet Mup.

Wright · 24 maart 2006 op 14:03

Mooi, mooi, en zucht…heel mooi!

KawaSutra · 25 maart 2006 op 14:03

Prachtig geschreven, dit soort teksten lees ik graag.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder