Toen ik op een koude decemberavond afscheid van mijn liefje nam, kwam spontaan ‘I’m gonna miss you in the morning’ van [url=http://www.quincyjonesmusic.com/]Quincy Jones[/url] (en gezongen door Luther Vandross en Patti Austin) in me boven. Bijna iedereen kent Quincy Jones van zijn productiewerk voor Michael Jackson, maar hij is ook de man achter onder meer de MOBO-awards, het tijdschrift Vibe en de hitserie ‘Fresh Prince of Bel Air’ (met Will Smith). Ook was hij de drijvende kracht achter ‘We are the world’, maar dat zouteloze nummer vind ik vooral een smet op zijn blazoen. In de jaren ’60 is orkestleider en arrangeur Quincy Jones (of kortweg ‘Q’) al een gerespecteerde naam in de jazzwereld en heeft hij enige bekendheid als filmcomponist. Maar zijn ambities reiken verder en als hij in het midden van de jaren ’70 in contact komt met componist Rod Temperton en een jonge Michael Jackson gaat het snel met zijn carrière. Zijn haarscherpe producties staan garant voor succes. Met ‘kindervriend’ Jackson breekt Quincy Jones het ene record na het andere. Ook brengt Jones onder zijn eigen naam albums uit, waarbij hij vaak lange rijen bekende namen inviteert, maar die zorgen er helaas niet voor dat zijn muziek er beter van gaat klinken. Het lijkt alsof de sterren elkaar voor de voeten lopen. En daarmee is meteen zijn zwakte blootgelegd. Soms laat Jones zich wel erg gemakkelijk overhalen om met grote namen in zee te gaan, ten koste van zijn artistieke aspiraties. Niettemin is zijn lijst met samenwerkingspartners indrukwekkend: Miles Davis, Frank Sinatra, Count Basie, Lesley Gore (‘It’s my party and I cry if I want to’), Peggy Lee, Ray Charles, Paul Simon en Aretha Franklin, om er maar een paar te noemen.

De kracht van Jones is dat hij heel goed luistert naar anderen en dat geluid vervolgens perfectioneert. In de discoperiode scoort hij met deze techniek zijn grootste hits, maar ook in het begin van de R&B periode (jaren ’90) staat hij zijn mannetje. Typisch Quincy Jones zijn de onverwachte koortjes. Als je denkt dat ‘Stomp’ van The Brothers Johnson is afgelopen, valt ineens een geweldig koor in met een krachtig naspel. Op ‘Give me the night’ van George Benson warmt een meerstemmig koor ons in het begin al op. In ‘State of indepence’ van Donna Summer tovert hij zelfs een groot Afrikaans koor uit zijn hoed en aan het eind van ‘Wanna be startin’ something’ van Michael Jackson voert Jones deze truc tot in de perfectie uit. Alles klopt in dat nummer.

[img align=left]http://www.celebrity-pictures-world.com/pics/q/quincy-jones/quincy-jones-002.jpg[/img]Ondanks zijn vaak fenomenale studioprestaties, waarbij hij het beste uit zijn muzikanten haalt, is niets menselijks Jones vreemd. Zijn ijdelheid is daar een voorbeeld van. Hij lijkt ervoor betaald te hebben om genoemd te mogen worden in de film ‘[url=http://www.raymovie.com/index.php]Ray[/url]’ en als hij in een Britse docusoap over een vliegveld niet herkend wordt door het grondpersoneel is hij zichtbaar ‘not amused’. En op de door hem samengestelde cd ‘From Q with love’ laat Jones Frank Sinatra uitgebreid de loftrompet over hem afsteken. Zijn huwelijken, zoals die met actrice [url=http://www.imdb.com/name/nm0000176/]Nastassja Kinksi[/url], verlopen rampzalig. Maar hij heeft, naast zijn muzikale prestaties, om twee redenen mijn onvoorwaardelijke sympathie. Hij stelt, net als ik, ook compilaties (‘tapes’, zoals hij die nog noemt) voor vrienden samen (hoewel hij er wel alleen muziek van zichzelf opzet en alleen maar sterren als vrienden heeft). De tweede reden is een puur menselijke. In een tv-interview vertelde hij over zijn burn-out in de jaren ’80. Het kostte hem maar liefst drie weken om een ultrakorte tekst op een ansichtkaart voor zijn dochter te schrijven. ‘Volgens mij gaat het niet zo goed met mij’, zette hij er nog bij. Zelden zo’n ontroerend understatement gehoord.


13 reacties

WritersBlocq · 29 januari 2006 op 21:05

[quote]‘Volgens mij gaat het niet zo goed met mij’, zette hij er nog bij. Zelden zo’n ontroerend understatement gehoord.[/quote]Ik ook niet.

Je column is weer steengoed Eddy. Had ik maar vrienden die cd’s voor me branden, lijkt me handig. Op Limewire kom ik niet ver met mijn: “Het klinkt ongeveer zo: …. ” waarin de puntjes staan voor een liedje dat tussen mijn oren perfect klinkt, totdat ik poog om het daarbuiten ook te laten horen 😮

Eddy Kielema · 29 januari 2006 op 22:42

[quote]Op Limewire kom ik niet ver met mijn: “Het klinkt ongeveer zo: …. “[/quote]
De volgende keer wil ik wel een poging wagen, Pauline! In mijn vrije tijd ben ik zo af en toe muziekvraagbaak, in werktijd ook trouwens… 🙂

KawaSutra · 29 januari 2006 op 23:34

[quote]In mijn vrije tijd ben ik zo af en toe muziekvraagbaak, in werktijd ook trouwens…[/quote]
Gek hè, dat zou ik nou nooit achter je gezocht hebben Eddy. 😀
Je hebt weer een prachtig lifestory neergezet, dank daarvoor.

Li · 30 januari 2006 op 00:17

Een complete coverstory. Hoe krijg je het toch weer voor elkaar. Hulde wederom.

Li

Kees Schilder · 30 januari 2006 op 08:50

Steengoed weer Eddy

Ma3anne · 30 januari 2006 op 08:51

Ik kende de naam, maar had verder geen idee wie die meneer was.
Nu begrijp ik, dat hij een collega van je is, die CD-tjes inbrandt voor anderen.

Nee, geintje. Zo langzamerhand begin ik ook een vraagbaak te worden voor muziek uit die jaren. Ik vermeld er wel altijd netjes de bron bij: Eddy Quilema. Kortweg: EQ. 😉

sally · 30 januari 2006 op 09:30

Weer een heerlijke, informatieve en lekker leesbare column van jou Eddy.
Groet Sally

Mosje · 30 januari 2006 op 09:33

Haha Ma3, als we toch aan het verbasteren slaan. Moet Eddy niet Eddy Kiliman heten dan? Naar dat orkest waar van ik de volledige naam niet meer weet.
Eddy, help me out.

wendy77 · 30 januari 2006 op 10:04

Het wordt misschien een beetje saai Eddy, maar ook ik heb weer genoten van je informatieve column. Ik hoop dat iemand je snel opmerkt en je een vaste plek kunt krijgen in een of ander muziekblad (ben er niet zo in thuis, dat merk je wel he? 😛 )

Eddy Kielema · 30 januari 2006 op 11:04

Tja, Mosje, ik denk dat je de Kilima Hawaiians met ‘Er hangt een paardenhoofdstel aan de muur’ bedoelt. Een poëtisch hoogstandje… Zie de [url=http://lirama.net/song.plp/910/910]tekst[/url] 🙂 Volgens mij komt dat ergens uit de jaren ’50. Bedankt voor de leuke reacties!

WritersBlocq · 30 januari 2006 op 11:54

[quote]De volgende keer wil ik wel een poging wagen, Pauline! [/quote]
Deal!!! Harstikke gaaf, kom ik zeker op terug 🙂 Groetje, Pauline.

Mup · 30 januari 2006 op 13:58

[quote]Hij stelt, net als ik, ook compilaties (‘tapes’, zoals hij die nog noemt) voor vrienden samen[/quote]

Mag ik je vriendje worden:-)

Hij is weer lekker, Eddy,

Groet Mup.

Eddy Kielema · 30 januari 2006 op 15:06

[quote]Mag ik je vriendje worden[/quote]
Dat mag hoor, Mup, vrienden heb je nooit teveel! 🙂

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder