Imke

‘Bram!’ hoor ik mijn vrouw achter me schreeuwen.
Ze is een paar passen achter gebleven, maar ik stop meteen als ik haar stem hoor. Als ik me omdraai zie ik dat ze verstijfd staat te staren. Als ik naar haar toe loop en vraag wat er is, reageert ze pas na enkele seconden zonder haar blik te verschuiven: ‘Daar loopt Imke.’
‘Lieverd, je weet dat dat niet kan,’ antwoord ik, zonder te hoeven zeggen dat Imke drie weken geleden door ons is begraven.
We besloten vanochtend op zoek te gaan naar nieuwe kerstspullen. Vorige jaren gingen we pas half december. Kerstwinkelen was nooit Imke’s ding, we zullen dus niet voortdurend aan haar worden herinnerd. Dat was in elk geval de gedachte.
Als ze blijft staren, probeer ik te achterhalen wie haar zo van streek maakt: ‘Ik zie haar niet, waar dan?’
‘Daarginds, bij die tafel met roze spullen. Ze loopt gearmd met die grijze vrouw met de rode jas.’ Hoe ik ook mijn best doe, ik zie niemand die aan die beschrijving voldoet, behalve mijn eigen vrouw. ‘Ze is nu bij de blauwe spullen.’ Ik zie haar nog steeds niet.
Ik probeer de aandacht te verplaatsen naar iets onschuldigs. ‘Kijk, zo’n boom hebben Klaas en Monique.’ Ik loop naar de kunstboom en kijk naar de prijs. ‘Hij is wel erg duur, Saar. Wat vind jij?’
Heel even richt ze haar blik op de boom, daarna dwalen haar ogen meteen weer weg. ‘Ik zie haar niet meer,’ zegt ze dan in paniek. ‘Ze liep daar, die vrouw is ook weg.’ Ze wil naar de bedoelde plek rennen, maar bedenkt zich. ‘Jij zag haar niet, hè?’ De tranen lopen over haar wangen. ‘Ik zag haar echt.’
Ik kan niets anders dan haar vasthouden. De kerstperiode zal dit jaar een zware tijd worden.