Zit je in de trein, gaat er een grote kale jongen met een bomberjack tegenover je zitten. Op zich niets mis mee, maar na even strak voor zich uit te hebben gekeken roept hij ineens: “ja hoor eens!” Ik schrik een beetje en kijk hem vragend aan. “Nee, nee, dat is dus niet zoals het moet hè?”, buldert hij. “Wat gaan we daar aan doen?” Zenuwachtig ga ik bij mijzelf na wat ik fout heb gedaan. Heb ik hem aangestoten? Verkeerd gekeken? Gelukkig, het servetje van de goulashkroket heb ik in de prullenbak gegooid, dus dat kan het niet zijn. “Nou?”, vraagt hij dwingend. Ik zoek met mijn blik steun bij de andere passagiers en probeer tegen te sputteren, maar meteen klinkt een lachsalvo. “Ja, ja. Jij moet gewoon niet zoveel lullen kerel!” Zou de jongen soms niet helemaal oké zijn, schiet er door me heen. Misschien is hij wel paranoïde. Een opgefokte schizofreen. En niet zo’n kleintje ook. Wat nu?

“Dit wil ik dus niet nog een keer hebben, begrijp je?”, bast hij. Rustig, rustig, stotter ik in zijn richting. Wat is er nou eigenlijk aan de hand? De jongen kijkt me verward aan en valt even stil. “Ja wacht even Bert, er zit hier iemand tegenover me die wat van me wil. Goed….Ja…. Is goed…spreek je later.” Hij frommelt in zijn zak en drukt wat toetsen in op zijn mobiel.

Goddank. Lang leve de headset. Met de vraag wat het volgende station is, smoes ik me er tussen uit. Op Amsterdam Centraal stap ik uit en loop richting de uitgang. Ergens in de hectiek van voorbij denderende trams buiten komt een bebaarde man in een vieze winterjas naast me lopen. Met grote pupillen en zijn handen druk bewegend schreeuwt hij “Ga weg, man. Weg! Hou op teef, je haalt echt het bloed onder me nagels vandaan.”

Begripvol kijk ik hem aan. Zeker over de telefoon aan het ruziën met zijn vriendin.


11 reacties

Dees · 16 februari 2008 op 13:12

Erg leuk, de manier waarop je toewerkt naar je uitsmijter, de stukjes tekst tussen de monoloog door. Helemaal in evenwicht en een plezier om te lezen. Die ‘me nagels’ zei hij natuurlijk zo.

pally · 16 februari 2008 op 13:59

Echt leuk geschreven, Teunis!
Het voorbeeld van een column die qua onderwerp
(trein en mobiel) al zo vaak langsgekomen is, maar door jouw manier van schrijven toch weer nieuw en fris.
Het onderstreept mijn visie dat de manier van schrijven veel belangrijker is dan het onderwerp.

Groet van Pally

arta · 16 februari 2008 op 14:10

Inderdaad erg leuk geschreven, Teunis!
🙂

Mosje · 16 februari 2008 op 14:44

Teunis, hij is leuk!@!

Neuskleuter · 16 februari 2008 op 18:22

Het is natuurlijk al snel duidelijk dat iemand zit te bellen. Maar toch leuk en vlot gedaan!

Anne · 16 februari 2008 op 19:08

Erg leuk! Soepel, makkelijk geschreven, alles aanwezig in zo’n kort stukje.

Trukie · 16 februari 2008 op 21:40

Kort en krachtig en en leuke geschreven karakteristieke cartoon.

Grumpy-old · 17 februari 2008 op 15:13

Het is vooral erg grappig omdat het iedereen wel eens overkomen is . 😀

Toppie Teunis

Greetz
Grumpy

DreamOn · 17 februari 2008 op 17:37

Erg leuk. En herkenbaar (al is dat hier bijna ‘het verboden woord’)

Zo ben ik ooit eens getuige geweest van een telefoongesprek waar een meisje haar relatie beëindigde met haar vriend. Dit ging ook op zeer luide toon, maar ik leefde zo mee met haar wel en wee (ze vertelde hem namelijk wat hij allemaal verkeerd had gedaan, en dat was zéker niet mis, ik had dat ook nooit gepikt). Nadeel was wel, dat het meisje al schreeuwend uitstapte bij een tramhalte en op dat moment kwam ik erachter, dat ik er al twee haltes eerder uit had gemoeten…

Leuk, dat door het lezen van jouw column zo’n al lang vergeten gebeurtenis weer bij mij bovenkomt borrelen!

Groetjes DO.

Grumpy-old · 17 februari 2008 op 21:35

LOL Do

ik had het woord bijna in de mond genomen maar net op tijd handig omzeild :hammer: :rule:

Siebe · 18 februari 2008 op 21:55

Wel al gelezen, nog niet gereageerd. Bij deze: zeer aangenaam, met plezier gelezen.

gr
s

Geef een antwoord