Intiem

Omdat ik niet kon slapen was ik afgelopen nacht naarstig op zoek naar verstrooiing. Lamlendig door Facebook scrollend stuitte ik op een advertentie voor een nieuwe App die veelbelovend leek.
De advertentie pretendeerde dat deze Interactieve 360 Reality App mij ging brengen waar ik op dat moment naar snakte. Contact. Een goed gesprek. Gezelschap.

Vol hoop en goede moed startte ik de download en wachtte geduldig tot ik op het knopje mocht drukken: openen.
De spanning als je een nieuwe App opent is ongekend. Je weet namelijk nooit wat je te wachten staat. Is het Hot or Not?

Een mysterieus scherm opende zich. Vrolijke mooie mensen die elkaar omarmen op een gifgroene achtergrond. Een prachtige wereldbol draaide rondjes en een cirkel van stipjes verscheen. Gehypnotiseerd staarde ik naar de draaiende beweging die suggereerde dat er van alles geupload werd. Contacten in de hele wereld was er beloofd maar dat de App daadwerkelijk de hele wereldbevolking zou bevatten had ik niet verwacht.
De cirkel bleef maar draaien en mijn geduld raakte op dus tikte ik op het scherm.
Met een pijl werd aangegeven dat ik een swipende beweging naar links moest maken en dat deed ik.

Nou moet je mijn situatie even voorstellen, ik lag door mijn voorgaande halfslaap verkreukeld in bed, zwaar ingevet met anti-rimpelcreme en gekleed in een minuscuul doorwassen topje.

Een enorme dikke man met tattoos verscheen in mijn beeldscherm. Hij was bloot, althans zijn bovenlijf. Hij lag óók in bed. Dat zag ik aan de dekens die hij tot zijn blote borsten had opgetrokken. Ja, hij had borsten. Linksboven in het scherm verschenen mijn van schrik opengesperde ogen en mijn mond stond open. De man trok zijn wenkbrauwen net zo hoog op als de mijne inmiddels zaten.
Nerveus begon ik te lachen en de man begreep dat ik van hem was geschrokken en suste me in het Engels met een zwaar accent, ‘It’s oké, it’s oké’.

Shit, dit is helemaal niet oké dacht ik gelijk en probeerde de kale blote man van mijn scherm te swipen. Gelukkig verdween hij maar vervolgens kreeg ik een huiskamer met drie donkerharige jongens in beeld. Hun hoofden keerden zich als één man naar het scherm en ze schreeuwden, ‘bella, bella, ciao bella’, zwaaiden en spraken onderling opgewonden Italiaans. Vijf jongens, die zich allen in de kamer bevonden waar ook duidelijk een TV scherm aanstond, keken me op de achtergrond grijnzend aan.
Inmiddels ontdekte ik in het uiterste bovenhoekje van mijn scherm de Italiaanse vlag en kreeg ik in tekstballonnetjes suggesties voor een eventuele conversatie. Ik swipete snel door want ik spreek geen Italiaans. De volgende tien minuten swipete ik de wereld rond. Spanje, Frankrijk, Griekenland en zelfs Saoedi Arabië. Mannen, vrouwen, jongens en meisjes die zwaaiden, gekke gezichten trokken en ‘Hello’ of onbegrijpelijke teksten riepen.

Nog nooit heb ik zoiets vreemds meegemaakt. Reizen vanuit mijn bed, een inkijk in de levens van anderen die – in hun tijdzone, thuis of bij vrienden – een kijkje nemen in mijn slaapkamer.

Na tien minuten werd het me teveel. Het staren naar elkaar zonder elkaars taal te spreken bleek zeer ongemakkelijk. Te intiem. Maar ergens ook leuk, bijzonder en spannend. De App heet Azar. Misschien dat ik nog eens een Wereldtripje maak. Maar dan aangekleed. Als ik durf.