In onze boomgaard wiegen natte appelwangen. De hogere wilgen aan de rand staan als
oude vrouwtjes verwapperd te schuddebenen.
Onze pas aangeschafte oude vw-bus, die dit jaar, geïmproviseerd als camper moet gaan dienen, vormt op deze zondag ons simpele vermaak. Onder de carport(een gammele wild- west overkapping die deze chique naam te grabbel gooit), kruipen wij in de nog bijna lege bus als in een thermosfles, dubbelwandig.
De grote zijdeur is opengeschoven en we ademen de lucht van vochtig hout en aarde in.

Ons uitzicht wordt gevormd door de antieke maaitractor en wat latten en oude stoelen die al jaren op reparatie wachten.
Verzaligd kijken we naar de vloer, voelen met onze handen over de woestijnkleurige zeer goedkope vloerbedekking die we net hebben gelegd, in trance bijna.
‘De slaapmatjes passen precies tussen de wielkassen’, zuchten we vergenoegd, terwijl we even gaan liggen.
In het regenachtige duister van deze zondagmiddag, planten we er even later twee tuinstoelen in, strak tegen elkaar anders lukt het niet.

De bestemming aan het eind van deze week is de Provence. Maar we ervaren zoveel genoegen aan dit simpele gedoe, dat we eigenlijk niet eens meer weg hoeven.
Moeten we trouwens die camper wel een winter lang gaan verbouwen, zoals ons plan is, met hefdak en keuken en bed?

We voelen ons kinderen die met tafel en stoelen en kleden de mooiste boot van de wereld bouwen.
En wie mee wil vandaag kan instappen. Ik heb nog een hele pan verse tomatensoep.
Maar kijk wel uit voor de woestijnvloer want die is knap besmettelijk.
En laat je schoenen maar in de modderige carport staan.

Is reizen niet vooral de illusie van reizen?

Categorieën: Reisverhalen

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

6 reacties

Anne · 5 september 2006 op 21:10

Beste Pally,
Ik hou erg van dit soort stukjes. Het eigenzinnig verbanden leggen zodat er een nieuwe werkelijkheid ontstaat vind ik heerlijk om te lezen. Dat doe je heel gevoelig en uitgekiend. Het beeld van het binnenste van die camper verwoordt je duidelijk zodat ik ook echt beeld krijg. Sommige beelden vind ik iets te gekunsteld (de oude wilgen die staan te schuddebenen) maar de natte wiegende appelwangen zijn weer heel mooi.

Wat ik alleen jammer vind is dat je door aan het einde die vraag te stellen er met terugwerkende kracht een meningencolumn van maakt, terwijl het eigenlijk gewoon een mooi verhaal is. Wat mij betreft dan.

Al met al mooie beelden. Een soort knusse melancholie.

Trukie · 6 september 2006 op 15:25

Door jouw beeldende manier van schrijven kan ik allleen maar ja antwoorden.

Ma3anne · 6 september 2006 op 23:03

[quote]En wie mee wil vandaag kan instappen.[/quote]

Ja, ik wil wel! Het gevoel komt helemaal over.

@trukie: Regent het bij jullie nog steeds?

Mosje · 6 september 2006 op 23:10

Mooi stukje Pally, en een goeie reis.

KawaSutra · 6 september 2006 op 23:23

Zodra de illusie van reizen voor jou werkelijkheid wordt dan hoef je inderdaad niet meer op te reizen. Ik teer al jaren op de motorvakanties van jaren geleden. Ik weet dat ze niet meer te evenaren zijn dus ik beleef ze keer op keer in gedachten. En uitgerust dat ik ben na de vakantie!

Mooie intro, het gevoel prima verwoord. Vooral die regenachtige zondagmiddag zegt al boekdelen.
Ik heb best trek in tomatensoep.

DreamOn · 7 september 2006 op 01:06

Nou alleen nog een laptop mee…zodat je de reacties kunt lezen op je column!
Leuke column, iets te geforceerd geprobeerd om mooie zinnen en poëtische woorden te bedenken.
Geeft niks, het is belangrijk om een eigen stijl te ontwikkelen en van alles uit te proberen.
Bon voyage! 🙂

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder