Jim Bakkum

Ik weet het nog precies. Papa zat met de iPad in zijn hand. Hij had mee geboden voor Serious Request. ‘Nog een minuut Roos en we hebben het gewonnen.’ Bij de laatste tien seconde bedacht ik dat het toch wel heel eng was. Maar we hadden het. Ik zou oog in oog komen te staan met Jim Bakkum. Met een grote lach belde ik me vriendinnen op. Na veel gegil en nog meer ‘oh-my-god’s gehoord te hebben bedacht ik me dat hij wel echt in mijn huiskamer zou komen. Een maand later was het zo ver; tien outfits en veel gelach later zaten we eindelijk op de bank. Zeven meiden met fel rode wangetjes. Na lang wachten ging eindelijk de bel. Ik schrok, voor een enkele seconde was ik vergeten dat er iemand zou komen. Mijn vader deed open. Samen met zijn broer en zijn gitarist stond hij ineens midden in mijn woonkamer. Blauwe geruite overhemd aan en een stoppelbaardje. Wauw, wat is hij knap. Om zich voor te stellen kwam hij even de handen schudden, erg aardig maar zijn naam wisten we natuurlijk al. Hij ging zitten en nam een slokje water. De ouders praten een beetje met drie mannen. Het enige wat ik kon uitbrengen was een soort gegiechel. Gelukkig ging die snel daarna zingen. Hij begon met zijn liedje ‘The Way It Goes’. Ik keek mijn vriendinnen eventjes aan, alle zes zaten ze half te kwijlen. Hij is knap en kan nog live zingen ook. Heel jammer dat hij ging trouwen, en geen leuke jonge broer had. Na genoten te hebben van het liedje ging hij meteen door. Hij vroeg of we het liedje ‘Someone Like You’ van Adele kenden. Volmondig zeiden we: ‘JA’. Wauw wat was dat mooi. Hij had ons allemaal stil gekregen, en geloof me, dat gebeurt niet vaak. Na wat grapjes verder over hockey feesten en Jokertje van Oh Oh Cherso zong Jim nog een liedje van zichzelf. ‘Door Jou’, wat echt het beste nummer van hem is. Alweer hingen we aan zijn lippen. Wij durfden nu wel mee te klappen en te staan. Na het hele liedje stiekem mee gezongen te hebben gingen we weer zitten. Toen kwam er een liedje die ik nog niet kende ‘I Can’t Make You Love me’. Met ogen dicht zong hij het hele lied, en wij weer met mond open geluisterd. Hij had het nummer gezongen en vertelde ons dat hij het ook wel eng vond om zo dichtbij ons te zitten. Wát een opluchting, waren wij niet de enige. Toen kwam het laatste lied; ‘Toen Ik Je Zag’ van Antonie Kamerling. Antonie was net overleden, dus was het nummer nóg mooier. Ik kon samen met me zus het hele nummer mee zingen. Zij zong hem namelijk bijna elke dag. Na een heel groot applaus voor Jim gingen we foto’s maken. Hij wilde er zelf ook eentje! Die foto belandde zomaar op zijn Twitter. Na 1000x bedankt te zeggen ging hij naar huis, nog met de vraag of wij niet te hard wilden gillen als hij weg zou gaan. Dit had hij natuurlijk beter niet kunnen doen. Hij was amper twee seconden de deur uit en de hel brak los. Wij gilden, lachten en bespraken alles, alsof wij de enige waren die het huiskamerconcert hadden mogen bijwonen. Ik heb echt genoten van die dag, en zal het ook nooit meer vergeten!