Het was zondag, de meest perfecte, saaie zondag van het jaar. De zondag was perfect genoeg om de meest saaie persoon op aarde te ontmoeten. Ik ontmoette de perfecte, saaie: Johannes.
De naam alleen zegt al niet veel goeds, wel? Het is een saaie naam, een sullige naam, een lomp naam, de naam voor een perfecte, saaie boer, de perfecte naam voor Johannes, eigenlijk. Eigenlijk had ik het idee, dat ik Johannes al eens had ontmoet.
Dat idee heeft iedereen wel eens.
Ja, iedereen ontmoet Johannes, op de saaie zondagen, maar ook gewoon op de woensdagmiddag.
Want van Johannes zitten er dertien in een dozijn.
Er lopen veel te veel Johannessen rond, en ze hannessen maar wat, ze klooien maar wat aan. Ze dóen nooit echt wat, die Johannessen, en dénken ook nooit eens iets, want zo zíjn ze nou eenmaal niet, maar Johannessen bestaan, dat doen ze.

Johannes woont in je standaard dorp. In de Dorpsstraat, de Kerklaan of ‘gewoon’ aan de Hoofdweg. En misschien woont hij dan aan de Kerklaan, naar de kerk gaat hij niet want nee, hij is ‘gewoon’ opgevoed, maar als je hem vraagt naar God? In God gelooft Johannes niet, maar hij denkt wel ‘dat er iets is’.
Verder dan dat denkt Johannes niet. Als je hem vraagt welke muziek hij leuk vindt zegt hij ‘Ach, van alles wel’ – en datzelfde kijkt hij op tv.
Als je hem iets te drinken aanbiedt neemt hij ‘hetzelfde als jij’ – of gewoon een biertje.
Gewoon, een biertje. Gewoon, ja doe mij ook maar. Gewoon, ja, lekker.

Gewoon, dat is precies Johannes.
Zijn uitstraling, zijn kleren, gewoon, gewoon door zijn moeder uitgezocht, gewoon in de aanbieding. Gewoon kaas op zijn brood en gewoon nieuwe schoenen als de oude kapot zijn en versleten. Doe maar gewoon Johannes, Dan Doe Jij Al Gek Genoeg.

Johannes, ik ben je zat.
Ik ben ze zat, al die Johannessen onder ons, ik erger me kapot aan ze. De enige ben ik niet, het verschil is, ik lach Johannes niet uit. Ik lach hem toe, maar zelden. Ik lach vooral uit medelijden, want een jongen zo saai verdoemt zichzelf, en moet maar een saai leven hebben.
Saaie Johannesje. Johannes, van de slager op de hoek.
Denk verder dan je neus lang is, neem eens niet alles aan en doe eens gek en smeer pindakaas TEGELIJKERTIJD mét honing op je brood want dat is WEL lekker, maar dat WÉÉT jij gewoon niet, lulletje, want je hebt dat nog nooit geprobeerd.
Ga eens naar de stad, klootviool en lees eens een boek.
Verdorie, zeg er eens wat van, verzin eens wat anders dan friet met een kroket.
Ga weg, ga uit, donder op en neem die andere route naar school.
Kijk om je heen, lulletje, Johannes, er zijn er te veel van jou.
Wees iemand, je hebt de kans. Bedenk eens leuke grap, en we houden van je.
Wees geen type mens, geen soort, geen sukkel en geen boerenlul. Verander je naam.

Categorieën: Maatschappij

16 reacties

Mosje · 11 september 2006 op 18:01

Soms hè, heel soms, en ik zeg niet dat jij het doet hoor, maar als mensen dit soort stukjes schrijven, dan bedoelen ze geen kritiek te hebben op die ander, maar juist op zichzelf.
Kom op Madness, verander je naam en leef! Doe je ouders in de uitverkoop, zet al je vriendinnen op marktplaats.nl, knip je spijkerbroek in rafels, zeg tegen die vervelende leraar op school dat ie een lul is, en trek erop uit!
😛

DreamOn · 11 september 2006 op 18:15

Misschien, heel misschien is Johannes gewoon verlegen voor een meisje zoals jij…en als jij de tijd zou nemen om Johannes goed te leren kennen, wie weet hoe je nog voor verrassingen zou komen te staan!
Stille wateren hebben soms diepe gronden…
🙂

KawaSutra · 11 september 2006 op 19:28

Ik begrijp je boodschap, maar ik kan me nauwelijks voorstellen dat er nog iemand met de naam Johannes rond loopt. Maar het typetje dat je hier neerzet zal best nog bestaan. Och, laat hem in zijn waarde, als hij daar gelukkig mee is. Juist die negatieve aandacht is funest en frustrerend. Je kunt alleen wakker geschud worden vanuit jezelf.

Mosje · 11 september 2006 op 19:43

Trudy, je bent een oude koppelaarster. Een beetje Madness en Johannes aan elkaar koppelen. Bah.
😛

DreamOn · 11 september 2006 op 19:47

@Mosje; misschien mag jij hun schoothondje wel worden…als je dan maar wel een gewoon saai hondje wordt. 😀

Ann · 11 september 2006 op 20:06

Twee jaar geleden dacht ik precies hetzelfde van een meisje van bij mij uit de klas. Ze was volgens mij een hersenloze meeloper. Tot ik haar beter leerdde kennen dacht ik dat van haar. Ondertussen is ze mijn beste vriendin. 🙂

DriekOplopers · 11 september 2006 op 20:44

Ach, hij is mooi in de aap gelogeerd met zijn naam. Johannes. Need I say more?

Maar het kan erger. Bij voorbeeld

Driek

Saskia · 11 september 2006 op 21:20

Wat heerlijk als je zo met jezelf bent ingenomen en af kunt geven op de ‘saaie Johannussen’ van deze wereld, daarmee eigenlijk zeggend dat jíj ver verheven bent! Niet saai, maar oh zo opwindend, niet gewoon, maar oh zo exclusief.
Wel troostvol voor Johannes dat je hem blijft toelachen…

archangel · 12 september 2006 op 09:00

Ik vind je leuk schrijven, Matzznn 🙂 Je zinnen en je ‘opbouw’ zijn anders dan anders, daar hou ik van! Het zal me niks verbazen als je naast gedichtjes ook teksten schrijft bij muziek, kan dat kloppen? Zo nee, dan zou je het moeten doen.

Ma3anne · 12 september 2006 op 09:24

Johannes, een perfect saaie metafoor voor jouw perfect saaie zondaggevoel.
Arme jongen. 🙂

Wright · 12 september 2006 op 09:27

Ik vind ook dat je lekker schrijft. Je hebt al een heel eigen stijl. Verfrissend en rebels. Nogmaals, heel knap gezien je leeftijd.

Li · 12 september 2006 op 09:37

Ach, ik ben al 29 jaar met een Johannes getrouwd en het is nog steeds niet saai. We hebben een rijtjeshuis, een hond en een kat. Een auto voor de deur. O ja, en drie kinderen. OP vijdagavond doen we boodschappen en zaterdagmiddag slenteren we over de markt. We hebben zelfs dezelfde wandelschoenen gekocht. Hij blauwe en ik in de kleur groen We beginnen langzamerhand op een peper en zoutstelletje te lijken Johannes en ik.
Gaap 😛

Li

Wright · 12 september 2006 op 10:01

Pfff, Li wat zijn jullie saaaai…..heel bijzonder 😛

Eddy Kielema · 12 september 2006 op 10:16

Lijkt me een bijzonder sympathieke gast, die Johannes! 😉

DriekOplopers · 12 september 2006 op 10:39

@ Li:
[quote]We hebben zelfs dezelfde wandelschoenen gekocht. Hij blauwe en ik in de kleur groen.[/quote]

Je vindt het zeker wel goed dat ik deze zinnen ook even plaats in de rubriek doordenkers in het café? 😀

Driek

KingArthur · 12 september 2006 op 15:28

Grappig eigenlijk, ik ken maar heel weinig Johannessen. Zal wel komen omdat ze zo saai zijn 🙂

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder