Tijdens de jaarlijkse braderie in ons dorp, werd ik door een vriendin geattendeerd op de ‘Roze Kroeg’. Speciaal in het leven geroepen voor de HLBT-gemeenschap om tijdens dit feestelijke weekend entre nous te zijn. Ook toegankelijk voor hetero’s – echter liever niet. Mijn vriendin was voornemens een klacht in te dienen bij de organisatie.

“Wij hebben geprobeerd om een hetero-naaiclub op te richten. Kansloos waren we, het idee alleen al! We probeerden nog een nuance aan te brengen door te vermelden dat wij ook graag met mensen uit de HLBT-gemeenschap naaien, maar het voorstel was onbespreekbaar. En nu dit: een Roze Café waar-hetero’s-óók-wel-mogen-komen–maar-liever-niet: Ik voel me genaaid!”
Ik veegde de spuugjes, die met bovenstaande felle monoloog op mijn snoet waren beland, opzichtig van mijn wangen. “Laat je niet opnaaien lieverd. Verderop zie ik een poffertjeskraam, gezellig!” Zo gemakkelijk kwam ik er niet vanaf.

“En dan die Gay-Games. Hoezó Gay Games? Er zijn toch ook geen hetero-games? Net zomin als een Hetero Pride – ook daarvan zie ik de vergunningaanvraag al bij voorbaat afgewezen worden. Ik zou ook wel iets COC-achtig iets willen, maar dan voor hetero’s en tussen-haakjes-dat-homo’s-er-óók-wel mogen komen… ” De spuugjes werden meer schoksgewijs en stotterend in mijn richting gelanceerd. Gelukkig stonden onze poffertjes nog te poffen, want anders was ik nu bedekt geweest met een laag poedersuiker die onherroepelijk mijn kant op was geblazen.

Ik dacht erover na en wist niet goed hoe te antwoorden. Er zat namelijk wel wat in natuurlijk, maar ik begreep de HLBT-kant ook goed. Daar ging het niet zozeer om het buitensluiten, maar om de behoefte om met gelijkgestemden te zijn. Ik stak van wal en probeerde om dat inzicht over te brengen. Ik vertelde dat ik mensen ken die, simpelweg vanwege hun seksuele geaardheid, door hetero’s zijn weggepest van een vereniging of niet eens werden toegelaten op een koor. Iemand moest apart slapen tijdens een schoolreisje en een ander werd om diezelfde reden nooit gekozen bij gymnastiekles.
Dus dan krijg je dat toch, dat mensen elkaar willen opzoeken om die gemeen felle schijnwerpers van de treiterende, intolerante hetero te ontwijken? Dat er veilige hoekjes in de maatschappij worden gezocht en zelfs gecreëerd?

Met volle mond gaat mijn vriendin weer helemaal los. “Pesten? Als grondslag? Mensen en kinderen worden echt niet alleen gepest om hun geaardheid, maar ook vanwege uiterlijke kenmerken en bijvoorbeeld om hun verlegenheid, of juist om hun talenten. Heb jij nooit ‘Krentenbol!’ horen roepen naar de klasgenoot met acné? Of ‘Studiebol!’ naar het kind dat altijd tienen haalde? Waar moet het heen met al die ‘specials’ die eigen willen zijn, niet willen mengen? Aan de ene kant ergens bij willen horen en een acceptatie van de maatschappij eisen, máár je tegelijkertijd afscheiden met je al dan niet gesubsidieerde eigen beweginkje? Je kunt natuurlijk niet van twee walletjes eten.”

Nadat het spervuur over en weer de lading had doen wegnemen, werden wij gesprekspartners in plaats van kemphanen. De onverstaanbaarheid van ons beiden, veroorzaakt door een zalige dubbele portie poffertjes met rondvliegende poedersuiker, maakte het ook onmogelijk om elkaar blijvend in de reden te vallen. Er ontstond ruimte om echt te luisteren. Ruimte voor empathie. Ik begreep de weerstand tegen de ‘Roze Apartheid’. Aan de andere kant kreeg ik begrip en zelfs een sportieve dosis nieuwsgierigheid om eens een kijkje te nemen binnen die zogenoemde ‘Roze Apartheid’ en uit eerste hand te horen waarom die behoefte er is, om met elkaar te klitten en aparte dingen te organiseren. Binnenkort duiken we een roze kroeg in en heffen wij daar een dito glas bubbels. Misschien komt er zelfs een column van?

Categorieën: Maatschappij

WritersBlocq

Talent voor tekst, taal en verhaal

11 reacties

Mien · 4 oktober 2016 op 07:52

Is zeker aan te bevelen WB. Ze draaien er in ieder geval goede muziek. Op Roze Maandag tijdens de Tilburgse kermis eindigden wij steevast in een gaybar, tot diep in de nacht swingen. En ook nog eens goede verhalen. En ja, als hetero mochten wij gewoon binnen. Niks geen discriminatie of uitsluiting. Geen dorpstalige bekrompenheid. Respect voor dit schrijven. To be or not to be. Let be or not let be. Lesbie or not lesbie. WTFHC. 😉

    WritersBlocq · 7 oktober 2016 op 21:17

    Inderdaad Mien, toe bi or not to bi. Ik denk weleens dat iedereen bi is en vreemdgaan, totdat het tegendeel is bewezen ?

van Gellekom · 4 oktober 2016 op 08:06

Ja het leven is één groot Ajax-Feyenoord. Vraag mij af of er ooit iets zal veranderen aan grote dikke ego’s. Denk het niet! Neemt niet weg dat dit goed binnenkwam deze column

Frans · 4 oktober 2016 op 09:13

Soms waag ik het om mijzelf gelukkig te prijzen dat ik gewoon een hetero man in een mannenlichaam ben. Alleen dat woordje gewoon spreekt natuurlijk boekdelen. Kennelijk heb ik de HLBT’ers onder ons nog niet helemaal geaccepteerd. Ik verbaas me er nog steeds over dat mensen er soms pas op middelbare leeftijd achter komen dat ze toch homo of vrouw zijn. Nooit komt een homo uit de kast dat hij hetero is. Is dat de ultieme emancipatie? Ik weet overigens uit eigen ervaring dat hetero mannen in mannenlichamen het ook niet makkelijk hebben. Zo heb ik slechts spaarzaam een partner weten te vinden. En dan ook nog voor zeer korte tijd. Wat dat betreft benijd ik ze wel een beetje om hun ontmoetingsplaatsen en darkrooms. Hoewel, het blijft iets voor watjes. Wij, echte mannen, maken bangalijsten.

    WritersBlocq · 7 oktober 2016 op 21:16

    Hi Frans wat ik hoorde is dat velen pas uit de kast komen als de kinderen groot zijn of de partner is overleden. Beter laat dan nooit, maar toch…

Meralixe · 4 oktober 2016 op 09:23

Wat wordt het allemaal ingewikkeld. Nee hoor mijn standpunt geef ik niet. Toch even dit; eens kwam ik een homo tegen die me met een blik aankeek in de zin van “durf eens wat te zeggen” dit terwijl ik misschien enkel door het gegeven dat ik met Meralica op stap was enige bezwaar zou hebben voor zijn levenswandel. Dat vond ik toch een beetje de wereld op zijn kop.
Als dit de bedoeling was van je schrijven dan heb je dat goed gedaan.

NicoleS · 4 oktober 2016 op 17:45

Mooie column. Acceptatie van elkaar op alle vlakken zou mooi zijn, zeker omdat we verre van dat streven verwijderd lijken. We zijn allemaal mens. Dat is de belangrijkste overeenkomst.

Mikescolumnhoekje · 4 oktober 2016 op 18:42

goeie column. hoopte op een grapje op het eind, maar misschien is niet ieder columnpje geschikt voor een grapje.

desalniettemin(mooi woord blijft dat!) goeie column!

StreekSteek · 5 oktober 2016 op 17:12

Zo ontstonden ooit ook de kerken. Er is dus nog hoop voor een doop! Goed geschreven.

Nummer 22 · 5 oktober 2016 op 19:59

Zo wordt ook Mozes Achmed Hein James Mohammed Pierre Jaime Pedro de Vries als geemancipeerde hetero trisexuele boedist hari krisna vrijgemaakt art.33 agnost voordurend gediscrimineerd, gepest als hij gebukt, geknield de 9876 wees gegroetjes uitschreeuwt. Geen parade voor hem of haar of beide en zeker geen audientie bij de lokale kapelaan die tevens zielenknijper is.

WritersBlocq · 7 oktober 2016 op 21:14

Dank je voor het lezen en de reacties, fijn dat het hier en daar een overpeinzing geeft. Groetjes WB

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder