Tijdens het buiten spelen komt Sanne verontwaardigd naar me toe.
“Juf, juf!” Even verderop in de zandbak kijken haar twee vriendinnetjes toe; één van hen staat te huilen. Al wijzend op de twee meisjes doet Sanne haar verhaal. ” Floor schept steeds zand in de capuchon van Mirhte en dan geeft ze mij de schuld! En ik doe dat niet! En nu is Mirthe boos op mij en ik heb het écht niet gedaan!” Tranen wellen op in haar ogen. “En ik krijg altijd de schuld,” voegt ze er verdrietig aan toe.

” Floor en Mirthe, kom een bij me,” roep ik en de dames komen schoorvoetend naar ons toe.
“Weet jij waarom Sanne en Mirthe huilen?” vraag ik aan Floortje. Ze haalt haar schouders op.
Ik dring aan: ” Wat denk je, waarom huilen ze?” Weer zegt ze niks en kijkt naar de grond. Ze schuifelt ongemakkelijk met haar voet heen en weer.
” Wat is er gebeurd?” vraag ik aan Mirthe. Ze begint spontaan weer te snikken. ” Ze scheppen steeds zand in mijn capuchon en……….”
” Maar dat doe ík niet!” onderbreekt Sanne huilend.
‘ Eén tegelijk,” zeg ik, ” Praat maar door Mirthe.” ” Ik weet ook niet wie het heeft gedaan, maar Floor zei, dat Sanne het had gedaan………..”
” Maar dat wás niet zo!” stampvoet Sanne.
Ik richt me tot de boosdoener van het verhaal die nog steeds naar de grond staart.
” Heb jij dat zand in de capuchon van Mirthe gestopt?” “Nou??” Ik wil nú een antwoord!”
” Ik deed het per ongeluk,” zegt Floortje zacht.
Ik kijk in de capuchon van Mirthe. Dit is niet maar één verdwaald schepje zand, de capuchon zit flink vol.
Hoe krijg je in vredesnaam de hoeveelheid van een emmer aan zand ‘per ongeluk’ in iemands capuchon?
Ik haal het zand eruit door de capuchon binnenste buiten te keren. Er ligt een knap bergje zand op de grond.
We kijken er allemaal naar.

“Hoeveel scheppen zand waren dat Floor?” vraag ik.
“Drie,” antwoordt ze zachtjes.
“En allemaal per ongeluk? Dat vind ik vreemd. Als er toevallig wat zand in haar capuchon terecht was gekomen was dat niet zoveel geweest. ”
” Ze deed het expres!” voegt Sanne er aan toe.
” En toen gaf ze mij de schuld!”

Zo juf, even bij de les blijven, dát is voor haar toch echt wel de kern van het verhaal.
Ik kijk weer naar Floor.
“Ik zal het niet meer doen,” zegt ze maar vlug, want nu ze én verantwoordelijk gehouden wordt voor het beramen van opzettelijk boze plannen én ook nog eens voor bedriegster wordt uitgemaakt, kiest ze liever eieren voor haar geld.

Ik kijk de meisjes aan. De tranen zijn opgedroogd en het leed lijkt wel weer aardig geleden. Maar aangezien ze vaak met z’n drietjes spelen, vind ik het nog wel nodig om hen op het hart te drukken, dat ze dan ook lief voor elkaar moeten zijn.
Ze beloven het, maar ik vind dat Floor er wel héél gemakkelijk vanaf gekomen is met haar: ” Ik zal het niet meer doen.”
” Floortje, ik hoop dat jij ook snapt, dat het niet aardig is om zand in iemands capuchon te stoppen, maar ik hoop dat je begrijpt dat ik het helemáál erg vind, als je dan ook nog een ander de schuld geeft. Begrijp je dat?”
Floortje wringt haar handen zenuwachtig in de zakken van haar jas.
Ze kijkt me aan.
Ik kijk ernstig terug, hopend dat de boodschap is aangekomen.
“Snap je dat Floor?”
Een lach breekt door op haar gezicht. Ze wriemelt met haar vingers in haar jas.
Dan zegt ze:
” Juf, ik heb piepschuim in mijn zak.”

Schiet mij maar lek.

Categorieën: Verhalen

DreamOn

DreamOn publiceert sinds 2006 columns op het internet. Zij schrijft over alles wat haar bezighoudt. Vaak (te) breedsprakig, maar dat is een leerpunt! In het dagelijks leven is DreamOn pedagogisch coach en heeft ze haar man, kinderen, familie en vrienden lief.

13 reacties

WritersBlocq · 2 juli 2006 op 11:04

Hoi Trudy, ik hou je niet meer bij, 7 inzendingen in nog geen maand…
Groetje, Pauline.

Saskia · 2 juli 2006 op 12:21

Prachtig, die kinderlogica! Een vlot te lezen verhaal: heel leuk!

Prlwytskovsky · 2 juli 2006 op 15:50

Wordt vanzelf wel minder WP.

Mosje · 2 juli 2006 op 16:17

Ik geloof, beste Trudy, dat je positieve feedback wel kunt waarderen, dus daar ga je.
Het verschil tussen “zomaar een stukje” en een column is moeilijk aan te geven. In dit geval zou ik wat je geschreven hebt willen aanduiden met het eerste.
Je beschrijft een gebeurtenis die je hebt meegemaakt, maar zonder er iets aan toe te voegen, zonder het aan te vullen met een mening, zonder vanuit een bijzondere invalshoek het gebeurde te beschrijven.
Dat vind ik jammer.
De afsluiting “schiet mij maar lek” verschijnt als een soort deus ex machina. Hier had je iets kunnen zeggen dat het verhaaltje had gemaakt tot een echte column. Nu is het slechts een slappe afsluiting.
Kom op! Juffen hebben toch een bepaald idee over “de jeugd van tegenwoordig” en hoe die opgevoed zou moeten worden? Schrijf daarover, en als ik het niet met je eens ben, dan maai ik je wel neer.
😉

Mup · 2 juli 2006 op 19:49

[quote]Schiet mij maar lek.[/quote]

Mij ook, en ik hoef er maar twee in de gaten te houden 😉

Groet Mup.

DreamOn · 2 juli 2006 op 20:06

Bedankt voor de reacties! Ik kan het zelf ook niet meer bijhouden, ik had nog niet eens gezien dat deze column geplaatst was.
Mosje, je hebt gelijk, ik sta open voor positieve feedback. Ik dacht dat mijn conclusie: ‘schiet mij maar lek’ duidelijk was. Ik sta immers die preek (menig van juf, opvoedkundig enz.) af te steken, zodat de lezer mijn mening al weet. (dacht ik!) Je denkt dat zo’n kind onder de indruk is, maar door dat piepschuim is ze alles weer vergeten!
Maar goed, het kan voor mij wel duidelijk zijn, maar het moet voor de lezer ook duidelijk zijn! Dus: bedankt voor de tip!

KawaSutra · 2 juli 2006 op 20:20

Onbegrijpelijk soms, de reactie van kinderen. Denk je opvoedkundig bezig te zijn in de hoop dat ze er iets van opsteken en dan krijg je zo’n antwoord. Tja, dan sta je even met de mond vol tanden.
Leuk beschreven, je hebt zeker een vlotte pen. Ik schrijf ook vaak verhaaltjes en het is vaak lastig om er een duidelijke boodschap aan mee te geven. Een mooie uitdaging voor je volgende column.

Ma3anne · 2 juli 2006 op 21:06

Ik vind het gewoon een heerlijk herkenbaar verhaaltje uit het juffenleven gegrepen.

Waar heb jij die keurige opvoedkundige gesprekstechniek geleerd? Kan zo in een juffenhandboek, deze tekst. 😉

Maar Mosje heeft ook wel een beetje gelijk. Ik denk dat je hier meer van kunt maken dan enkel letterlijk weergeven wat er gebeurde.

DreamOn · 3 juli 2006 op 00:18

Ma3anne; uit het juffenhandboek natuurlijk!

Ma3anne · 3 juli 2006 op 00:38

@Trudy: :laugh:het groene of het rode? 🙄

wendy77 · 3 juli 2006 op 12:51

Boeken vol zou je kunnen schrijven over kinderen en hun opmerkingen.
Altijd weer leuk om te lezen 🙂

Anne · 3 juli 2006 op 21:34

Door dicht bij de chronologie van het gebeurde te blijven is je stukje levendig en overtuigend. Volgens mij is het zaak om die kwaliteit te behouden en toch ergens ruimte te vinden voor de eigen invalshoek, de persoonlijke visie, de specifieke verwondering of verbazing.
Gek genoeg kan het zijn dat je dan eerder moet snijden in de zojuist genoemde chronologie. Kwestie van experimenteren.

Hoe dan ook, ik vond het leuk om te lezen en je hebt helemaal gelijk dat je dit soort prachtige scene’s optekent en hierheen stuurt.

Anne

Li · 3 juli 2006 op 22:41

Een slimme meid die Floor! Ze denkt waarschijnlijk ‘einde preek dus zand er over’.
Ben met de vorige reacties eens. Leuk en prettig leesbaar stukje maar het verdient net even meer.

Li

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder