Je hebt knoflookpaté gekocht, vertel je. Je had nog even getwijfeld, omdat je vanavond met vrienden uit zou gaan en die indringende geur altijd zo blijft hangen. Maar uiteindelijk was je tevreden met je keuze: de vrienden hadden afgezegd, en bovendien kan een kauwgompje wonderen doen. We praten veel, dat hebben we altijd gedaan. Ik vertel je over mijn dag, maar zoals zo vaak de laatste tijd verschuift ons gesprek al snel van luchtig naar behoorlijk zwaar. We hebben het over ons, over keuzes, over samen zijn maar tegelijkertijd ook weer niet. Je beschrijft wat ik voor je beteken. We hebben zo veel mooie herinneringen samen, bij mij kun je jezelf zijn. Maar die liefde van toen, nee, die voel je even niet meer. “Maar daar kan ik toch ook niets aan doen?”, verontschuldig je je. Nee, gevoelens laten zich niet sturen. Maar ik zou zo graag willen dat ik meer voor je was dan alleen de optelsom van een stel leuke herinneringen, iemand met wie je over alles kunt praten en een meisje dat lekker zoent.

Gelukkig staat de webcam niet aan. Dan kun je niet zien hoe ik telkens opnieuw mijn tranen de vrije loop laat. We maken het onszelf ook zo moeilijk. We denken gewoon te veel na. Waarom kan het niet meer zijn zoals vroeger? Toen ging alles nog vanzelf, toen hoefden we niet voor elkaar te vechten. We volgden gewoon ons hart en dat was dat. Nu mag ik me gelukkig prijzen dat je je hart überhaupt voor me openstelt.

Je moet echt gaan nu. Het is middernacht en het internetcafé gaat sluiten. “Hou je taai,” zeg je, en je geeft me een virtuele knuffel. [i]Offline[/i].

En ik, je vrouw, zit aan de andere kant van de oceaan en houd hoop. Ook al lijkt het soms een zijden draadje waaraan wij hangen, ik ben er nog niet klaar voor om jou op te geven. We willen ervoor gaan, samen. Ik geef nog zo veel om je en vergeef je jouw onzekerheid over de toekomst die we nog zullen hebben. Ik vergeef je de fouten die je maakte, jij vergeeft me de mijne. Ik incasseer de pijn die je woorden me soms doen. Je bent nog steeds mijn vent en ik vergeef je. Zelfs wanneer je een slechte adem hebt.

Categorieën: Liefde

Avatar

Quinn

Vertalen, muziek, concerten, vrienden, reizen, schrijven. En koffie.

8 reacties

Avatar

Anne · 4 april 2007 op 20:50

Mooi stukje, pijnlijk en dubbel. Roept veel vragen op die overigens niet beantwoord hoeven te worden, niet perse.

Avatar

arta · 4 april 2007 op 21:52

Een heel persoonlijk debuut!
Moedig!
Mooi geschreven, ben het met Anne eens over de vragen die het oproept. (en die ook wat mij betreft niet beantwoord hoeven worden)

Avatar

pally · 4 april 2007 op 23:00

Zeer persoonlijk geschreven met veel pijn erin verweven maar ook hoop.
Moedig stukje als debuut!

groet van Pally

Avatar

SIMBA · 5 april 2007 op 08:22

Welkom op column-X! Wat een binnenkomer, dat beloofd nog wat.
Ik zag in je profiel dat je momenteel in Santiago woont, stiekem hoop ik dat je daar ook nog stukjes over gaat schrijven!

Avatar

KawaSutra · 5 april 2007 op 11:59

Een intiem samenzijn blijkt gedurende de verhaallijn een steeds grotere afstand te betekenen, letterlijk en figuurlijk. Ver weg of toch heel dichtbij. Mooi!

Avatar

Mosje · 5 april 2007 op 12:07

Mooi stukje, smaakt naar meer

Avatar

delta75 · 15 april 2007 op 22:54

Gevoelig, Herkenbaar voor velen. Mooi!

Avatar

champagne · 21 april 2007 op 09:13

Prachtig geschreven Quinn!Ontroerend, ik voel met je mee. (En wat leuk dat je de weg naar columnx inderdaad hebt gevonden. )

Geef een reactie