Rond etenstijd belde hij aan. Ik poederde mijn neus bij en spoot wat parfum in mijn nek. Een tikkeltje zenuwachtig opende ik de deur. In de kroeg zag hij er zo anders uit. De combinatie van het donker, de witte rook en het gekleurde licht vormden hem tot een mysterieus man. Ik vond hem slim, leuk en grappig. Nu stond hij in het daglicht en was hij opeens al het tegenover gestelde van dat. Mijn date had gereserveerd bij een één of andere luxe ballentent. Het Wapen van Rotjeknor, waar het woord frites niet in het woordenboek staat. De ober reikte mij de menukaart aan, die ik drie keer heb moeten lezen. Ik kon het niet geloven. Er was niets, maar dan ook helemaal niets dat mijn smaakpapillen kon prikkelen. En ik ben geen moeilijke eter. Dus koos ik voor het gerecht dat mij het minst smerig leek. Eendenborst met een rode biet, cantharellen en uitgekookte spinazie.

Na een paar drankjes en ongemakkelijke stiltes werd het eten opgediend. Toen het bord voor mij neus stond, moest ik even zoeken. In het midden van het grote bord vond ik een klein hoopje luxe. Mijn metgezel begon verlekkerd aan zijn gerecht met gefrituurde geitenkaas. Hij kon het niet laten om grapjes te maken over eendjes en zong er zelfs een liedje over. Ik besloot niet te reageren, dat werkte waarschijnlijk het beste. Hij bleef maar naar mij kijken en gaf me zoveel complimenten dat ik ‘dankjewel’ zeggen afgezaagd begon te vinden. Bloednerveus werd ik van hem. Hij was vreemd, ik kon er niets anders van maken.

Blijkbaar vond hij het eten erg lekker. Hij smakte als een wild beest. Voorzichtig prikte ik met mijn vork in een stukje rood vlees en nam een klein hapje. Best oké, als ik niet aan eendjes dacht. Mijn gesprekspartner begon te praten over zijn vakantie in Gelderland. Iets interessants kwam er ook niet uit. Dat ik amper reageerde op zijn avonturen deerde hem blijkbaar niet. Hij praatte met volle mond. Opletten geblazen, waar ik bang voor was geschiedde. Zijn consumptie kwam precies op mijn bord terecht. Goed dat ik het zag. Of niet. Honger had ik toch al niet meer.

Zonder iets te zeggen stond ik op en verdween naar het toilet. Ruim twintig minuten heb ik daar gezeten. Toen ik een blik in de spiegel wierp, zag ik dat mijn hals en decolleté bedekt waren met rode vlekken. Een acute allergische reactie op het stuk drama waarmee ik dineerde. Ik wist dat ik hier niet tot sluitingstijd kon blijven, dus raapte ik al mijn moed bij elkaar en wandelde terug naar het tafeltje. Hij glimlachte, ik nam de moeite niet meer om terug te lachen. Ik wilde naar huis en wel nu. Zonder morren betaalde hij de rekening en bood aan om me naar huis te brengen. Ik bedankte vriendelijk. Vluchtig groette ik mijn date, snelde naar buiten en trok de deur dicht. De mislukte avond bleef achter in het restaurant. Ik wandelde langs de vaart naar huis, en toen ik verderop eendjes hoorde kwaken heb ik spontaan staan kotsen in het gras.


9 reacties

Mosje · 24 februari 2009 op 21:23

Mislukte dates, ik hoop dat je er nog veel zult hebben, kunnen wij lekker leedvermaken.
😀

Neuskleuter · 24 februari 2009 op 22:10

Hehe, ik heb zitten gniffelen. Wat een gênante vertoning. Leuke uitsmijter ook!

Het is hier geschreven of het echt is gebeurd. Het komt vrij realistisch op mij over. Een vleugje extra humor of overdrijving kan zoiets spannender maken, maar je uitsmijter is erg komisch. Het eendje mag weer terug naar z’n soortgenoten! 😉

Oh, nog iets: tegenwoordige tijd maakt de beleving van de tekst vaak sterker. Maar dat is wat gemiereneuk, het leest zo al lekker weg!

LouisP · 24 februari 2009 op 23:11

Hoi,
prachtig verhaal maar eerder triestig dan grappig.
Wat een rotavond.Titel vind ik wat minder.

L.

maurick · 25 februari 2009 op 00:25

Leuk stukje.
Ik erger me alleen aan:
[quote]Nu stond hij in het daglicht en was hij opeens al het [b]tegenover gestelde[/b] van dat.[/quote]

Gewoon aan elkaar, hè.

[quote]De combinatie van het donker, de witte rook en het gekleurde licht vormden hem tot een mysterieus man.[/quote]

Ik denk dat mysterieuze in dit geval beter is.

Groet 😀

KawaSutra · 25 februari 2009 op 01:44

[quote]…zag ik dat mijn hals en decolleté bedekt waren met rode vlekken. Een acute allergische reactie op… [/quote]
Nee joh, dat waren natuurlijk die bietjes van je tafelheer. 😀

Mien · 25 februari 2009 op 10:52

Ik heb me geel en groen gelachen … zum kotzen!

Jij blijft de dingen prachtig verwoorden.

[quote]Toen het bord voor mij neus stond, moest ik even zoeken. In het midden van het grote bord vond ik een klein hoopje luxe.[/quote]

[quote]Een acute allergische reactie op het stuk drama waarmee ik dineerde.[/quote]

[quote]Vluchtig groette ik mijn date, snelde naar buiten en trok de deur dicht. De mislukte avond bleef achter in het restaurant.[/quote]

Knappe column.

Mien

axelle · 25 februari 2009 op 19:22

Wààààààhhhh

Heerlijk. Zonder meer. :p

doemaar88 · 28 februari 2009 op 16:46

Merci allen! 😀

LouisP · 31 maart 2009 op 21:01

Doemaar,

verdorie, ik zit ermee. Te impulsief op ‘witte vlinder’ gereageerd. Gelijk ‘kwakende eendjes’ nog een keer gelezen. Ook daar geen doordachte reactie van mijn kant. Jouw stukjes lees ik heel graag en dan ben ik geneigd iets kritischer te zijn. Ik wil dat gevoel van ‘Bella’ en ‘huppelen.’ Dat is niet realistisch. Volgende keer ga ik proberen langer te wachten met reageren.
En..over de eendjes is dus wel heel goed!

groet,

L.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder