Bovenverdieping van horecacentrum.
Een eigen kamer van 4 bij 3 schat ik zo.
Delen van badkamer met bad en douche.
Gezamenlijke grote huiskamer en keuken met alle apparatuur.
Uitkijkend over meer, zelfs met groot dakterras.
Overige bewoners nauwelijks aanwezig.
Redelijke huur, best goed geregeld dus.
Twintig pagina’s en vijf handtekeningen verder is ook de procedure in werking gesteld om voor de 52 jarige, voorheen-huisman, een uitkering te krijgen.
Ik maak mezelf wijs dat het eigenlijk allemaal best meevalt. Heb weer een reden verzonnen om even wat spulletjes bij haar langs te brengen. Toch maar door de brievenbus gegooid. Niet aangebeld, gewoon weer weggegaan.
In de supermarkt loop ik toch nog eens de vaste route. Hoewel ik nauwelijks wat te besteden heb. Azijn als vervanger van de allergieopwekkende wasverzachter heb ik niet nodig. Haar azijn. Ook geen gesleep meer met pakken goedkope wijn. Ik graai voor mijn goede fatsoen nog maar wat uit de schappen. Met een lege kar wandelen staat helemaal zo idioot. Of ik moet er zo’n gekleurd lint voorhangen, zoals alternatieve supers hun klanten aanbieden, als ze op zoek zijn naar een partner. Wie wil gestrikt worden ? Mijn hoofd staat er op dit moment in ieder geval niet naar. Kan me wat betreft gevoel ook niks voorstellen bij een one-night-stand. Zal de leeftijd wel zijn. Hoef gelukkig ook geen stop bij de paracetamollen en ibuprofennenkraam. Toch heb ik het idee dat mensen mij beloeren. Net alsof je als enige op de dansvloer staat en iedereen je lijkt te bekoekeloeren. Uit de speakers klinkt Van Dik Hout. Laat het gaan, laat het vallen, laat het los. Dat gebeurt dan ook. Mijn pak vla klettert op de vloer. Haar vla. Is dit wat ze bedoelen ? Wachtend in de rij grijp ik meestal een paar pakjes sigaretten van de standaard. Haar sigaretten. Ik rook niet. Zweet me inmiddels kapot. Ik moet hier snel weg. Een traan biggelt over mijn wang. Sterk spul, dat Fishermans Friend. Op het voorhoofd van de caissière verschijnen vraagtekens. Nee, geen pinpas, niks extra opnemen, en ik ben echt niks vergeten. Wel lekker goedkoop zo. Krijg zelfs even de gedachte om te roepen :’laat de rest maar zitten’. Krijgt Cruyf toch nog gelijk. ‘Elk nadeel heb ze voordeel’.

‘Huisgekomen’ constateer ik dat er een wasmachine en een droger zijn geplaatst.
Binnenkort nog ADSL op de comp. Wat heb ik dan nog te klagen ?
Ik plof neer op mijn bed. Hoe aanlokkelijk is het niet om mezelf nu de ellende in te piekeren. Gewoon onder de dekens verstoppen ver van de werkelijkheid van alledag. Dag na dag. Mijn net aangeschafte vibrator met telefoonmogelijkheid trilt in mijn broek. Uitzendbureau. ‘Vergeet het maar meneer, voor u geen werk’. Afgeserveerd ? Mooi niet. Ga vanavond weer lekker volleyballen. Belangrijkste is nu om heel gedisciplineerd van dag naar dag te leven. Vrijwilligerswerk, koken, wandelen, fietsen. boodschappen, de was. Maar wat is dat moeilijk ! Gebruik zelfs weer deodorant ! Raar eigenlijk, dat de normale dingen ineens niet meer zo vanzelfsprekend zijn als kort geleden. En in de ínstinker om me te spiegelen aan degenen die het nog slechter hebben zal ik deze keer niet trappen. Ben kotsmisselijk en rillerig. Wou dat ik het gevoel had ‘eigen schuld, dikke bult’. Dan kon ik nog kwaad op mezelf worden. Beetje afrekenen met mezelf en lering trekken uit gemaakte fouten. Zit ook niet met gevoelens van wrok of zo. Zo werkt dat nou eenmaal niet bij mij. Ik snap het alleen allemaal even niet. En daar heb ik een broertje aan dood. Moet alles weer op de rails krijgen. Maar de rails ligt er geen eens meer…..

Categorieën: Liefde

12 reacties

Dees · 24 april 2004 op 18:57

Mooie column!

archangel · 24 april 2004 op 19:23

Sterkte ermee Kobus! Ik ken het gevoel dat je nu hebt maar al te goed, en ik weet dat ‘wijze woorden’ en ‘verstand’ hier niet van toepassing zijn. Dit gevoel kun je niet wegredeneren, het moet een plaatsje krijgen. En dat kost tijd… helaas. Nogmaals sterkte.

Michaël

pepe · 24 april 2004 op 22:06

Kobus, geen woorden zullen genoeg troost bieden, geen digitale arm zal jouw gevoel veranderen.

Gewoon sterkte, is ook wel weer wat simpel, maar veel beters heb ik niet.

Mosje · 24 april 2004 op 22:26

Sombere doch mooie column.
Tis zoals Archangel zegt: tijd heb jij nodig…..

Ma3anne · 25 april 2004 op 02:01

Een column om stil van te worden…
Het verdriet is aan deze kant van het scherm voelbaar.

Zorg goed voor jezelf!

Liefs,
Marianne

Ma3anne · 25 april 2004 op 02:01

P.S. Blij, dat je je weer laat zien hier!

Kees Schilder · 25 april 2004 op 09:12

Verdriet als dit, duurt lang.Daarna verzacht het enigszins. Heel veel sterkte Kobus

Shitonya · 25 april 2004 op 12:07

Een soort van dagboek-column, altijd mooi om te lezen…sterkte Ko 🙂

R@@F · 25 april 2004 op 17:59

Wanneer ge blij zijt, schouwt dan diep in uw hart, en gij zult zien dat enkel wat u verdriet gegeven heeft, ook vreugde brengt.

Wanneer ge verdrietig zijt, blikt dan op nieuw in uw hart en gij zult zien dat ge weent om wat u vreugde schonk.
Sterkte!
R@@F

Li · 25 april 2004 op 19:33

Lieve Kobus,
Ik heb met een brok in mijn keel, jouw column gelezen.
Schrijf het van je af, als dat helpt.
Sterkte met alles.

Li

Kobus · 26 april 2004 op 13:16

Hallo allemaal.
Even een reactie vanuit de bibliotheek, want ik heb nog geen internetaansluiting.
Heel veel dank voor de lieve en opbeurende woorden. Hoop op niet al te lange termijn weer als voorheen te kunnen schrijven en reageren.
Maar tot dan maar een paar keer per week vanuit de bieb. Word ik toch nog belezen mens !

Irma · 27 april 2004 op 17:02

Prachtige column. Ook van mij even een sterkte-wens. Ik herken dit gevoel en weet gelukkig dat het vroeg of laat z’n plekje vindt. Take care!!!

Geef een antwoord