“Zo’n auto wil jij zeker ook wel?” riep onze expeditiechef, toen ik ontwerper Henk Heres hielp om enkele monsters in zijn auto te leggen.
Henk was met zijn zwarte Porsche 993 uit 1997 gekomen.
“Een jongensdroom”, volgens Henk.
Afgaande op de vele bewonderende blikken van onze mannen, die tijdens hun koffiepauze de Porsche uitvoerig bekeken, was het niet alleen zijn jongensdroom.
Maar niet die van mij. “Ik heb niet zoveel met Porsches,” zei ik. “Voor mij hoeft het allemaal niet zo snel. Zolang ik met mijn twee meter maar ergens in pas en veilig kom waar ik zijn moet. Dan is het goed genoeg voor mij .”
“Daarmee is de kous af “, dacht ik terwijl Henk weg reed en ik hem nakeek.
Maar ik had mij vergist.
Dat merkte ik de volgende dag.
Omdat we onze productiehal voor de bedrijfsvakantie goed schoon wilden maken, had ik voor één dag een electrische veegmachine gehuurd.
Op plaatsen waar de veegmachine niet zou kunnen komen moest het houtstof met bezem en stoffer en blik verwijderd worden. De rest zou met de veegmachine gebeuren, zo had ik afgesproken.
De veegmachine werd toevallig afgeleverd op het moment dat ik door onze expeditie liep.
De expeditiechef zag mij en vroeg mij even te komen.
“Er is een probleem”’ zei hij, toen ik naast hem stond.
“Meneer wil de inruiler niet mee nemen’, zei hij, wijzend op de man die de veegmachine had afgeleverd. “Hij zegt namelijk niet te weten dat er een inruiler mee terug moet.”
“Inruiler…? ”, vroeg ik, niet begrijpend.
“Ja, die zwarte Volvo S 80 van jou. Die wilden wij op laten laden en inruilen.
Want dit is je nieuwe leaseauto. Het hoefde voor jou niet zo snel, zolang je er maar ergens in paste en veilig komt waar je wezen wil, zei je gisteren toch? Nu, hier pas je op en je kunt er veilig mee op de plaats van bestemming komen….”
Het hoofd Technische Dienst had alles gehoord.
“Met dit cabriomodel kan je inderdaad veilig thuis komen”, zei hij terwijl hij mij aankeek.
“Je doet er alleen wat langer over. En je moet een lange stroomkabel mee nemen. Een heeeele lange….”
Ik was gepakt op mijn eigen woorden, wist niets te zeggen en liep weg.
Terwijl ik de mannen achter mij hoorde proesten van het lachen, nam ik mij voor voorlopig niets meer tegen hen te zeggen.
Al helemaal niet over auto’s ….


6 reacties

Avatar

Siebe · 15 augustus 2007 op 11:27

Wat een ontzettend leuk verhaaltje Henny. Ik heb erg gelachen. Ik zag de clou al een beetje aankomen eerlijkgezegd. Misschien had je met een iets andere opbouw en woordkeuze een groter verrassingseffect kunnen maken. Niettemin, zeer mooi debuut. Welkom daarom.

Gr.
S.

Avatar

datmensinkenia · 15 augustus 2007 op 12:17

Persoonlijk zag ik hem niet aankomen. Een leuke verassing dus en met veel plezier gelezen.

Avatar

arta · 15 augustus 2007 op 13:18

Leuk debuut!
Ik ben het wel met Siebes puntje eens dat de clou iets te vroeg al doorschemerde.
🙂

Avatar

SIMBA · 15 augustus 2007 op 15:06

Erg leuk!

Avatar

pally · 15 augustus 2007 op 21:29

Grappig debuut!

Avatar

lisa-marie · 16 augustus 2007 op 08:53

heel erg leuk geschreven,we hebben er wel om gelachen. 😀

Geef een antwoord