Levenslang

Ik kom er niet uit! Ik weet het echt niet. Wie kan mij helpen? Sinds gisteravond ben ik helemaal in de war. Ik houd echt van hem en we zijn al bijna twee jaar bij elkaar, maar wat ik nu moet doen, weet ik niet.

We waren midden op de dansvloer toen ineens Lady in Red werd gestart. Je zag iedereen verdwaasd om zich heen kijken. Chris de Burgh is dan wel een van mijn favoriete zangers, maar hier had ik hem niet eerder gehoord. En toen ging Mo op zijn knieën en haalde een doosje uit de zak van zijn jack.
Ik stond als verstijfd met grote ogen en klamme handen te kijken. Tien seconden bleef ik zo staan, langer kan het niet geweest zijn. Chris was nog maar nauwelijks aan zijn tekst begonnen. En toen ben ik naar buiten gerend, tussen de mensen door dringend. Mijn jas heb ik gelaten waar hij was, net als Mo.
Buiten ben ik tegen de muur gaan staan, met mijn handen voor mijn mond. Al vrij snel kwam Mo ook naar buiten, met mijn jas in zijn handen. Hij sloeg de jas om mijn schouders en liet zijn arm daar liggen. Het voelde warm en vertrouwd. Onbewust leunde ik tegen hem aan.

‘Kom, Lizzie, laten we ergens heen lopen. Je bent helemaal koud en je trilt. Laten we een plek zoeken waar we samen warm kunnen zitten.’
Zijn stem klonk warm en rustig. Ik deed mijn jas aan, pakte zijn hand en begon te lopen in de richting van grand café The Tearoom. Ik houd van de sfeer die daar hangt, ouderwets maar toch modern.

‘Wat wil je drinken? Kamillethee?’
Ik knikte en zocht een plekje op een bankje in een hoek.
‘Dank je.’
Het waren mijn eerste woorden, sinds dat moment op de dansvloer. Ik keek Mo niet aan toen ik de hete beker van hem aannam.
‘Sorry, Mo.’
‘Liz, het spijt me.’
We zeiden het bijna tegelijk en lachten. De spanning verdween heel even, maar was snel weer terug.
‘Sorry, ik had niet weg moeten lopen.’
‘Ik had je ook niet zo moeten overdonderen.’
‘Nee, dat had je niet moeten doen. Ging je me echt ten huwelijk vragen?’
‘Ja,’ en na een minuut stilte, waarin we allebei naar de beker in onze handen keken: ‘En daar heb ik geen spijt van. Alleen van het moment.’
‘Waarom?’
Ik moest zelf lachen om mijn onnozele vraag, Mo reageerde echter heel serieus.
‘Omdat ik van je houd en de rest van mijn leven met je wil delen.’
‘Dat kan over een paar jaar toch ook nog wel? Ik ben net zestien, ik heb nog geen andere plannen.’
‘De wereld verandert, wij veranderen, de publieke opinie verandert.’
‘Mo, hou op. Je weet dat ik me niets aantrek van de publieke opinie. Jij bent moslim, ik niet. Nou en?’
‘Nee, Liz, hou jij op. Jij weet niet hoe je over een paar jaar denkt, juist omdat je nog zo jong bent. Over een paar jaar heb je waarschijnlijk een heel ander wereldbeeld dan nu, misschien haat je me dan wel.’
‘Natuurlijk niet, waarom zou ik je gaan haten?’
‘Waarom haten zoveel anderen mij?’

In mijn hoofd was het een puinhoop, allerlei gedachten buitelden over elkaar op zoek naar mijn aandacht. Geen enkele gedachte kreeg de overhand. Stil zaten we naast elkaar en dronken onze thee. Toen die op was, bracht Mo me naar huis.
Ik moest nadenken en alle gedachten een plek geven.

De hele nacht heb ik wakker gelegen en geprobeerd alle gedachten te analyseren. Inmiddels heb ik twee overheersende gedachten overgehouden.
Ik weet dat ik van Mo houd, maar wil ik mezelf nu al levenslang vastleggen? Ik weet nauwelijks wat ik na school wil doen.
Maar als Mo denkt dat ik hem over een paar jaar misschien haat, waarom wil hij zich dan wel voor de rest van zijn leven vastleggen? Hoe ziet hij het leven voor zich, als dat gebeurt en we getrouwd zijn?
Mijn hoofd zegt dat ik verstandig moet zijn, mijn hart zegt dat ik hem niet kwijt mag raken. Als ik nu nee zeg, ben ik hem dan kwijt?

Ik weet het niet. Ik kom er echt niet uit. Wie kan mij helpen?