Ik ken geen liefdesgedichten, geen liefdesliederen. Ik heb geen rozenkwekerij, geen verstand van bloemen. Ik heb geen idee. Geen idee hoe ik mijn liefde naar jou toe zou kunnen uitdrukken. Ik zou je niet kunnen zeggen hoeveel ik van je houd, want dat weet ik niet. Je ogen stralen meer dan de zon. Teveel zon is gevaarlijk. Ben jij gevaarlijk? Blauwe ogen. Blauw dat blauwer is dan de zee. Welke zee? Een zee met een laag olie? Een zee die als stort wordt gebruikt door de bijliggende industrieën? En dan jouw blonde haar. Dat is een probleem. Grappen over blonde vrouwen, daar ben ik wel goed in, maar je zei zelf dat je ze niet leuk vindt. Jouw humor is niet mijn humor. Net zoals jouw haar niet mijn haar is. Jouw haar is als goud; een kostbaar goed. Ik houd niet van sieraden. Ik draag ze niet. Jouw haren zijn een sieraad. Waarom vind ik jouw haar eigenlijk zó mooi?

Je oren zijn zo klein. Klein als perfecte schelpjes. Hebben er zeediertjes in jouw schelpjes gewoond? Ik houd van diertjes, maar niet van diertjes die in oren wonen. De parels uit jouw omhulsels zijn met een dun gouden draadje verbonden met het uiteinde van jouw schelpjes. Ze zijn mooi. Ik kan je niet complimenteren over jouw manier van schoonheidsverheerlijking, dat zou geen waar compliment over jou zijn. Gelukkig zijn je lippen om te zoenen. Dunne, felrode lippen. Ik ken ze. Ik heb ze vaker gezien. Voor hen moest ik betalen, veel betalen. Het maakte me niets uit. Ik zoende de zonnebloemen van het guldentijdperk altijd een laatste keer eer ik ze weggaf. Ik zoende op mijn geld. Zij zoenden voor mijn geld. Ik kan je niet vergelijken met een rode dame. Ik wil niet nog meer geld betalen.

Je bent dun, maar je hebt de rondingen waar ze horen. Je billen neigen naar perfectie. Althans, zo zeggen mijn vrienden. Ik weet niet wat perfectie is. Borsten als bergen, grote bergen. Ik heb hoogtevrees. Wanneer ik bovenaan de trap sta, begint alles te draaien. Hoogte is verschrikkelijk. Iemand die niet kan vliegen, hoort niet hoog in de lucht. Ik kan niet vliegen. Ik wil ook helemaal niet vliegen. Bergen vind ik vreselijk. Vind ik jouw borsten wel mooi?

Je bent als een bloem. Ja, als een bloem. Bloemen verdorren en worden lelijk. Jij verdort ook op den duur. Nu nog niet, maar in de toekomst ontkom jij er ook niet aan. Ik probeer je zoveel mogelijk water te geven, maar je wilt het maar niet drinken. Je neemt er geen genoegen mee. Eigenlijk weet ik niet wat ik met je aanmoet.

Of ik geloof in liefde op het eerste gezicht? Absoluut. Daar kan geen twijfel over bestaan. Sprookjes duren nooit lang, maar hebben altijd een goed einde. Toen ik je zag, zag ik een prinses. Een prinses zonder muiltje, maar wel met een muil. Niet alle prinsesjes zijn even vriendelijk. Soms heeft het prinsesje een hele slechte vader. Een vader die mensen heeft vermoord in een land ver hier vandaan. Het geeft niets, dat gebeurt in de beste families. Hoe blauw het bloed ook kan zijn, het komt voor. Jouw bloed is niet blauw. Jouw bloed is rood. Je had jezelf per ongeluk gesneden, zo leek het. Ik weet niet of je huilde om de snede of om de uien. Je had ze stuk gesneden. Daarna had je de hand aan jezelf geslagen.

Maar ach, het klinkt allemaal zo cliché. Elk verzonnen compliment komt neer op minachting naar jou. Ik kan het niet zeggen. Ik weet niet hoeveel ik van je houd, maar misschien is dat ook wel de echte liefde. Laat me maar gewoon van je houden. Je hoeft het niet te weten.

Categorieën: Liefde

12 reacties

doemaar88 · 3 april 2009 op 20:58

Een hele andere Maurick dit, dat mag ik wel. Van mijn part had je de eerste, korte alinea weg kunnen laten. Beginnen met de tweede alinea had ik spannender gevonden, denk ik. Het stuk is mooi, twijfelend maar vooral goudeerlijk. Je uitsmijter vind ik heerlijk, dus die quote ik nog even;

[quote]Laat me maar gewoon van je houden. Je hoeft het niet te weten. [/quote]
😀

arta · 3 april 2009 op 21:07

Normaalgesproken ben ik niet van de liefdes-stukjes. Ze vervallen algauw in cliché’s of mierzoetigheid. Jouw stuk daarentegen is om van te smullen, de ironie, de twijfel, Doemaar zei het ook al: de eerlijkheid, echt heel erg leuk geschreven!
🙂

KawaSutra · 4 april 2009 op 02:48

[quote]Toen ik je zag, zag ik een prinses. Een prinses zonder muiltje, maar wel met een muil. [/quote]
Geweldig!! 😆

SIMBA · 4 april 2009 op 07:56

In eerste instantie dacht ik “ow nee he, weer een zwijmel-column” maar het pakte goed uit, heel goed! Erg leuk!

LouisP · 4 april 2009 op 10:22

Maurick,

helemaal anders dan anders. Ik vind het geweldig mooi.
Echt heel mooi.

Wat Doe Maar schrijft begrijp ik. Aan de andere kant zet je met de ‘rozenkwekerij’ de tegenstrijdige trend van het verhaal. Vandaar dat ik juist de eerste zin, de eerste alinea zo goed vind. De tegenstelling met betrekking tot de titel. Wat mij opvalt verder is dat het redelijk veel gebruikte ‘ik’ absoluut juist niet storend werkt.
Nou daar komt ie dan. De eerste en de laatste
L. :wave:

pally · 4 april 2009 op 10:35

Knap Maurick, hoe je van een lang afgesleten onderwerp toch weer iets fris weet te brouwen!

groet van Pally

Prlwytskovsky · 5 april 2009 op 01:17

Meen je dat nu allemaal echt? Of …… 😕

Bitchy · 5 april 2009 op 07:29

Houden van… zo moeilijk te omschrijven. Denk dat iedere vrouw zoiets wel zou willen vinden op haar kussen.

Dees · 5 april 2009 op 13:24

Ik vind hem schitterend. Moderne liefde 😉

lisa-marie · 5 april 2009 op 22:17

Zoals dees al zei “moderne liefde”, dat valt mij goed.
Het is humoristisch,goed en ik kan er toch nog even bij zwijmelen. 😀

maurick · 6 april 2009 op 07:38

bedankt allemaal 🙂

Mien · 7 april 2009 op 11:40

Grappige liefdeswoordenwaterval.
Mooi en vlot neergezet.
Misschien iets te vlot?!
Ik had nog hier en daar misschien nog wat meer bijgeschaafd.

Mien

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder