Het is nacht, een uur of één. Kuierend loop ik door donkere straten. Met mijn handen diep in mijn zakken en mijn hoofd naar de grond gebogen. Een zacht regentje daalt ruisend neer op het bladgroen maar verder is er geen geluid hoorbaar, geen zuchtje wind voelbaar en geen mens te zien. Vraag mij niet waarom maar in gedachten hoor ik Marlene Dietrich “Lili Marleen” zingen en ik neurie met haar mee. In de verte hoor ik zelfs een accordeon zachtjes met ons meespelen.

Straatlantaarns schijnen hun licht door de nevel van regen en bij sommigen zijn er spinnenwebben omheen zichtbaar die het lichtschijn een mysterieuze aanblik geven. Niemand ziet mij, niemand weet wat ik voel of wat ik hier doe of denk.

Er ligt een ingedeukt cola blikje op het voetpad. Ik kan het niet laten om er een rotschop tegen te geven, waar het heen vliegt zal mij een zorg zijn; niemand die het ziet. Meteen stuift er een kat uit de bosjes en ik schrik me te pletter.

De lege trambaan met zijn glimmende rails laat het spoor zien, zo ver, dat in de verte de railstaven elkaar lijken te raken. Een autoweg ligt ernaast met nat glimmend asfalt, maar verkeer is er niet. Verkeerslichten knipperen geluidloos; er is niemand die zich er aan stoort. In een flat naast de autoweg brand één schraal lichtje in een van de vele donkere woonkamers.

De straat waar ik woon ligt er verlaten bij. Sporen op het natte asfalt tonen aan dat er niet lang geleden een voertuig is langsgereden. Afdrukken van voetstappen staan in de hal en zij lopen naar de ingang. Ik open de voordeur en stap in de lift om naar de negende etage te gaan. Op de galerij kijk ik nog een keer uit over mijn nachtelijk Schiedam; zij slaapt.

Als ik binnenkom en de deur sluit hoor ik een zacht gezoem. Mijn computer staat nog aan. De mediaplayer heeft het hele ritueel afgespeeld. Ik kijk naar de nummers die zijn afgespeeld, en naar het laatste nummer, van Helmut Zacharias:

“Hörst du mein heimliches rufen”.

Categorieën: Verhalen

10 reacties

Neuskleuter · 27 augustus 2008 op 11:31

Het is een heel zacht en sfeervol verhaal. Ik liep met je mee, keek met je mee en voelde mee.

Het einde ligt dan ook in diezelfde lijn. Het is niet verrassend, maar het blijft net zo zacht voortkabbelen. Hoewel ik het lied niet ken, zegt de titel daarvan genoeg voor een uitsmijter. Of liever, een uitblazer.

lisa-marie · 27 augustus 2008 op 13:24

ik liep met je mee en een zeer toepasselijk eind nummer. 🙂

Mup · 27 augustus 2008 op 14:09

Ook mij zegt het laatste nummer niets, maar de titel alleen al is een mooie uitsmijter voor een sfeervol stuk, het heeft mij in ieder geval geraakt, je bent dus gehoord Ptrw,

Groet Mup.

DreamOn · 27 augustus 2008 op 19:48

Heel mooi en vredig.
Prachtig geschreven, Medeklinkerovski!

Liefs, DO.

arta · 27 augustus 2008 op 19:51

Zo lees ik je het liefst, Prlwyt!
🙂

SIMBA · 28 augustus 2008 op 08:39

Een beauty P.!

DriekOplopers · 28 augustus 2008 op 11:33

In één woord top! Compliment!

KingArthur · 28 augustus 2008 op 11:39

Mooie sfeertekening.

priet · 28 augustus 2008 op 14:40

Mooi rustiek. Ik vond het idee van het meeneuriën met de muziek die in je hoofd klinkt, erg mooi. Heel anders dan wanneer je Lili Marleen zou neuriën. Prachtige nuancering!

Mien · 6 oktober 2008 op 11:55

Lees de column nu pas.

Ik werd geroepen door Lili.

Prachtig sfeerbeeld.

Ich steh im regen und warte …

Mien Leander

Geef een antwoord