“Mannen hebben het makkelijker dan vrouwen tijdens het doen van de wekelijkse boodschappen. Vrouwen hebben stress, terwijl mannen die uren zonder centje pijn doorstaan. Mannen maken zich niet druk over wat er in die kar gemikt moet worden, terwijl vrouwen enorm hun best doen om zo verantwoord mogelijk boodschappen te doen. Het verschil tussen man en vrouw was zelden zo duidelijk waarneembaar.” Als ik dit lees in één of ander vaag blad, zet ik er toch mijn vraagtekens bij. Maar goed, mijn boodschappen moeten nog gedaan worden, dus ik kan de proef op de som nemen

Als ik mijn kar voortduw tussen de mensenmassa in de supermarkt, is het verschil tussen man en vrouw inderdaad overduidelijk merkbaar. De mannelijke vakkenvullertjes lopen rond met een air waar menig bekende Nederlander jaloers op zou worden. Met hun zelfingenomen smoelen vertellen ze hun vrouwelijke collega’s wat er gedaan moet worden, om zelf met de armen over elkaar achterover te leunen tegen het melkschap aan. De dames slikken alles voor zoete koek en doen netjes wat hen is opgedragen. Op het moment dat ik de heren vraag waar de stemgember staat, schieten ze uit die soepele houding en gaan me voor richting het betreffende vak. Als ik ze vriendelijk bedank is er weer die zelfvoldane grijns die me kippenvel bezorgt. De terloopse opmerking over mijn “lekkere kontje” negeer ik, maar ik voel de adrenaline door mijn aderen stromen.

Op het moment dat ik het volgende pad wil betreden, staat er een niet onaantrekkelijk manspersoon in de weg. Ik glimlach en vraag netjes of ik even mag passeren. Mijn glimlach zorgt voor een overdreven stap opzij en alsof er, ik-ben-eenzaam-praat-tegen-me, op mijn voorhoofd staat begint de man tegen me aan te kleppen. Nu ben ik netjes opgevoed maar ik kan echt de beleefdheid niet opbrengen om hem te woord te staan. Met mijn standaard ongeïnteresseerde blik vervolg ik mijn weg en vanuit mijn ooghoeken zie ik hem schouderophalende bewegingen maken.

Als ik bij de kassa’s kom, samen met de rest van Zuid-Holland, sluit ik keurig netjes achteraan en ik neem mijn hanghouding aan. Naast me zie ik een vrouw verwoede pogingen doen om haar boodschappen op de lopende band te zetten, terwijl manlief achteloos in het nieuwste nummer van de Autoweek aan het bladeren is. Op de vraag of hij zo vriendelijk zou willen zijn om ook even zijn handen te laten wapperen, begint hij daadwerkelijk met zijn handen te wapperen, om zich heenkijkend of hij genoeg publiek heeft. Zijn soortgenoten liggen dubbel om zijn actie terwijl de dames hem op niet misverstane wijze aankijken. Zijn vrouw is ook minder blij met zijn “humor” en begint hem de huid vol te schelden. Knus, dat boodschappen doen!

Eindelijk ben ik aan de beurt. Aangezien ik alleen boodschappen doe moet ik dus alleen die ellende op die band zien te krijgen, om het vervolgens weer alleen in tassen te mikken. Achter me staan twee zeer behulpzame heren. “Zullen we je ff hellupuh, wijfie?” hoor ik ze zeggen, terwijl ik voorover gebukt, met mijn kop in een boodschappentas de chocolaatjes probeer te redden van een fles Cola. Met een verhit hoofd kijk ik ze aan en op dat moment besluit ik dat hulp best handig is. “Ja, graag” Oeps, dat hadden ze niet verwacht, maar stoer als ze zijn, laden ze mijn boodschappen in de tassen en hoef ik alleen nog maar rustig af te rekenen. Ik bedank ze voor hun hulp en vraag gelijk of ze me misschien even kunnen helpen met de tassen in de auto zetten. “Tuurlijk, wijfie. Voor een lekkere zoen zetten wij die tassen wel ff voor je in de auto hoor.” Met mijn liefste lach kijk ik ze aan. “ Ow, geen probleem hoor. Jaren geleden pijpte ik nog voor een nieuwe wasmachine, dus die zoen moet lukken” De handenwapperende man is spontaan zijn publiek kwijt en met het applaus van de dames nog in mijn oren, loop ik zelfvoldaan richting de uitgang.

Mannen hebben het makkelijk. Maken zich niet druk om boodschappen en dat soort onzin. Maar hebben ze het eigenlijk wel zo makkelijk? Is het niet vreselijk vermoeiend om hele dagen punten te moeten scoren bij je eigen soort? Is het niet ongelofelijk frustrerend om steeds lik op stuk te krijgen bij de dames? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat ik voor geen goud van de wereld man zou willen zijn!


9 reacties

Eddy Kielema · 3 maart 2007 op 13:50

Het genre leek een zachte dood gestorven hier op CX, maar gelukkig is er weer een: de supermarktcolumn!

arta · 3 maart 2007 op 15:16

Erg leuk geschreven weer, Chantalle!
😀

SIMBA · 3 maart 2007 op 16:23

[quote]terwijl manlief achteloos in het nieuwste nummer van de Autoweek aan het bladeren is.[/quote]
Waarom neemt iemand zo’n exemplaar in hemelsnaam mee als je boodschappen gaat doen???

Leuke column!

DriekOplopers · 3 maart 2007 op 16:30

Hahahaha, vermakelijk en herkenbaar. Zelf ben ik al lang geleden gestopt met zonodig punten moeten scoren. Wel zo rustig. Gewoon aardig zijn zonder herrie te maken: kijk, zó moet het. Zonder dat ik de aandacht van het publiek trek. En als ik iemand een helpende hand kan toesteken zal ik dat doen. Maar dan zonder gezeur om wat voor tegenprestatie dan ook.

Driek

Li · 3 maart 2007 op 16:56

[quote]Waarom neemt iemand zo’n exemplaar in hemelsnaam mee als je boodschappen gaat doen???[/quote]

Die liggen gewoon in het tijdschriftenschap Simba 😀 . Net als de damesbladen. Dus als ik de dames was zou ik zelf een viva pakken. Of een cryptogram. Zet voor de 11 en aanpakken (8).:eh:

Li

SIMBA · 3 maart 2007 op 17:06

Li: 😆

Voor alle duidelijkheid, ik bedoel met exemplaar die man en niet het tijdschrift 😆

Arne · 3 maart 2007 op 19:37

[quote]en ik neem mijn hanghouding aan.[/quote] 😆

leuke column..:-)

pally · 4 maart 2007 op 09:05

Ha, Ha , lekkere recalcitrante column, Chantalle! En grappig dat je zo’n macho-aansteller even met zijn eigen tekst, maar dan een heel stuk grover 😮 voor gek zet.
Hij is nou voor zijn leven vrouwenschuw….

groet van Pally

schoevers · 5 maart 2007 op 07:27

🙂 Leuke column. Met heel veel plezier gelezen.

Hans.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder