Mental Henk

Eindelijk heb ik rust in mijn bovenkamer gevonden. Het is zelfs sereen te noemen in mijn hoofd. Waar normaal gesproken het rariteitenkabinet vierentwintig uur per dag vergadert, is het nu volkomen stil. De vraag der vragen is beantwoord en de diagnose is gesteld. Daardoor vind ik mijn leven weer zo heerlijk simpel. Het kwam gewoon door Henk. Het Syndroom van Henk, wel te verstaan.

Ergens diep vanbinnen onder mijn hersenschors, heeft zich een tijdje geleden een illegale bewoner in mijn bovenkamer verschanst, als ongenode gast. De gierigaard betaalt natuurlijk geen huur. Hij heeft de ruimte in mijn hoofd zeer brutaal en ordinair gekraakt, toen ik even niet oplette.

Deze illegalist heet Henk, misschien kent u hem wel. Henk was vroeger namelijk coach. Hij schitterde en doceerde op bevroren water. Precies, een ijsmeester. Een klapheld op ijzers. Toen het op het ijs wat minder liep, of gleed, besloot Henk een scheve schaats te glijden, het roer om te gooien en prominent in reclamespotjes te verschijnen.

Sinds het bewuste spotje wordt uitgezonden, is Henk niet meer uit mijn hoofd te rossen. Vierentwintig uur per dag, zeven dagen in de week, heb ik een non-stop, live reclamemarathon tussen mijn oren zitten en na afloop volgt de herhaling. Het blijft wel sport, natuurlijk.
“Dat kan beter” echoot de hele dag, door de spelonken van mijn slakkenhuis. Hierdoor kon ik een tijdje niet meer helder denken en dus ook niet meer schrijven.

Waarom móet het altijd beter? Ik ben zo stijf als een hark, houd niet van atletiek en toch doe ik al jaren aan polsstokhoogspringen. Omdat ik het moet van mezelf en sinds kort dus ook van Henk. Ik héb geen syndroom van die man, ik bén het geworden.

Bij het uitdelen van de zelfverzekerdheidsstokjes tijdens mijn geboorte, in 1970, waren ze op, tegen de tijd toen ik aan de beurt was. Als lieve, tamme, gedweeë baby ging ik bij mijn ouders wonen. Daar betaalde ik een prijs voor, sindsdien ben ik er niet bepaald assertiever op geworden. Alles aan en in mij is groter geworden tijdens mijn opvoeding, echter met uitzondering van mijn zelfbewustzijn.

Toch is er hoop. Zojuist hoorde ik van een medeschrijver, dat er een nieuw reclamespotje van Henk uit is. Hij schijnt nu, in een ander clipje, de hele tijd “nee” tegen iedereen te roepen. Kijk, dat biedt mij tenminste perspectief.
In dat geval mag Henk bij mij blijven, nee dan móet hij zelfs, desnoods onder dwang. Hij wordt mijn hoop in bange dagen. Henk gaat mij redden. Henk zal mij voortaan bevrijden van nare en vervelende klusjes. Van verschrikkelijke bezoeken, zonder te verblikken en verblozen. Het woord “nee” zal door mijn huis schallen, de fundering van mijn huis zal er van schudden.

[i]“………Mevrouw Ontwikkeling, u spreekt met uw aannemer. Héél vervelend, maar in onze offerte is een foutje geslopen. Er staat € 2.000,00 terwijl dit € 3.000,00 had moeten zijn. Vind u het héél erg, als ik het even aanpas ….?”[/i]