Mien korte verhalen met kleine grote waarheid (1): Het is een jongen

Hij werd geboren lang, lang geleden in een bakje met stro. Een levendig menneke, nee, bepaald niet dood. Dat kon ook haast niet anders, want stro, juist ja, dat prikt behoorlijk aan je blote kont. En dat is de waarheid. Klein maar groot. Groot in zijn waarheid. De grote vraagt rijst nu, waar is dat levendige menneke geboren en wie waren zijn ouders? Als ie die al überhaupt had.

Wie zal het zeggen? De schrijver? Hij weet het nog niet. Die is nog veel te veel bezig met de delen die gaan volgen. Voorlopig eerst nog maar eens een plot breien aan deze eerste kleine waarheid. Waar die verstopt zit? In zijn grootheid? Alleen het menneke weet dat. Alleen, wat spijtig nu, hij kan nog niet praten. Laat staan schrijven. Wat nu?

Gewoon de goden verzoeken. Goden met een hoofdletter. Het staat in hun Sterren en Hoofden geschreven. Het grote Plot. Maar vooralsnog gaan we eerst maar eens op zoek naar de kleine waarheid. De eerste kleine waarheid. In al zijn grootheid. Het is een jongetje. Ja, ja. Met alles erop en eraan.

Spannend? Niet echt. Onderhoudend? Wie zal het zeggen? Maar … Mocht het nog niet zo zijn … het kan nog altijd komen! Er ligt een uitdaging, de lezer te blijven boeien. Met korte verhalen, gevat in een biografie. Uit het leven gegrepen en kort door de bocht. Vanuit een foute auto, die de lezer zelf mag verzinnen. Die auto. Smaken verschillen immers. Net als beelden.

Een jongen is het dus. Die Mien. De eerste kleine grote waarheid. Hij gaat het opnieuw beleven. Zijn nog korte boeiende leven. In herbeleving, vastgelegd voor de eeuwigheid. Een zware dobber wordt het, voor zowel de lezer als de schrijver. Kleine grote waarheden, in minder dan driehonderd woorden. Tot het boek uit is.