Glimlachend gooit de zon zijn stralen naar beneden. Vandaag doe ik mijn eerste communie. Ik zie er picobello uit, om door een ringetje te halen. Korte crèmekleurige broek, lichtblauw overhemd, kleine oranje gestreepte stropdas, suède sandalen, brandschone witte sokken en een linnen jasje.
De rest van de familie is ook tot in de puntjes gekleed. Het heeft slechts twee oorlogszaterdagen bij de C&A gekost. Uiteindelijk is het allemaal gelukt. We mogen gezien worden. Voor de kerk vindt nog een kleine keuring plaats. Goh, kijk toch eens, die van Janssen hebben niet eens de moeite genomen om zich netjes te kleden?
De dienst duurt veel te lang. Best eng om zo helemaal voorin de kerk te moeten zitten. Alle godsdienstlessen worden nog eens opgelepeld. Ik lispel de woorden die er zijn ingepompt langzaam voor me uit. Tijdens de communie word ik zenuwachtig. De pastoor legt een voor een de hosties op de tong bij mijn voorgangers. Ik kan alleen maar denken: ‘Wat als ik hem nu per ongeluk bijt?’ Gelukkig gaat het goed.
Bij de uitgang wordt nog snel een foto gemaakt. Mijn moeder naast me is trots en gelukkig, net als ik. Thuis is het feest. Met alles erop en eraan. Familie, vrienden, koffie, vlaai, kaas, leverworst, zilveruitjes en augurk, bier en moezelwijn. Op de tafels, glaasjes met sigaretten. Caballero zonder filter, Stuyvesant met.
Het bezoek druipt binnen. Van mijn tante krijg ik een chocoladereep met vijf guldens erop geplakt. Van oma een kinderbijbel, ‘Groot nieuws’. Maar het mooiste kado komt van pa en ma. Eigenlijk weet ik al wat het is. Zou ie mooi zijn? Ik word niet langer in spanning gehouden. Stiekem heeft mijn vader hem de plaats op gereden. Een spiksplinternieuwe blauwe minifiets. Het feest gaat verder zonder mij. Dolgelukkig fiets ik op mijn nieuwe fiets.
9 reacties
trawant · 22 januari 2015 op 12:51
In dit stukje vat je duizenden eerste communies samen.
Zo ging het, tot het bang zijn om te bijten aan toe.
Mooi tijds- en sfeerbeeld. En een fijne herinnering.Zonnig, dat is wat er blijft hangen. Was ook de perfecte uitdaging van deze maand geweest!
Mien · 22 januari 2015 op 15:14
Dank voor het lof. Voor wat betreft je laatste opmerking. Die kan ik helaas niet met je delen.
troubadour · 23 januari 2015 op 08:08
Over lof gesproken, ik moest alleen naar het lof. De familie zat aan de borrel.
Mien · 23 januari 2015 op 08:52
Toch niet aan de missiewijn …?
pally · 23 januari 2015 op 12:15
Je laat mij mijn eerste communie opnieuw beleven… Ook al was toen mijn moeder net dood, en was mijn bruidjesjurk te kort, omdat mijn oudere zusje kleiner was…
mooi beschreven!
Mien · 23 januari 2015 op 12:25
Ik moest het even opzoeken. Qua leeftijd.
[i]In de katholieke kerk nemen de kinderen doorgaans deel aan de eerste communie wanneer ze tot de jaren van verstand zijn gekomen (ongeveer 7 tot 8 jaar). [/i]
Mijn moeder was er wel bij, maar toen al erg ziek. Ze stierf twee jaar later. Een bewogen tijd. Daarna was het met het kerkgebeuren van familie Mien snel gedaan. Heb wel nog de plechtige communie gedaan, toen ik 12 was. Verplicht. Voor wat het waard was.
Ferrara · 23 januari 2015 op 22:54
We mogen gezien worden en mijn moeder naast me is blij en gelukkig, dat moet een goed gevoel geweest zijn, lijkt mij.
Mien · 24 januari 2015 op 14:18
Eens.
arta · 24 januari 2015 op 23:26
Echt, ik vind enkele van de inkijkjes in jouw historie, zo ook deze in de crèmekleurige korte broek, heel aandoenlijk.
Mooi geschreven.