Mien korte verhalen met kleine grote waarheid (14): Wolwegen

De ruwe vloerbedekking prikt aan mijn billen. Ik geef geen kik. Mama slaapt op de bank in de kamer. Ik mag haar niet wakker maken. Beter van niet. Mams maakt vreemde geluiden in haar slaap. Soms, als het slapen mij te lang duurt, kruip ik heel voorzichtig naar haar toe en ga dan op de grond zitten, vlak bij haar hoofd met mijn rug tegen de bank. De warme adem die ze snurkend uitblaast glijdt dan over mijn gezicht. Dat voelt fijn.

Vanmiddag is het weer zo’n saaie middag. Ik verveel me stierlijk. De autootjes waarmee ik de tijd dood, zijn al jaren grijs gespeeld. Tot aan het aluminium is de verf eraf gesleten. Met dank aan mijn broers, de vroegere bezitters van het speelgoed. Voor de tiende keer leg ik een nieuw parcours aan. Nieuwe wegen knippen gaat niet meer. Mijn wegenwol is op. Voorzichtig trek ik wat wegen los van de vloer. Waar zal ik ze nu eens neerleggen?

Ik reik naar achteren om nog een woldraad aan de buitenkant van het parcours weg te trekken. Die heb ik nodig voor een laatste verbinding. De draad ligt te ver weg en ik val achterover. Van schrik slaak ik een kreet, een deel van het parcours plakt op mijn rug.

Mams vliegt woedend van de bank en komt op me afgerend. Ze houdt een van haar pantoffels, hooggeheven in de hand. Ik spurt rondjes rond de tafel. Het parcours plakt nu ook aan mijn voeten. Al snel geeft mams de achtervolging op en smijt de pantoffel naar mijn oren. “Rotjong!”, roept ze nog. Het hart klopt in mijn keel. Wat heb ik toch misdaan? Mams kruipt terug op de bank en slaapt de middag verder rond. Ik vermaak mezelf, totdat de rest van de familie thuiskomt. Vers speelvolk, eindelijk.