Vandaag is een spannende dag. De spanning zindert boven pakweg 13.500.000 hoofden, in gans Nederland. Voor wie een auto heeft is er nog een laatste kans. Aan de grens staan grote files. Nog zo’n twaalf uur te gaan voor late beslissers. Elektronicawinkels doen goede zaken. De kleurentelevisies vliegen de deur uit. Zo ook eentje richting opa en oma. Een hele grote. Een echte Grundig.
Vandaag is de grote finaledag. Wekenlang heb ik op straat met voetbalvriendjes alle wedstrijden nagespeeld. Samen ruzie gemaakt over wie wie mocht zijn. Het is zondag 7 juli 1974. Ik hoef mijn voetbalschoenen niet zwart te poetsen, de strepen niet wit met Vim. Vandaag gaat familie Mien naar opa en oma. Om de WK-finale te zien. Die gaan we winnen, zeker weten.
Opa glundert achter zijn sigaar. De dames doen de drankjes en borrelhapjes, de mannen zitten gekluisterd aan de buis. We kennen alle namen van buiten. Arie, Ruud, Jan en Johnny, Rob, twee Johans en vier Wimmen, op de bank Rinus en de wissels. We kennen zelfs de Duitsers bij naam. Der Sepp und Berti, Rainer, Uli, Wolfgang, Jürgen, Hans-Georg, der Paul und der Franz, Gert und Bernd, op de bank Helmut und Günter.
75.000 Supporters schreeuwen hun longen uit, allen gekleurd in oranje, wit of zwart. Taylor blaast op zijn fluit. Binnen één minuut danst onze Johan naar de goal en wordt gevloerd. Penalty! De finale kan niet meer stuk. De Duitsers ook niet. Der Paul und Gert schoppen onze droom in duigen. Duitsland heeft goud in handen, de Nederlanders goud in benen.
Ik kan het niet geloven. Met tranen in de ogen glij ik met mijn neus over het beeldscherm. Ik ben boos en verdrietig tegelijk. Het leven is niet eerlijk. Dit hebben we niet verdiend. Een jaar geleden is onze mams overleden. Het doet nog pijn.
2 reacties
Esther · 30 januari 2015 op 13:56
Ik vind dit korte stukje een diamantje.
Tranen schoten in mijn ogen omdat ik die pijn voelde. 😥
Omdat ik nieuw ben, vind ik het lastig om opmerkingen te maken.
Toch doe ik het maar.
Zelf had ik het voetbalspel iets spannender gemaakt en de spanning ietsjes langer opgebouwd zodat de stap naar de emotie van het hoofdpersoontje ook heftiger wordt.
Tenzij de wedstrijd, die ik niet gezien heb, ook echt zo abrupt beslist werd. Dan had ik de aanloop naar de wedstrijd iets langer uitgewerkt.
🙂
Mien · 1 februari 2015 op 16:51
Bedankt voor je tip. De wedstrijd die ik kort beschrijf is al eventjes geleden. Toentertijd had het een grote impact in Nederland en zelfs buiten de landsgrens. Relletjes aan de grens onder anderen. Hij is ook lang in het collectieve geheugen van Nederland blijven hangen. Wellicht is dat nu minder. In dat opzicht heb je gelijk dat ik meer spanning had kunnen opbouwen in het wedstrijddeel. De wedstrijd duurde een eeuwigheid. Net als de hoop. Ik hanteer een limiet van 300 woorden in mijn korte verhalen. Maar je maakt me nu aan het twijfelen of ik dit door ga zetten. Vooralsnog blijf ik dat doen.